ทะลุมิติสู่วิถีไซอิ๋ว ข้ากลายเป็นเศรษฐีนีแห่งสวรรค์

ตอนที่ 2 งานเลี้ยงท้อเซียน

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จ้าวเป่าจูกระตุกมุมปาก “ท่านพ่อ...ของพวกนี้เตรียมไว้ให้ข้าทั้งหมดหรือ?”

จ้าวกงหมิงพยักหน้า น้ำเสียงเจือความกระดากใจ “พ่อคิดว่าลูกเพิ่งกลับมา คงขาดแคลนทุกอย่าง จึงเตรียมไว้ให้มากหน่อย หากไม่ชอบ พ่อจะให้คนเปลี่ยน—”

“ชอบ!”

จ้าวเป่าจูรีบกล่าว “ชอบมาก!”

นางซาบซึ้งใจอยู่บ้างจริง ๆ แม้สิ่งของเหล่านี้จะดูเกินพอดีไปสักหน่อย แต่ทุกชิ้นล้วนมองออกว่าผู้จัดเตรียมใส่ใจไม่น้อย

ชาติที่แล้วนางเป็นเด็กกำพร้า หลังทำงานล่วงเวลาจนตาย เกรงว่าคงไม่มีใครจุดกระดาษเงินกระดาษทองให้นางด้วยซ้ำ

จ้าวกงหมิงถอนหายใจโล่งอก ดวงตาหยีลงเมื่อยิ้ม “ชอบก็ดีแล้ว ชอบก็ดีแล้ว ลูกพักผ่อนให้ดี พ่อจะไปจัดการงานราชการก่อน พรุ่งนี้ค่อยพาลูกไปร่วมงานเลี้ยงท้อเซียน ให้พวกตาแก่เหล่านั้นอิจฉากันให้เต็มที่”

“ท่านพ่อไปเถิด ระวังสุขภาพด้วย อย่าทำให้ตนเองเหนื่อยเกินไป”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวกงหมิงก็ซาบซึ้งใจอีกครา ลูกสาวนี่ดีจริง รู้จักเป็นห่วงตนด้วย

ยามจากไป จ้าวกงหมิงยังไม่ลืมปิดประตูให้เรียบร้อย

เมื่อเขาออกไปแล้ว จ้าวเป่าจูก็หยิบหวีที่เขียนว่า “สำหรับจูจูโดยเฉพาะ” ขึ้นมา หวีผมหน้าคันฉ่อง

ต้องบอกเลยว่าใช้แล้วสบายไม่น้อย

ครั้นเห็นตนเองในคันฉ่องก็อดอุทานไม่ได้ “โอ้! สวยจริง ๆ”

ตอนเพิ่งทะลุมิติมาที่นี่ นางยังเป็นเด็กตัวกะเปี๊ยก แม้จะน่ารัก แต่แขนขาสั้นจุ๊ดจู๋ ต่อมาเมื่อเติบโตขึ้น ประกอบกับได้รับการหล่อเลี้ยงจากของวิเศษวิญญาณนานาชนิด นางก็ยิ่งงดงามขึ้นทุกวัน

ชาติที่แล้วนางเองก็นับว่าเป็นสาวงามหน้าตาสะอาดสะอ้าน ทว่าบัดนี้ใบหน้าของนางราวกับผ่านการแต่งให้สวยขึ้นสิบระดับ

เช้าวันถัดมา สาวใช้เข้ามาปลุกจ้าวเป่าจู

“เซียนหญิง วันนี้ท่านจะสวมชุดใดเจ้าคะ?”

จ้าวเป่าจูขยี้ตา ยังง่วงงุนอยู่บ้าง แต่พอนึกได้ว่าวันนี้จะได้พบเซียนมากมาย ก็พลันกระปรี้กระเปร่าขึ้น

นางเดินไปหน้าตู้เสื้อผ้า เปิดบานตู้ออก ภายในเต็มไปด้วยสีชมพู...

สีชมพูมีมากเกินไปแล้ว นางรู้สึกราวกับหากสวมออกไปก็คงเหมือนดอกโบตั๋นที่เดินได้ ทั้งที่นางก็เป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว

นิ้วมือของนางไล่ผ่านชุดกระโปรงไปมา ก่อนจะหยุดลงที่ชุดสีแดงชุดหนึ่ง

ชุดนั้นอยู่ตรงมุมที่ไม่สะดุดตา ดูไม่เข้าพวกกับชุดสีชมพูอื่น ๆ เนื้อผ้าทอจากผ้าไหมฉื่อเสีย สีแดงสดแต่ไม่ฉูดฉาด ทั้งปลายแขนเสื้อและคอเสื้อปักลายดอกโบตั๋นถี่แน่น ชายกระโปรงมีลายซ่อนเร้นพลิ้วไหว ส่วนช่วงเอวปักลายทองผืนใหญ่

“เอาชุดนี้”

เมื่อเปลี่ยนชุดเสร็จ นางส่องคันฉ่องดู ร่างทั้งร่างพลันเปล่งประกายขึ้นมา

สีแดงขับผิวของนางให้ขาวผ่องราวหิมะ คิ้วตาแฝงเสน่ห์อ่อนหวานตามธรรมชาติ งดงามเจิดจ้าจนผู้คนยากจะละสายตา

“บ่าวจะจัดแต่งทรงผมให้เจ้าค่ะ”

จ้าวเป่าจูนั่งหน้าคันฉ่อง นิ้วมือของสาวใช้พลิกไล้ไปตามเส้นผมอย่างคล่องแคล่ว ไม่นานก็จัดทรงผมเสร็จเรียบร้อย

“เจ้าชื่ออะไร?”

