จ้าวกงหมิงไม่ได้คัดค้าน เมื่อเทียบกับหนาจาแล้ว เขารู้สึกว่าหยางเจี่ยนน่าเชื่อถือกว่า หากบุตรสาวถูกใจหยางเจี่ยนขึ้นมา......
เขาก็พอจะยอมรับได้อย่างฝืนใจ
“จูจู ไปถึงปากน้ำก้วนเจียงแล้วอย่ารบกวนเทพแท้” จ้าวกงหมิงกำชับพอเป็นพิธี
“ไม่หรอก ไม่หรอก!” จ้าวเป่าจูรับคำอย่างรวดเร็ว กลัวว่าเขาจะเปลี่ยนใจ
หยางเจี่ยนยิ้ม มิได้กล่าวสิ่งใดอีก ก่อนหันกลับไปยังที่นั่ง
สุนัขเห่าเทียนติดตามอยู่ด้านหลัง หางแกว่งไกวอย่างร่าเริง จ้าวเป่าจูอดลูบหัวสุนัขไม่ได้ สัมผัสนุ่มมือไม่น้อย
จ้าวเป่าจูนั่งลงดื่มสุราต่อ ต้องบอกเลยว่าสุราจอกเล็กนี้ดื่มแล้วช่างรื่นรมย์จริง ๆ
ไม่รู้ตัวอีกที นางก็ดื่มไปหลายจอกแล้ว แก้มเจือสีแดงระเรื่อ ราวกับแตะแป้งชาดไว้ชั้นหนึ่ง
ดื่มต่อไม่ได้แล้ว ถ้าดื่มอีก ท่านพ่อคงไม่ยอมให้นางออกไปเที่ยว
นางรอแล้วรอเล่า ในที่สุดงานเลี้ยงก็สิ้นสุดลง
“ท่านพ่อ ข้าไปแล้ว ยามค่ำจะกลับมา”
จ้าวกงหมิงโบกมือ “ไปเถิด กลับมาให้เร็วหน่อย”
ยังพูดไม่ทันจบ จ้าวเป่าจูก็วิ่งหายลับไปแล้ว
เมื่อครู่หยางเจี่ยนส่งข่าวมาบอกว่าเขามีธุระบางอย่าง จึงต้องกลับไปก่อน และได้เรียกคนให้พานางไปด้วย
ไม่รู้ว่าเป็นใคร
จ้าวเป่าจูลองเหาะด้วยตนเอง เพิ่งออกจากประตูหนานเทียนมาได้ไม่ไกล ก็รู้สึกว่าเมฆใต้เท้าสั่นไหวอย่างยิ่ง
นางอยู่ที่วังปี้โหยวมาหนึ่งปี วิชาเหินเมฆเหาะเหินนั้นเรียนรู้มาแล้วก็จริง แต่ยังไม่ชำนาญนัก ปกติออกจากบ้านก็มักติดตามเหล่าอาจารย์อา นี่เป็นครั้งแรกที่เหาะเพียงลำพัง
ก้อนเมฆลอยสูงบ้างต่ำบ้าง ราวกับเมามาย จ้าวเป่าจูพยายามประคองร่างให้มั่น เหงื่อผุดขึ้นบนหน้าผากแล้ว
ระหว่างที่กำลังมือไม้พันกัน เงาร่างสีแดงสายหนึ่งก็เหาะผ่านข้างกายไป
เงาร่างนั้นหยุดอยู่เบื้องหน้านาง หนาจาเหยียบกงล้ออัคคีวายุแล้วหันกลับมามอง
“เซียนน้อย เหาะได้มีเอกลักษณ์ดีนี่”
จ้าวเป่าจูหน้าแดงวาบ ฝืนใจตอบว่า “ข้าเหาะช้า ๆ กำลังชมทิวทัศน์อยู่พอดี”
หนาจามองก้อนเมฆคดเคี้ยวเอียงกระเท่เร่ใต้เท้านางคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม มิได้เอ่ยอะไร แต่สีหน้าก็บอกทุกอย่างแล้ว
หยางเจี่ยนเรียกเขามารับคน เดิมทีเขาคิดว่าเป็นเรื่องน่ารำคาญ ไม่นึกว่าจะเป็นเซียนหญิงใจกล้าผู้นี้
“หนาจา ท่านพาข้าไปสักช่วงหนึ่งได้หรือไม่”
จ้าวเป่าจูยอมแพ้โดยสิ้นเชิง หากเหาะไปเอง ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลาอีกนานเท่าใด
มีที่พึ่งพร้อมอยู่ตรงหน้า ไม่คว้าไว้ก็โง่แล้ว
หนาจาชะงักไปครู่หนึ่ง คล้ายไม่คาดคิดว่านางจะพูดตรงถึงเพียงนี้
“คุณหนูของเทพแท้เสวียนถานผู้สูงศักดิ์ ให้ข้าพาเหาะหรือ”
“แล้วอย่างไรเล่า!”
จ้าวเป่าจูกอดอก กล่าวอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม “ท่านเหาะเก่ง พาข้าไปสักช่วงหนึ่งแล้วจะเป็นไรไป!”
หนาจาเห็นท่าทางดื้อดึงของนาง มุมปากก็อดยกขึ้นเล็กน้อยไม่ได้
“ขึ้นมา”
เขาเก็บกงล้ออัคคีวายุ ยกมือร่ายเคล็ดวิชา เมฆมงคลดอกหนึ่งก็ปรากฏขึ้นใต้เท้า รองรับเขาไว้มั่นคง
จ้าวเป่าจูมองใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาของเขาแล้วก็เหม่อลอยไปอีกครั้ง
หนาจาเห็นนางจ้องตนตาค้าง จึงยกมือดีดนิ้ว “นี่ กลับมาได้แล้ว”
“อ๊ะ อ้อ ได้!”
จ้าวเป่าจูได้สติ ใบหน้าร้อนผ่าว บ้าจริง มองคนจนเหม่ออีกแล้ว
นางก้าวขึ้นไปบนเมฆมงคลใต้เท้าหนาจา เมฆก้อนนี้แข็งแรงกว่าเมฆที่นางรวมขึ้นเมื่อครู่มาก
จ้าวเป่าจูกระทืบลงไปสองครั้งอย่างแรง มั่นคงดีทีเดียว
หนาจาใจไหววูบ เมฆมงคลก็พุ่งไปทางปากน้ำก้วนเจียงอย่างรวดเร็ว
“ท่านเหาะเก่งจริง ๆ”
จ้าวเป่าจูชื่นชมจากใจ เมื่อนึกถึงท่าทางเหาะของตัวเองที่เหมือนอุจจาระสุนัข ก็ยิ่งเห็นความแตกต่างอย่างชัดเจน
“พูดเหลวไหล” น้ำเสียงหนาจาราบเรียบ เขาเหยียบกงล้ออัคคีวายุมาหลายพันปีแล้ว หากเหาะไม่มั่นคง คงถูกคนบนสวรรค์หัวเราะเยาะจนตาย
เมื่อเข้าใกล้ จ้าวเป่าจูก็ได้กลิ่นหอมของดอกบัวจากกายเขา หอมจนทำให้นางมึนงง
นางเงยหน้ามองหนาจา เสี้ยวหน้าคมชัดสะอาดตา ต่างหูประดับทับทิมพลิ้วไหวตามลม ลายดอกบัวหว่างคิ้วเปล่งแสงจาง ๆ
“หนาจา ท่านหอมจังเลย—อ๊ะ!”
คำพูดของนางทำให้หนาจาเสียสมาธิไปเล็กน้อย เมฆมงคลที่ควบคุมอยู่สั่นไหวอย่างรวดเร็วสองครั้ง
จ้าวเป่าจูกลัวจะตกลงไป จึงรีบคว้าแขนหนาจาไว้ด้วยสองมือ
ล้อเล่นหรือ หากตกลงไปจากความสูงระดับนี้ นางคงแหลกเป็นขนมดอกไม้แน่
“อยู่เฉย ๆ!”
จ้าวเป่าจูแทบจะแนบทั้งร่างอยู่กับหนาจา ไม่กล้าคลายมือแม้แต่น้อย
เมฆมงคลยังคงสั่นไหว
“ท่านช่วยเหาะให้มั่นคงหน่อยได้ไหม!” เสียงนางสั่นระริก
“ใครใช้ให้เจ้าพูดจาเหลวไหล” ใบหูหนาจาแดงเรื่อเล็กน้อย แต่ยังปากแข็ง “กายข้ามีกลิ่นหอมที่ไหนกัน”
“มีสิ!” จ้าวเป่าจูเงยหน้าขยับเข้าใกล้หนาจา กลิ่นหอมเข้มข้นของดอกบัวโชยปะทะใบหน้า “กลิ่นดอกบัว หอมดีด้วย”
หนาจาสูดลมหายใจลึก พยายามสงบใจลง
เขามีชีวิตมาหลายปี ถูกชมว่าเก่งกาจก็เคย ถูกด่าว่าเป็นเทพสังหารและบุตรอกตัญญูก็เคย มีเพียงไม่มีผู้ใดกล้าพูดต่อหน้าเขาว่า “หอม”
เซียนน้อยผู้นี้ ในหัวคิดอะไรอยู่กันแน่
ในที่สุดก้อนเมฆก็กลับมามั่นคง หนาจากล่าวเสียงเคร่งขรึมว่า “ยืนให้ดี อย่าขยับ”
จ้าวเป่าจูพยักหน้าอย่างว่าง่าย แต่มือยังไม่ยอมคลาย
สายลมพัดผ่านข้างหู ชั้นเมฆใต้เท้าเคลื่อนถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว
นางลอบชำเลืองมอง เห็นเสี้ยวหน้าของหนาจาเกร็งตึง แนวกรามโค้งได้รูปงดงาม ปลายหูยังคงแดงอยู่เล็กน้อย
“หนาจา”
“อะไรอีก”
“หูท่านแดงแล้ว”
“......”
ก้อนเมฆเร่งความเร็วขึ้นอย่างฉับพลัน จ้าวเป่าจูถูกเหวี่ยงจนเอนหงาย มือที่กอดแขนเขาไว้ก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นทันที
“ช้าหน่อย ช้าหน่อย!”
“หุบปาก”
“อ้อ”
จ้าวเป่าจูเงียบไปไม่กี่อึดใจ ก่อนอดเอ่ยขึ้นมาอีกไม่ได้ “เอ๊ะ ไม่ถูกสิ ข้ายังไม่ได้บอกท่านเลยว่าจะไปที่ใด”
หนาจาพลันนึกอยากแกล้งนางขึ้นมา เขาก้มหน้าหรี่ตามองจ้าวเป่าจู “เพิ่งนึกได้หรือ สายไปแล้ว ข้าจะโยนเจ้าไปไว้ที่เขาหมื่นปีศาจ”
จ้าวเป่าจูส่งเสียงฮึดฮัดเบา ๆ “ข้าไม่เชื่อหรอก”
“ก็ไม่ได้โง่นี่”
หนาจายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “พี่รองต่างหากที่เรียกให้ข้าพาเจ้าไปปากน้ำก้วนเจียง”
หยางเจี่ยนเรียกหนาจาให้พานางมาหรือ
จ้าวเป่าจูประหลาดใจเล็กน้อย
ก้อนเมฆค่อย ๆ ลดระดับลง ภาพปากน้ำก้วนเจียงชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ
หนาจาเก็บก้อนเมฆ ทั้งสองลงถึงลานบ้านอย่างมั่นคง
“ถึงแล้ว”
หนาจาเหลือบมองมือที่เกาะแขนตนอยู่ เห็นนางไม่มีทีท่าว่าจะปล่อยมือ จึงกำลังจะเอ่ยปาก แต่หยางเจี่ยนที่มาถึงก็ขัดจังหวะเสียก่อน
“องค์ชายสามกับจูจูมาแล้ว”
หยางเจี่ยนเห็นแขนของทั้งสองแนบชิดกันก็ประหลาดใจอยู่บ้าง ก่อนยิ้มอย่างมีความหมายลึกซึ้ง
“พี่รอง”
เมื่อเห็นว่ามีคนมา จ้าวเป่าจูก็รีบปล่อยมือที่กอดแขนหนาจาทันที
จวนหยางงดงามสงบกว่าที่จ้าวเป่าจูจินตนาการไว้
ระเบียงคดเคี้ยว เงาไผ่พลิ้วไหว ลานด้านหลังยังมีสระน้ำแห่งหนึ่ง เลี้ยงปลาคาร์ปหลากสีไว้ รอบสระตั้งโต๊ะหินกับม้านั่งหิน
หยางฉานนั่งรออยู่ตรงนั้นแล้ว นางสวมกระโปรงสีเขียวอ่อน ดูอ่อนโยนงดงาม เมื่อเห็นจ้าวเป่าจูเข้ามาก็ยิ้มพลางลุกมาต้อนรับทันที
“เจ้าคือน้องเป่าจูใช่หรือไม่”
จ้าวเป่าจูพยักหน้า ถูกเรียกว่าน้องก็ไม่ผิด นางเพิ่งแปลงกายได้ไม่นาน ส่วนผู้ที่นั่งอยู่ล้วนเป็นเทพเซียนที่มีชีวิตมานับพันปี
หยางฉานจูงนางไปนั่ง น้ำเสียงของหยางฉานอ่อนโยน ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายละมุนละไม ราวกับพี่สาวข้างบ้าน
“ข้าได้ยินพี่รองบอกว่า น้องสาวแปลงกายมาจากดอกโบตั๋นหรือ” สายตาหยางฉานหยุดอยู่บนลายดอกโบตั๋นตรงสาบเสื้อของนาง “มิน่าเล่าจึงงดงามถึงเพียงนี้”