ห้องเช่าราคาถูกในอาคารพักพิงตงหยาง
เหมยซิงเสียนกลับมาแล้วไม่เห็นพ่อของตัวเอง จึงขมวดคิ้วถามว่า “พ่อฉันล่ะ?”
ถานฟางชุนเช็ดมือกับผ้ากันเปื้อน สีหน้าไม่สบอารมณ์
“ถามซะเหมือนฉันทำตาแก่หายงั้นแหละ เขาติดหนี้เอง พวกทวงหนี้ถึงได้มาหาถึงที่ พอไม่มีเงินจ่าย พวกนั้นก็จับตัวไปเลย”
สีหน้าของเหมยซิงเสียนเปลี่ยนไป “เป็นไปไม่ได้ พ่อฉันไม่ใช่คนที่ยืมเงินแล้วไม่คืน ต่อให้หิวตายหรือป่วยตาย เขาก็ไม่มีทางไปหยิบยืมเงินใครสักเหรียญ”
ถานฟางชุนชะงักไป ก่อนจะขึ้นเสียงดังอีกครั้ง
“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง อย่ามาโยนความผิดให้ฉัน ถ้าไม่เชื่อก็ไปถามป้าข้างบ้านดู พวกเธอเห็นกับตาว่าตาแก่ถูกพาตัวไป รถจี๊ปมารับเลยนะ”
“คนที่มาถึงบ้านเป็นใคร?”
“ฉันไม่ได้ถามนี่ หัวหน้าพวกนั้นเป็นสาวน้อยที่ดุมาก ข้าง ๆ ยังมีผู้หญิงถือปืนอีก ฉันเคยเห็นคนมีอำนาจแบบนี้ที่ไหนกันล่ะ”
เหมยซิงเสียนโมโหจนแทบคลั่ง “เธอสมองหมูหรือไง? คนทวงหนี้ต้องการแค่เงิน จะจับคนแก่กลับไปเลี้ยงจนแก่ตายทำไม? คนพวกนั้นที่เธอพูดถึงเป็นพวกต้มตุ๋นทั้งนั้น! ก่อนฉันออกจากบ้านบอกหรือเปล่าว่าให้ดูแลพ่อให้ดี? แล้วนี่ดูแลกันยังไง?”
ยิ่งพูดเหมยซิงเสียนก็ยิ่งเดือด “รู้ไหมว่าตอนนี้เถาหยางกำลังหานักวางผังเมืองอยู่? พ่อฉันทำงานด้านนี้! ถ้าได้งานขึ้นมา เราก็จะได้โควตาเข้าอยู่เถาหยางสามที่ ไม่ต้องทนอยู่ในสลัมเหม็น ๆ นี่อีกแล้ว! ต้องมีคนรู้ว่าพ่อฉันเก่งเรื่องนี้ ถึงได้หลอกพาตัวไปแน่!”