“บ่าวชื่อชิงอวี้เจ้าค่ะ”

จ้าวเป่าจูพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “ทำได้ดี”

......

งานเลี้ยงท้อเซียนจัดขึ้นที่สระหยก

จ้าวเป่าจูตามจ้าวกงหมิงเข้างาน

“เทพแท้เสวียนถานมาถึงแล้ว—”

เสียงขานประกาศดังขึ้น เหล่าเซียนที่กำลังชนจอกดื่มสุราพากันหันมามองเป็นตาเดียว

จากนั้นสายตาเหล่านั้นก็หยุดอยู่บนร่างจ้าวเป่าจู

หลังความเงียบชั่วครู่ เสียงกระซิบกระซาบก็เริ่มดังขึ้น

“นั่นคือบุตรีของเทพแท้หรือ?”

“งดงามถึงเพียงนี้เชียว”

“คิดไม่ถึงว่าจ้าวกงหมิงจะมีบุตรีที่ดีเช่นนี้”

จ้าวกงหมิงยืดอกผึ่งผายยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าเปี่ยมรอยยิ้มที่ปิดไม่มิด พาจ้าวเป่าจูเดินไปยังที่นั่งของตน ตลอดทางมีเซียนหลายคนเข้ามาทักทาย

“พี่จ้าว บุตรีของท่านงามราวกับเซียนสวรรค์จริง ๆ”

“สมกับเป็นบุตรีของเทพแท้ จนสระหยกทั้งแห่งยังหม่นรัศมีไปถนัดตา”

คำยกยอพรั่งพรูต่อเนื่อง จ้าวเป่าจูยิ้มรับ ขณะลอบคิดในใจว่า ที่แท้สวรรค์ก็ให้ความสำคัญกับหน้าตาเหมือนกัน

เมื่อทั้งสองนั่งลง ผู้คนรอบข้างจึงค่อยแยกย้ายไป

“จูจู ลองชิมท้อเซียนนี่ดู”

จ้าวกงหมิงยื่นผลท้อที่ใหญ่ที่สุดบนโต๊ะให้นาง

นางก้มมองท้อเซียน นี่คือท้อเซียนที่พี่โหวกินในครานั้นหรือ? รูปลักษณ์ดูไม่เลว ทั้งชมพูระเรื่อและส่งกลิ่นหอม

เมื่อนึกถึงพี่โหว ก็ไม่รู้ว่าเขาเป็นอย่างไรบ้างใต้เขาอู่สิง

หลังงานเลี้ยงจบ นางต้องไปดูเขาใต้เขาอู่สิงให้ได้ จะได้พบเทพบุตรในวัยเด็กของนาง

จ้าวเป่าจูกำลังจะลองชิมผลท้อในมือ พลันเหลือบเห็นเด็กหนุ่มชุดแดงคนหนึ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ระหว่างคิ้วมีตราดอกบัวสีแดง ผมรวบเป็นหางม้าสูง กำลังเล่นจอกสุราในมืออย่างเบื่อหน่าย

นั่นคือหนาจา

จ้าวเป่าจูมองเขาจนเพลิน ครู่หนึ่งก็ลืมท้อเซียนในมือไปเสียสนิท

ราวกับสัมผัสได้ถึงสายตาที่จับจ้องอย่างเปิดเผย หนาจาหันมาสบตานาง

ใบหน้าขาวผ่องดุจแต้มแป้ง ริมฝีปากแดงระเรื่อดั่งชาด

ในหัวของจ้าวเป่าจูเหลือเพียงคำบรรยายไม่กี่คำนี้

คนโบราณมิได้หลอกนางจริง ๆ!

หนาจาไม่ชอบงานสังสรรค์เช่นนี้ เขาคุ้นชินกับการไปไหนมาไหนตามลำพัง อีกทั้งยังมีสมญา “เทพสังหาร” ทั่วทั้งสวรรค์จึงแทบไม่มีสหาย

เดิมทีเขากำลังใจลอย คิดว่าผ่านไปสักพักจะตามหยางเจี่ยนไปดื่มให้เต็มคราบที่ปากน้ำก้วนเจียง ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ามีคนกำลังมองตน สายตานั้นทำให้ไม่อาจเมินเฉยได้

เขาคิดในใจว่า กล้าดีเสียจริง

เมื่อมองตามสายตานั้นไป ก็เห็นบุตรีของจ้าวกงหมิงที่เพิ่งกลับมา สวมชุดสีแดงและกำลังจ้องมองตนตรง ๆ

หนาจาเลิกคิ้ว ปกติเซียนหญิงเห็นเขาก็แทบอยากหลบให้พ้น ทว่าเซียนหญิงน้อยผู้นี้กลับใจกล้าไม่น้อย

เมื่อถูกจับได้ ใบหน้าจ้าวเป่าจูก็แดงก่ำ ผลท้อในมือแทบหล่น

หล่อเกินไปแล้ว ทำไมถึงหล่อได้ขนาดนี้...

จ้าวกงหมิงที่อยู่ข้าง ๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของบุตรี เห็นใบหน้านางแดงยิ่งกว่าผลท้อบนโต๊ะ อีกทั้งสาเหตุที่แดงเช่นนี้ก็เพราะนางกำลังจ้องหนาจาที่นั่งฝั่งตรงข้ามอยู่ ในใจเขาพลันส่งสัญญาณเตือนภัย

บุตรีเพิ่งกลับมา จะถูกเจ้าหนุ่มผมทองข้างนอกหลอกพาตัวไปไม่ได้

แม้เจ้าหนุ่มผมทองผู้นี้จะเป็นเทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งสามแท่นทะเลชุมนุม แต่ในฐานะบิดาผู้ชรา เขากลับรู้สึกว่าไม่มีผู้ใดคู่ควรกับบุตรีของตน

จ้าวกงหมิงขยับตัวไปด้านข้างอย่างแนบเนียน

“จูจู กินท้อเถิด”

เขาดันท้อเซียนเข้าไปใกล้มือจ้าวเป่าจู

จ้าวเป่าจูเห็นท่าทางราวกับเผชิญศัตรูตัวฉกาจของบิดาแล้วรู้สึกขบขัน นางก้มลงกัดท้อเซียนคำหนึ่ง น้ำหวานชุ่มฉ่ำ รสหวานละมุน ทั้งยังอร่อยกว่าท้อธรรมดามากจริง ๆ

นางเห็นว่าบนโต๊ะมีท้อเซียนอยู่ไม่น้อย จึงฉวยหยิบมาสองลูกใส่ถุงเก็บของอย่างว่องไว คิดว่าหากไปถึงเขาอู่สิงแล้วจะได้ให้พี่โหวแก้หิว

หนาจายังคงมองนางอยู่

เขาเห็นเซียนหญิงน้อยฝั่งตรงข้ามเก็บท้อเซียนไปสองลูก หลังเก็บเสร็จก็ยังมองไปรอบ ๆ ท่าทางเหมือนคนทำผิดแล้วกลัวถูกจับได้ ทำให้เขาอดขบขันไม่ได้

บนโต๊ะไม่เพียงมีท้อเซียน ยังมีสุราชั้นเลิศด้วย

จ้าวเป่าจูหยิบจอกสุราขึ้นมาพินิจอย่างละเอียด นางยังไม่เคยดื่มสุรา ไม่รู้ว่าสุราบนสวรรค์มีรสชาติอย่างไร...

นางยกจอกสุราแตะริมฝีปากแล้วจิบเพียงเล็กน้อย รสเผ็ดซ่า ทั้งยังหวานนิด ๆ

สรุปแล้วรสชาติดีทีเดียว

“เทพแท้”

เสียงอันอ่อนโยนเสียงหนึ่งดังขึ้น

จ้าวเป่าจูเงยหน้า เห็นบุรุษหนุ่มสวมชุดแพรสีขาวจันทร์เดินเข้ามา ใบหน้าคมคายแจ่มใส เบื้องหลังมีสุนัขตัวหนึ่งตามมาด้วย

หยางเจี่ยน

จ้าวกงหมิงลุกขึ้น “เทพแท้เอ้อร์หลาง”

สายตาของหยางเจี่ยนจับอยู่บนร่างจ้าวเป่าจู ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “เซียนหญิง”

“คารวะเทพแท้” จ้าวเป่าจูลุกขึ้นคำนับ

“หากไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าพี่รองก็พอ”

นี่เป็นโอกาสดีที่จะผูกมิตร!

จ้าวเป่าจูรีบเรียก “พี่รอง”

“หากหลังงานเลี้ยงมีเวลาว่าง ก็ไปเที่ยวที่ปากน้ำก้วนเจียงได้ ที่บ้านยังมีน้องสาวคนหนึ่ง จะได้ทำความรู้จักกัน”

น้องสาวของหยางเจี่ยนก็คือหยางฉาน เทพธิดาสามศักดิ์สิทธิ์

ดวงตาจ้าวเป่าจูเป็นประกาย กำลังกลุ้มใจที่ไม่มีโอกาสออกไปเที่ยวพอดี นางหันไปมองจ้าวกงหมิง เมื่อเห็นเขาไม่คัดค้านก็รับคำอย่างยินดี

“ดีเลย ดีเลย!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป