ทะลุมิติสู่วิถีไซอิ๋ว ข้ากลายเป็นเศรษฐีนีแห่งสวรรค์

ตอนที่ 4 ทะลุมิติสู่ไซอิ๋ว ข้ากลายเป็นเศรษฐินีแห่งสวรรค์

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ จากเรื่องสนุกในวังปี้โหยวไปจนถึงนิยายเล่าขานในโลกมนุษย์ จ้าวเป่าจูอ่านนิยายมามาก เล่าได้เห็นภาพและมีชีวิตชีวา หยางฉานฟังเพลินจนเคลิบเคลิ้ม

ไม่ไกลนัก หนาจากำลังดื่มคารวะกับหยางเจี่ยน

บนโต๊ะมีอาหารจานเล็กวางอยู่หลายจาน พร้อมสุราหอมหมื่นลี้หนึ่งกา

หยางเจี่ยนรินสุราให้หนาจา สายตาพลันเหลือบไปทางจ้าวเป่าจู

“ธิดาของเทพแท้จ้าว นิสัยร่าเริงไม่น้อย”

“อืม” หนาจาขานรับ สายตาก็อดมองไปทางนั้นไม่ได้เช่นกัน

จ้าวเป่าจูกำลังหัวเราะจนดวงตาหยีเพราะเรื่องสนุกที่หยางฉานเล่า แก้มแต้มสีชมพู ใบหน้าเล็กแดงระเรื่อ

ฟ้าเริ่มมืดลงทีละน้อย โคมไฟถูกจุดขึ้นในเรือนด้านหลัง

หยางฉานกุมมือจ้าวเป่าจูไว้ แล้วกระซิบถามว่า “น้องหญิง เจ้ารู้จักองค์ชายสามมาก่อนหรือ?”

จ้าวเป่าจูกะพริบตา “ไม่เลย เพิ่งพบกันในงานเลี้ยงลูกท้อทิพย์วันนี้เอง”

“แล้วเหตุใดเขาถึง...” หยางฉานพูดแล้วชะงัก “ปกติเขาไม่เป็นเช่นนี้”

“ไม่เป็นเช่นไรหรือ?”

“ไม่ค่อยสนใจผู้คน” หยางฉานลดเสียงลง “วันนี้เขาพาเจ้ามาด้วย นับว่าเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน”

จ้าวเป่าจูหันไปมองหนาจา เขากำลังเงยหน้าดื่มสุรา ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง ใบหน้าด้านข้างใต้แสงโคมดูหล่อเหลาเป็นพิเศษ

“อาจเป็นเพราะข้าถูกใจเขากระมัง” นางขยิบตาให้หยางฉาน

บทสนทนาของทั้งสองเบาแสนเบา ทว่าชายสองคนที่กำลังดื่มสุรากลับได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

หยางเจี่ยนหัวเราะจนมือที่ถือจอกสุราสั่นระริก

หนาจา: ...

หนาจาวางจอกลง สีหน้าเรียบเฉยมองหยางเจี่ยน แววตาเขียนชัดว่า ‘เจ้าลองหัวเราะดูสิ’

หยางเจี่ยนฝืนกลั้นเสียงหัวเราะ ยกจอกขึ้นจิบ ทว่าไหล่ยังคงสั่นอยู่

“ดื่มสุราของเจ้าไป” หนาจากล่าวเสียงเย็น

“ดื่ม ดื่ม” หยางเจี่ยนกระแอม พยายามเก็บรอยยิ้มให้มิดชิด

เขาสังเกตเห็นตั้งแต่ในงานเลี้ยงแล้วว่าหนาจามองจ้าวเป่าจูอยู่หลายครั้ง นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นอีกฝ่ายเป็นเช่นนี้ สตรีเซียนตัวน้อยที่ผ่านมา มีคนใดบ้างที่หนาจาเคยมองอย่างจริงจัง

“ได้ยินว่าจูจูบำเพ็ญอยู่ในวังปี้โหยวหนึ่งปี พรสวรรค์คงไม่เลว”

หนาจาได้ยินคำพูดของหยางเจี่ยนก็หัวเราะเยาะ พรสวรรค์ไม่เลวหรือ?

ท่าบินงุ่มง่ามของจ้าวเป่าจูชวนให้คนประหลาดใจจริง ๆ

เขาไม่เคยเห็นสตรีเซียนคนใดบินได้เช่นนั้น ซุ่มซ่ามเสียจนเหลือทน

“นางโง่ยิ่งนัก”

แม้ปากจะกล่าวว่านางโง่ แต่สายตาของหนาจาก็ยังอดมองไปทางจ้าวเป่าจูไม่ได้ ยัยโง่นั่นกำลังหัวเราะอย่างเบิกบาน

หยางเจี่ยนเพียงยิ้ม ไม่กล่าววาจา ในใจลอบสนับสนุนคู่จิ้น

วันนี้เห็นทั้งสองยืนเคียงกัน ต่างสวมอาภรณ์สีแดง หากไม่รู้คงนึกว่าเป็นสามีภรรยาตัวน้อยออกมาเที่ยวเล่น

“จูจู ข้าจะเล่าให้ฟัง ตลาดกลางคืนที่ปากน้ำก้วนเจียงครึกครื้นยิ่งนัก มีขนมดอกกุ้ยฮวา ของทอดเคลือบน้ำตาล แล้วก็มีร้านเกี๊ยวน้ำเล็ก ๆ อยู่ร้านหนึ่ง รสชาติเลิศล้ำ รอมีเวลาข้าจะพาเจ้าไป”

ยามหยางฉานเอ่ยถึงของกิน ดวงตาก็เป็นประกาย นางดูราวกับนักชิมตัวน้อย

จ้าวเป่าจูฟังแล้วกลืนน้ำลาย “ตกลงตามนี้!”

“ตกลงตามนี้!”

ทั้งสองตกลงกันได้ในทันที

ถึงเวลาอาหารเย็น ทั้งสี่จึงนั่งร่วมโต๊ะกัน

แท้จริงแล้วเซียนไม่จำเป็นต้องกินอาหาร ทว่าจ้าวเป่าจูกับหยางฉานต่างอยากกิน ประกอบกับฝีมือพ่อครัวตระกูลหยางยอดเยี่ยม จ้าวเป่าจูจึงกินอย่างเอร็ดอร่อยและอิ่มหนำ

“เอิ๊ก~”

นางลูบท้องที่เริ่มนูนขึ้นเล็กน้อย แล้วเรอออกมา

หยางฉานให้คนยกขนมดอกกุ้ยฮวาและผลไม้เชื่อมมาอีกหลายจาน ทั้งยังอุ่นสุราผลไม้หนึ่งกา

“สุรานี้ข้าหมักเอง หวานละมุน จูจูลองชิมเร็วเข้า”

จ้าวเป่าจูยกจอกขึ้นจิบเล็กน้อย รสหวานละมุนจริง ๆ

“อร่อย!”

สุรานี้นุ่มลื่นเมื่อผ่านลำคอ ทั้งไม่มีกลิ่นฉุน นางจึงเผลอดื่มเพิ่มไปหลายจอก

กว่าจะรู้ตัว ศีรษะของจ้าวเป่าจูก็เริ่มมึนงงแล้ว

นางส่ายศีรษะ พยายามเรียกสติให้แจ่มชัด ครั้นมองหยางฉานตรงหน้า กลับเห็นเป็นสองคน

“พี่หยางฉาน...เหตุใดท่านถึงกลายเป็นสองคน?”

“เอ๊ะ? หนาจา เหตุใดเจ้าก็...ก็กลายเป็นสองคนด้วย?”

จ้าวเป่าจูโงนเงนลุกขึ้น ลากฝีเท้าอ้อแอ้เดินไปหาอีกฝ่าย จนมาหยุดตรงหน้าหนาจา นางเอียงศีรษะมองเขา “เจ้า...เจ้าแปลงร่างไปแล้ว...”

ใบหน้าหล่อเหลาของหนาจาเผยแววเอือมระอาอยู่บ้าง “เจ้าเมาแล้ว”

“เหลวไหล!” จ้าวเป่าจูแกว่งแขนไปมาสองครั้ง “ข้าดื่มพันจอกก็ไม่เมา!”

ไหล่ของหยางเจี่ยนเริ่มสั่นอีกครั้ง มุมปากแทบกดรอยยิ้มไว้ไม่อยู่

“โง่จริง ๆ”

แม้ปากหนาจาจะตำหนิ แต่สายตากลับจับจ้องจ้าวเป่าจูอยู่ตลอด กลัวว่านางจะดื่มมากไปจนยืนไม่มั่น แล้วล้มหน้าคะมำลงไป

“บังอาจ!”

จ้าวเป่าจูเท้าเอว ทำท่าดุร้าย “ข้าคือนางฟ้าน้อยผู้เลอโฉมและเปี่ยมปัญญา!”

“พรวด—”

สุราในปากหยางเจี่ยนพุ่งออกมา โชคดีที่เขาหันไปอีกทางได้ทัน มิฉะนั้นหากพ่นใส่หน้าหนาจา เจ้าหนุ่มนี่คงก่อเรื่องวุ่นวายเป็นแน่

จ้าวเป่าจูยื่นมือไปจิ้มไหล่หนาจา แล้วพึมพำเสียงเบา “หนาจา เจ้าหน้าตาดีจริง ๆ”

หนาจาขมวดคิ้วขึ้นทันที คว้ามือนางที่ก่อกวนไว้ “อย่าซน”

“ข้าไม่ได้ซน”

จ้าวเป่าจูเอนตัวพิงเขาอย่างเป็นธรรมชาติ ร่างแนบชิดเข้าไป

หนาจาตัวแข็งทื่อ คิดจะผลักจ้าวเป่าจูออกไป แต่เห็นนางเมามายจึงยั้งมือไว้ ไม่ได้ออกแรง ทว่ากลับเปลี่ยนท่ามาพยุงนางแทน

“อยู่นิ่ง ๆ”

นอกจากมารดาที่เคยใกล้ชิดกับเขาในวัยเยาว์แล้ว ไม่เคยมีสตรีเซียนคนใดเข้ามาใกล้เขาเช่นนี้มาก่อน

จ้าวเป่าจูได้กลิ่นหอมของดอกบัว จึงย่นจมูก สูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด

หยางเจี่ยนถือจอกสุรา ขยับตัวไปด้านข้างเงียบ ๆ ส่วนหยางฉานยกมือปิดปากลอบหัวเราะ ทำราวกับไม่เห็นสิ่งใดทั้งสิ้น

เมื่อยืนแทบไม่ไหว จ้าวเป่าจูจึงก้าวข้ามไปนั่งบนตักหนาจา ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา แล้วหาท่าที่สบายที่สุด

ใบหูของหนาจาแดงจัดจนแทบลุกเป็นไฟ มือทั้งสองไม่รู้ควรวางไว้ที่ใด

ผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อรู้สึกว่าคนในอ้อมแขนไม่มีความเคลื่อนไหว เขาก้มลงมอง ยัยโง่นี่หลับไปแล้ว

จ้าวเป่าจูอยู่ในอ้อมแขนเขา หายใจสม่ำเสมอ ริมฝีปากเล็กขยับจุ๊บจั๊บเป็นครั้งคราว ราวกับกำลังลิ้มรสอะไรบางอย่างอยู่

หนาจานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนยื่นมืออุ้มนางขึ้นแนบอก แล้วหันไปมองหยางฉาน

“รบกวนจัดห้องให้นางสักห้อง”

หยางฉานรีบลุกขึ้น “ตามข้ามา ห้องรับรองเพิ่งทำความสะอาดเรียบร้อย”

หนาจาอุ้มจ้าวเป่าจูเดินผ่านระเบียงทางเดิน สายลมพัดผ่าน กลิ่นดอกโบตั๋นอ่อน ๆ จากกายคนในอ้อมแขนผสานกับความหวานของสุราผลไม้ อบอวลอยู่ตรงปลายจมูกเขา

ยัยโง่นี่ยังบอกว่าเขาหอม ทั้งที่ตัวนางเองก็หอมเช่นกัน

หยางฉานพาเขาไปยังห้องรับรอง เขาค่อย ๆ วางจ้าวเป่าจูลงบนเตียง แล้วห่มผ้าให้นาง

จ้าวเป่าจูคว้าแขนเสื้อเขาไว้ทั้งที่ยังสะลึมสะลือ พึมพำว่า “อย่าไป...”

ร่างของหนาจาราวกับถูกตรึงไว้กับที่

“ข้าไม่ไป” เขากล่าวเสียงแผ่ว

จ้าวเป่าจูจึงคลายมือ พลิกตัวแล้วหลับสนิท

หนาจานั่งอยู่ข้างเตียงครู่หนึ่ง ครั้นแน่ใจว่านางหลับลึกแล้วจึงลุกจากไป

ยามออกจากห้อง เขาก็ปิดประตูตามหลังอย่างเบามือ

หยางเจี่ยนยืนอยู่ใต้ระเบียง ยิ้มมองเขาอย่างล้อเลียน “โอ้ แม่นางน้อยหลับแล้วหรือ?”

หนาจาขานรับ “อืม พี่รอง ข้ายังพักห้องเดิมหรือไม่?”

ดึกป่านนี้ เขาคร้านจะกลับตำหนักอวิ๋นโหลวแล้ว อืม ถูกต้อง เขาไม่ได้เป็นห่วงยัยโง่นั่นเสียหน่อย

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป