บทที่ 35 บ้านในฝันของซูเถา
“ถึงแล้วค่ะ อาจารย์เหมย”
เหมยหงอี้ถูกหามลงมา เขาเงยหน้ามองกำแพงสูงและรั้วไฟฟ้า
“ผมไม่ได้ออกจากบ้านมานานแล้ว ที่นี่มีที่ดินผืนใหญ่ขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ กำแพงนี่แข็งแรงไหม”
ซูเถาตอบว่า “แข็งแรงค่ะ แถมยังมีระบบเตือนภัยด้วย ไม่ว่าจะมีซอมบี้หรือคนที่ไม่ได้รับอนุญาตบุกรุกเข้ามา ก็จะถูกไฟฟ้าช็อตและแจ้งฉันทันที เรื่องความปลอดภัยไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ”
เหมยหงอี้แปลกใจ “ถ้าอย่างนั้นที่นี่ดีกว่าตงหยางที่พัฒนาระบบป้องกันมาถึง 20 ปีเสียอีกสิ แถมยังไม่ถูกยึดด้วยเหรอ คงมีคนจ้องตาเป็นมันไม่น้อยเลยสินะ”
ซูเถายิ้มบาง ๆ “ตอนนี้ยังไม่มีใครกล้าคิดแบบนั้นค่ะ”
ชายชราหยุดถามเรื่องนี้ทันที เข้าใจแล้ว ที่แท้ก็มีเส้นสายและคนหนุนหลัง ต่อให้ใครคิดร้ายก็ยังต้องเกรงใจ
เขาหันไปมองบ้านเรือนที่ตั้งเบียดเสียดกันอยู่ด้านในกับที่ดินว่างเปล่ารอบ ๆ ก่อนถามว่า
“ทำไมบ้านถึงเบียดกันขนาดนี้ มีบางห้องที่โดนแดดบ้างไหม”
ซูเถายิ้มเจื่อน “ตอนสร้างฉันไม่ได้คิดอะไรไว้มากจริง ๆ ค่ะ มีบางห้องที่ไม่มีหน้าต่าง...”
ถึงอย่างนั้น ผู้เช่าส่วนใหญ่ก็ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนี้นัก แค่มีที่ให้อยู่ก็ถือว่าดีแล้ว
แต่ความตั้งใจแรกของเธอไม่ใช่แค่เอาตัวรอด หากเป็นการใช้ชีวิต!
เหมยหงอี้เอ่ยว่า “มา ช่วยเข็นผมเดินดูรอบ ๆ หน่อย”
ซูเถากับจวงหว่านผลัดกันเข็นเขาเดินดูรอบเถาหยางหนึ่งรอบ
เหมยหงอี้ดูจะพอใจมาก “หนูเถา ที่นี่เป็นทำเลที่ดี พื้นที่ราบเรียบ ทั้งยังเป็นพื้นดินมั่นคง อาคารทั้งหมดหันไปทางทิศใต้ เพียงแต่พื้นที่เล็กไปหน่อย คงสร้างชุมชนขนาดใหญ่ไม่ได้ แต่ทำเป็นเขตบ้านพักอาศัยขนาดเล็กที่มีคุณภาพได้”
ซูเถาพยักหน้า “อาจารย์อยากเสนออะไรพูดได้เต็มที่เลยค่ะ”