ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

ตอนที่ 17 ฉันเป็นเจ้าของห้องเช่าในวันสิ้นโลก

6 นาที· 1.5K คำ

ค่ายหลักของกองทัพบุกเบิก

ระหว่างทาง ซูเถาอารมณ์หม่นหมองตลอดเวลา

เธอถามสือจื่อเยว่ “พี่ชายเธอเข้ากองทัพตั้งแต่เมื่อไหร่?”

“น่าจะตอนอายุ 16 ค่ะ พี่เถา หนูรู้ว่าพี่กำลังคิดอะไร พี่เป็นคนดี ไม่เคยมีใครเป็นห่วงเป็นใยพี่ชายหนูเหมือนพี่ ทั้งยังคิดแทนเขาว่าทุกสิ่งที่ทำลงไปคุ้มค่าหรือเปล่า สำคัญเท่าชีวิตเขาไหม แต่พี่รู้ไหมคะ ตอนพ่อหนูเสีย เขาเพิ่งอายุ 14 เอง เขาคุกเข่าข้างศพพ่อแล้วสาบานอย่างหนักแน่นว่า ตราบใดที่วันสิ้นโลกยังไม่จบ เขาก็จะสู้เพื่อพวกเราต่อไป ในสายตาเขา ชีวิตตัวเองสำคัญน้อยกว่าการปกป้องคนธรรมดาอย่างพวกเรามากค่ะ”

ซูเถารู้สึกเจ็บปวดเหลือเกิน ไม่เคยมีครั้งไหนที่เธอรู้สึกว่า การเป็นฮีโร่ไม่ใช่เรื่องดีเลยเท่าครั้งนี้

เธอแค่อยากให้สือจื่อจิ้นมีชีวิตอยู่ดี ๆ อย่าเหมือนพี่จวงหู่ ที่วันหนึ่งจู่ ๆ ก็ได้รับข่าวว่าเขาจากชีวิตเธอไปตลอดกาล

“พี่เถา หนูเกลี้ยกล่อมเขาแล้วค่ะ แต่เขาดื้อเหมือนลา พอตัดสินใจอะไรแล้วก็ไม่เคยเปลี่ยนใจ”

สือจื่อจิ้นพักจนถึงช่วงบ่าย พอรู้สึกว่าอาการไม่หนักหนาแล้วก็ขึ้นรถไปหาผู้บัญชาการอาวุโส

เมื่อไปถึง เขาก็เห็นสิงซูอวี่อยู่ด้วย

“พลตรีสือ? นี่คุณ... บาดเจ็บอีกแล้วเหรอ ช่วงนี้บาดเจ็บบ่อยจัง คราวก่อนที่เจอกัน คุณเพิ่งแขนหักเองนะ”

สือจื่อจิ้นขานรับเบา ๆ ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม แล้วเดินเข้าไปพร้อมเธอ

สิงหงเหวินเพิ่งกินข้าวกล่องจากเถาหยางที่หลานสาวเอามาให้ก่อนหน้านี้ พอเห็นสภาพของสือจื่อจิ้นก็ขมวดคิ้ว

“คุณบาดเจ็บหนักนี่”

สือจื่อจิ้นส่ายหน้า “เมื่อเทียบกับเพื่อนร่วมทีมที่เสียชีวิตไปหนึ่งคน ผมถือว่าโชคดีมากแล้วครับ”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป