“เถาเถา อย่าโทษแม่ที่ใจร้ายเลย แม่หมดหนทางจริง ๆ บ้านเรามีแค่สองห้อง แต่มีคนอยู่ตั้ง 8 คน ในเมื่อเธอมีโอกาสได้ออกไปกับกองบุกเบิก ทั้งมีอาหารและที่พัก ได้ยินว่ายังมีหอพักด้วย เงื่อนไขดีขนาดนี้ ก็ไปเถอะ...”
ซูเถารู้สึกอยู่ก่อนแล้ว แต่ก็ยังอดเจ็บปวดไม่ได้ “แม่ หนูไม่มีพลังพิเศษ ตั้งแต่เด็กจนโตยังไม่เคยออกจากฐานที่มั่นเลย ถ้าต้องออกไปกับกองทัพบุกเบิก...”
ไม่ตายก็พิการ
ปีที่ 20 หลังวันสิ้นโลก ฐานที่มั่นใหญ่ ๆ ค่อย ๆ ก่อตั้งและพัฒนาจนเป็นระบบ ผู้คนไม่เพียงมีข้าวกิน แต่ยังหลบเลี่ยงการโจมตีของซอมบี้และสัตว์กลายพันธุ์ได้ เหล่าผู้รอดชีวิตจึงหลั่งไหลกันเข้ามา
เพื่อเอาชีวิตรอด ทุกคนต่างดิ้นรนแทบหัวแตกเพื่อเข้าไปอยู่ในฐานที่มั่น ทำให้ประชากรเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลและพื้นที่อยู่อาศัยตึงตัว
พ่อของซูเถาเป็นวิศวกรที่มีส่วนร่วมในการก่อสร้างฐานที่มั่นตั้งแต่ระยะแรก จึงโชคดีได้รับการจัดสรรที่พักขนาด 60 ตารางเมตรแบบสองห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น
ถ้าคิดตามเหตุผลแล้ว ครอบครัวสามคนของพวกเขาอยู่กันได้สบาย
แต่พ่อกับแม่ของซูเถามาแต่งงานกันกลางทาง ก่อนให้กำเนิดซูเถา ต่างฝ่ายต่างมีครอบครัวมาก่อน และมีลูกกับคู่สมรสเก่ากันทั้งคู่
ซูหย่วนหาง พ่อของซูเถา สงสารลูกชายสองคนที่มีกับอดีตภรรยาเพราะไม่มีที่อยู่ จึงรับเจ้าหนุ่มทั้งสองมาอยู่ในบ้านที่เพิ่งได้รับจัดสรร
เมื่อหลี่หรงเหลียนเห็นเช่นนั้นก็รู้สึกไม่เป็นธรรม จึงรับลูกสาวคนโตที่มีกับอดีตสามีมาอยู่ด้วยอีกคน นั่นก็คือเจียงจิ่นเวย พี่สาวต่างบิดาของซูเถา
แถมยังรับสามีของเจียงจิ่นเวยกับลูกสาววัย 3 ขวบมาอยู่ด้วย
บ้านหลังเล็กขนาด 60 ตารางเมตร มีคนอยู่ถึง 8 คน
ซูเถาไม่เพียงไม่มีห้องเป็นของตัวเอง แต่ยังถูกบังคับให้นอนในห้องน้ำแคบ ๆ ทั้งมืดทั้งชื้น แถมโถส้วมยังอยู่ติดกับที่นอนของเธอ
ทุกครั้งที่เจียงจิ่นเวยเข้าห้องน้ำ ก็จะด่าเธอว่าเกะกะ เป็นภาระ
คนในบ้านยิ่งมาก ความขัดแย้งก็ยิ่งมาก ไม่มีวันไหนสงบเลย
ยิ่งไปกว่านั้น รัฐบาลยังออกนโยบายให้ทุกครอบครัวต้องส่งแรงงานวัยผู้ใหญ่ 1 คนไปเข้าร่วมกองทัพบุกเบิก มิฉะนั้นก็จะถูกยึดบ้านคืน
ซูเถาจึงถูกผลักออกมาแบบนี้
หลี่หรงเหลียนตาแดงก่ำ
“เถาเถา แม่หมดหนทางจริง ๆ พี่สาวลูกยังมีลูกอีกคน แม่จะให้เธอไปได้ยังไง ส่วนพี่ชายทั้งสองของลูกก็มีงานมั่นคงในฐานที่มั่น เป็นแหล่งรายได้หลักของครอบครัว พ่อของลูกไม่มีทางยอมแน่...”
ซูเถาตัดใจ เดินกลับเข้าไปในห้องน้ำแคบและมืด ปิดประตูกั้นเสียงแม่ไว้ด้านนอก
เธอไม่มีอะไรให้เสียดายกับบ้านหลังนี้ ต่อให้เข้ากองทัพแล้วพิการ ก็คงยังดีกว่าถูกคนที่ใกล้ชิดที่สุดทอดทิ้งและหักหลังอยู่ที่นี่
เธอแทบไม่มีสัมภาระให้เก็บ ของที่เป็นของตัวเองมีน้อยนิด จึงหยิบมาแค่เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนชุดหนึ่ง
ทันใดนั้น เสียงเครื่องจักรเย็นชาก็ดังขึ้นในหัว
【รวบรวมพลังงานเสร็จสิ้น โหลดสำเร็จ】
ซูเถา: “?”
อะไรน่ะ? หูแว่วไปหรือเปล่า?
【โฮสต์ต้องการผูกมัดกับระบบเจ้าของห้องเช่าหรือไม่? เมื่อผูกมัดสำเร็จ จะมอบอสังหาริมทรัพย์พื้นฐานแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นให้คุณใช้เป็นการส่วนตัว】
ซูเถายังสับสนอยู่เล็กน้อย จับต้นชนปลายไม่ถูก ในหัวเหมือนได้ยินแค่คำว่า “มอบอสังหาริมทรัพย์”
บ้าน!
เธอฝันอยากมีบ้านเป็นของตัวเองมาตลอด
ไม่ต้องนอนในห้องน้ำ ไม่ต้องฟังเสียงคนอื่นคุยกันเอะอะโวยวาย มีที่ให้พักพิง มีที่ให้ตั้งหลักใช้ชีวิต
เธอคิดในใจโดยไม่รู้ตัว ต่อให้เป็นแค่หูแว่วหรือฝันกลางวัน ไม่ต้องพูดถึงผูกมัดกับระบบเลย แค่ให้เธอออกไปต่อสู้ประชิดตัวกับซอมบี้เดี๋ยวนี้ เธอก็ยอม
【ผูกมัดสำเร็จ โปรดรับสิ่งของ】
พริบตานั้น คีย์การ์ดห้องใบหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือซูเถา ขณะเดียวกันแผงโปร่งใสก็ปรากฏตรงหน้า บนนั้นแสดงภาพบ้านแบบหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่นที่หมุนได้ในรูปแบบสามมิติ
ซูเถาเบิกตากว้าง ราวกับกำลังฝัน
นี่ไม่ใช่หูแว่วหรือฝันกลางวันจริง ๆ เหรอ?
【โปรดไปถึงสถานที่ตั้งของอสังหาริมทรัพย์โดยเร็ว เพื่อรับภารกิจมือใหม่】
ซูเถาได้สติ มองคีย์การ์ดในมือ ที่ด้านหลังมีเขียนที่อยู่ไว้
เธอเพ่งดูแล้วรู้สึกว่าที่อยู่นั้นคุ้น ๆ เหมือนจะอยู่แถบฐานตงหยาง
“ก๊อก ๆ ๆ”
เสียงเคาะประตูอย่างแรงดังมาจากด้านนอก พร้อมเสียงเร่งรัดอย่างหงุดหงิดของเจียงจิ่นเวย
“รีบเก็บของแล้วไปรายงานตัวได้แล้ว มัวแต่อืดอาดอยู่ได้ทั้งวัน เอาของของเธอไปให้หมด ถ้าขนไปไม่ไหวก็ทิ้งซะ ทุกครั้งที่เข้าห้องน้ำก็เกะกะชะมัด”
ซูเถาอดทนไว้ เก็บคีย์การ์ด แล้วเปิดประตูพรวดเดียว
“เก็บเสร็จหรือยัง? ถ้าเสร็จแล้วจะยืนทื่อทำไม กินข้าวบ้านนี้ตั้งเยอะ ยังไม่เห็นจะทำอะไรคล่องสักอย่าง”
ซูเถาเดินเข้าไปด้วยสีหน้าเย็นชา ท่ามกลางสายตาตะลึงงันของเจียงจิ่นเวย เธอยกมือฟาดฝ่ามือลงไปเต็มแรง
ในเมื่อเธอตัดสินใจตัดขาดกับครอบครัวนี้แล้ว
ก่อนจากไปก็ต้องชำระแค้นให้หายแค้นเสียก่อน!
เสียง “เพี๊ยะ” ดังขึ้น ไม่เพียงปัดเป่าความคับข้องใจในใจซูเถา แต่ยังทำให้เธอรู้สึกโล่งอกอย่างประหลาด
เธออยากทำแบบนี้มานานแล้ว!
“ซูเถา! กล้าดียังไงมาตบฉัน!” เจียงจิ่นเวยตะโกนจนเสียงแทบแตก วางถังโต้วที่ตกใจร้องไห้ลง ก่อนพุ่งเข้าใส่ซูเถาเพื่อจะตบตีกัน
ซูเถาไม่พูดพร่ำทำเพลง ตบกลับไปอีกฉาด
“ก็ตบเธอนั่นแหละ! คนในบ้านนี้ เธอนี่แหละไม่มีสิทธิ์ที่สุดที่จะมาพูดว่าฉันกินข้าวเปล่า ๆ ถ้าแม่ไม่ลำเอียงเข้าข้างเธอมาตั้งแต่เด็ก แล้วรับครอบครัวสามคนของเธอมาอยู่ด้วย ป่านนี้พวกเธอคงยังเร่ร่อนอยู่ที่ไหนสักแห่ง!”
หลี่หรงเหลียนร้องไห้สะอึกสะอื้น “เป็นพี่น้องกันแท้ ๆ อย่าพูดแบบนั้นเลย...”
ซูเถาราวกับได้ยินเรื่องตลกที่สุดในชีวิต “ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันไม่มีพี่ชายพี่สาว แล้วก็ไม่มีพ่อแม่อีกแล้ว เอาแบบนี้แหละ ต่อไปเจอกันก็ทำเหมือนเป็นคนแปลกหน้า ไม่ต้องทักฉัน”
พูดจบ เธอก็ไม่สนใจสายตาอาฆาตของเจียงจิ่นเวย รีบกลับไปหยิบบัตรประจำตัวกับเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนชุดเดียวที่มี สะพายกระเป๋าแล้วเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมา
หลี่หรงเหลียนร้องไห้จนหายใจแทบไม่ทัน “เธอ...เธอจะตัดขาดกับพวกเราจริง ๆ เหรอ?”
เจียงจิ่นเวยกุมแก้มที่แดงก่ำไว้ พูดอย่างเคียดแค้นว่า “คนอกตัญญูแบบนี้จะตัดขาดก็ตัดไปสิ คอยดูเถอะ พอไม่มีพ่อกับพี่ชายคอยดูแล แถมไม่มีที่อยู่ เธอจะเอาชีวิตรอดในตงหยางได้ไหม? สุดท้ายก็ต้องกลับมาขอร้องพวกเราอยู่ดี!”