ซูเถาสะบัดมือปัดทิ้งไปทันที
หลี่เหลียนหรงยอมให้เจียงจิ่นเวยย้ายออกไปอยู่ข้างนอกจริง ๆ ด้วย แปลกชะมัด
ไม่รู้ว่าชีวิตทหารของเธอเป็นยังไงบ้าง
ซูเถาไม่คิดว่าจะได้รู้เรื่องนี้เร็วขนาดนั้น ตั่งซิงเหยียนจอมพูดมากกินมื้อเย็นไปบ่นไปว่า
“ยัยนั่นไม่รู้จักอยู่นิ่ง ให้ไปทำงานฝ่ายส่งกำลังบำรุง เก็บอุปกรณ์จากศพ ก็ตกใจจนพุ่งไปหาหัวหน้าหน่วยสาม หัวหน้าหน่วยสามเลยถีบกระเด็นไปเลย”
ซูเถากระตุกมุมปาก
เฉินเทียนเจียวก็ซื้อข้าวกล่องมาชุดหนึ่ง
“เถ้าแก่ซู ที่นี่เปลี่ยนไปมากเลยนะ ตอนผมเข้ามาครั้งแรกแทบจำไม่ได้แล้ว”
ซูเถาถามว่า “คราวนี้พวกคุณกลับมาอยู่ได้นานแค่ไหน?”
ตอนพูดเธอมองไปทางสือจื่อจิ้น
เดิมทีสือจื่อจิ้นตั้งใจจะบอกว่าเขาเป็นห่วง อยากตามเจ้าหน้าที่หน่วยพิเศษไปที่เกิดเหตุอีกครั้งพรุ่งนี้เลย
แต่พอมองดวงตาของซูเถา เขากลับพูดไม่ออก คำพูดวนอยู่ที่ปลายลิ้น ก่อนจะเปลี่ยนเป็น
“สามวันมั้ง”
ซูเถาถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังดีที่ไม่ใช่พรุ่งนี้ เธออารมณ์ดีขึ้นมาทันที
“พักผ่อนให้เต็มที่นะ ช่วงนี้ฉันซื้อเครื่องเล่นเกมมา พรุ่งนี้เล่นด้วยกันไหม?”
เธอดูโทรทัศน์จนเบื่อแล้ว เลยค้นหาอยู่นานในร้านขายของตกแต่งบ้าน ในที่สุดก็เจอเครื่องเล่นเกมเครื่องหนึ่ง มีเกมเล็ก ๆ ติดตั้งมาให้กว่าร้อยเกม พร้อมจอยสี่อัน เหมาะกับเล่นหลายคนมาก
สือจื่อจิ้นเห็นเธอสนุกกับการเล่นเหมือนเด็ก ๆ ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
แต่วันรุ่งขึ้นซูเถาไม่มีเวลาเล่นเกมเลย เพราะเจียงเจ๋อถูกเหล่าผู้เช่าที่แสนกระตือรือร้นช่วยกันจับใส่กระสอบแล้วหามมาถึงหน้าประตู