ค่ายหลักของกองทัพบุกเบิก
ระหว่างทาง ซูเถาอารมณ์หม่นหมองตลอดเวลา
เธอถามสือจื่อเยว่ “พี่ชายเธอเข้ากองทัพตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“น่าจะตอนอายุ 16 ค่ะ พี่เถา หนูรู้ว่าพี่กำลังคิดอะไร พี่เป็นคนดี ไม่เคยมีใครเป็นห่วงเป็นใยพี่ชายหนูเหมือนพี่ ทั้งยังคิดแทนเขาว่าทุกสิ่งที่ทำลงไปคุ้มค่าหรือเปล่า สำคัญเท่าชีวิตเขาไหม แต่พี่รู้ไหมคะ ตอนพ่อหนูเสีย เขาเพิ่งอายุ 14 เอง เขาคุกเข่าข้างศพพ่อแล้วสาบานอย่างหนักแน่นว่า ตราบใดที่วันสิ้นโลกยังไม่จบ เขาก็จะสู้เพื่อพวกเราต่อไป ในสายตาเขา ชีวิตตัวเองสำคัญน้อยกว่าการปกป้องคนธรรมดาอย่างพวกเรามากค่ะ”
ซูเถารู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกว่า การเป็นฮีโร่ไม่ใช่เรื่องดีเลยเท่าครั้งนี้
เธอแค่อยากให้สือจื่อจิ้นมีชีวิตอยู่ดี ๆ อย่าเหมือนพี่จวงหู่ ที่วันหนึ่งจู่ ๆ ก็ได้รับข่าวว่าเขาจากชีวิตเธอไปตลอดกาล
“พี่เถา หนูเกลี้ยกล่อมเขาแล้วค่ะ แต่เขาดื้อเหมือนลา พอตัดสินใจอะไรแล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนใจ”
สือจื่อจิ้นพักจนถึงช่วงบ่าย พอรู้สึกว่าอาการไม่หนักหนาแล้วก็ขึ้นรถไปหาผู้บัญชาการอาวุโส
เมื่อไปถึง เขาก็เห็นสิงซูอวี่อยู่ด้วย
“พลตรีสือ? นี่คุณ... บาดเจ็บอีกแล้วเหรอ ช่วงนี้บาดเจ็บบ่อยจัง คราวก่อนที่เจอกัน คุณเพิ่งแขนหักเองนะ”
สือจื่อจิ้นขานรับเบา ๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม แล้วเดินเข้าไปพร้อมเธอ
สิงหงเหวินเพิ่งกินข้าวกล่องจากเถาหยางที่หลานสาวเอามาให้ก่อนหน้านี้ พอเห็นสภาพของสือจื่อจิ้นก็ขมวดคิ้ว
“คุณบาดเจ็บหนักนี่”
สือจื่อจิ้นส่ายหน้า “เมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตไปหนึ่งคน ผมถือว่าโชคดีมากแล้วครับ”