ทะลุมิติสู่วิถีไซอิ๋ว ข้ากลายเป็นเศรษฐีนีแห่งสวรรค์

ตอนที่ 1 ทะลุมิติมาไซอิ๋ว ข้ากลายเป็นเศรษฐีนีแห่งสวรรค์

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

จ้าวกงหมิงกำลังเสาะหาของวิเศษล้ำค่าหายากสารพัดชนิด

ทั่วทั้งสวรรค์ต่างรู้กันว่า บุตรีคนโปรดของเขากำลังจะกลับมา

ด้านหลังจือหนี่ว์มีนางกำนัลหลายคนติดตามมา ต่างถือเสื้อผ้าไว้ในมือ เมื่อเพ่งพินิจให้ดีจะเห็นว่าอาภรณ์เหล่านั้นเปล่งประกายระยิบระยับ ล้วนเป็นของชั้นเลิศ

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในจวนดูแลทรัพย์ จือหนี่ว์ก็สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงภายในจวน อาคารที่แต่เดิมเย็นชาไร้ชีวิตชีวา บัดนี้ประดับด้วยของตกแต่งสารพัดอย่าง ทั้งยังระยิบระยับวาววับ ที่ยิ่งไปกว่านั้นคือม่านหน้าประตู ล้วนเปลี่ยนเป็นสีชมพูหมดแล้ว

พูดตามตรง จือหนี่ว์รู้สึกว่ามันออกจะเชยอยู่บ้าง ทว่านางไม่กล้าพูด

“วันนี้เทพแท้เสวียนถานไม่อยู่หรือ?”

จือหนี่ว์เรียกทหารยามคนหนึ่งมาถาม

ทหารยามพยักหน้า “เทพแท้เพิ่งออกไปตั้งแต่เช้าขอรับ”

จือหนี่ว์ถอนหายใจโล่งอก

ไม่อยู่ก็ดี จะได้ไม่ต้องให้นางทำงานล่วงเวลาอีก

หลายวันมานี้ เพื่อเร่งตัดเย็บชุดกระโปรงเหล่านี้ให้จ้าวกงหมิง ใต้ตาของนางถึงกับคล้ำขึ้นไม่น้อย

จือหนี่ว์หยิบกระจกบานเล็กออกมาส่องดู “เฮ้อ! ต้องพอกมาสก์หน้ากี่แผ่นถึงจะฟื้นกลับมาได้นะ...”

เวลานี้จ้าวกงหมิงกำลังรออยู่ที่ประตูหนานเทียน

เขาเดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย ไม่รู้ว่าบุตรีมาถึงไหนแล้ว อีกทั้งไม่รู้ว่าอาจารย์จะยอมปล่อยนางกลับมาหรือไม่

จ้าวเป่าจูนั่งอยู่บนหลังวิหคเพลิง นางตั้งใจจะเหาะกลับมาด้วยตนเอง หลังพำนักอยู่ในวังปี้โหยวตลอดหนึ่งปี อย่างไรก็ได้ร่ำเรียนวิชาเหินเมฆขี่หมอกมาบ้าง

เมื่อนึกถึงของวิเศษที่ได้มาจากอาจารย์ปู่ มุมปากของจ้าวเป่าจูก็แทบกดไม่ลง

นางทะลุมิติมา

ชาติที่แล้วจ้าวเป่าจูตายกะทันหันคาโต๊ะทำงาน อายุเพียง 25 ปี

ก่อนหลับตาลง นางยังอธิษฐานว่า หวังว่าเมื่อลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง จะได้ยินเสียงหัวเราะของบิดาผู้มั่งคั่ง และได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจากกายมารดา

เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นางไม่พบมารดา แต่บิดานั้นเป็นเศรษฐีเก่าแก่จริง ๆ — จ้าวกงหมิง เทพแห่งโชคลาภที่ทุกคนรู้จัก

ท่านนี้เป็นเศรษฐีเก่าแก่ตัวจริง

นางทะลุมิติมาเกิดเป็นดอกโบตั๋นที่จ้าวกงหมิงเลี้ยงไว้ ในสวนมีดอกไม้ใบหญ้ามากมาย ทว่ามีเพียงนางที่เกิดสติปัญญา หลังจ้าวกงหมิงค้นพบ เขาก็ป้อนโลหิตแท้หยดหนึ่งของตนให้นาง

ไม่นานนัก จ้าวเป่าจูก็แปลงกายเป็นมนุษย์ได้

คราแรกที่แปลงกาย นางมีรูปร่างหน้าตาเหมือนเด็กอายุห้าหกขวบ น่ารักน่าเอ็นดูจนใครเห็นก็ใจละลาย เมื่อเจ้าสำนักทงเทียนพบเข้า จึงพานางไปยังวังปี้โหยว โดยอ้างว่า “ช่วยดูแลลูกให้ศิษย์”

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าจ้าวกงหมิงอาลัยบุตรีเพียงใด แต่เมื่อลองคิดอีกที การได้ไปเรียนรู้วิชาที่วังปี้โหยวก็เป็นเรื่องดี

ทว่าเขาคิดผิดถนัด หลังจ้าวเป่าจูไปถึงวังปี้โหยว นอกจากนอนก็เอาแต่กิน ชาติก่อนทำงานล่วงเวลาจนตาย ชาตินี้นางจึงอยากใช้ชีวิตให้สบายเท่านั้น

เจ้าสำนักทงเทียนรักและเอ็นดูนางราวกับแก้วตาดวงใจ ของวิเศษสารพัดที่คนอื่นไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้เห็น ถูกมอบให้นางราวกับไม่ต้องจ่ายเงินสักอีแปะ

จ้าวเป่าจูคิดว่า หากวันใดถูกคนทำร้าย เพียงอาศัยศาสตราวิเศษบนกายเหล่านี้ ก็ทุ่มใส่อีกฝ่ายจนตายได้แล้ว

บางทีฮวงจุ้ยของวังปี้โหยวอาจช่วยบำรุงผู้คนกระมัง หลังพำนักอยู่เพียงหนึ่งปี นางก็เติบโตจากเด็กอายุห้าหกขวบ กลายเป็นเด็กสาวอายุสิบห้าสิบหกปี

วิหคเพลิงบินเร็วมาก จ้าวเป่าจูมองเห็นบิดาผู้ชราใต้ประตูหนานเทียนแต่ไกล

“ท่านพ่อ!”

นางโบกมือ น้ำเสียงเจือความยินดี

แม้ในวังปี้โหยวจะดีมาก ทว่าอาจารย์ปู่เห็นว่านางมีพลังบำเพ็ญต่ำเกินไป จึงจำกัดไม่ให้ออกไปข้างนอกตามใจชอบ ปกติแล้วแม้จะออกไปได้ ก็ต้องติดตามอาจารย์อาไปด้วย

หนึ่งปีมานี้อัดอั้นจนแทบแย่

จ้าวกงหมิงได้ยินเสียงบุตรี น้ำตาพลันไหลพราก

แม้หลังบุตรีไปอยู่กับอาจารย์ เขาจะวิ่งไปวังปี้โหยวทุกสามวันห้าวัน แต่ก็ยังรู้สึกว่าหากบุตรีไม่อยู่ข้างกาย ตนเองก็เหมือนคนแก่ไร้ญาติ

“ท่านพ่อ—”

จ้าวเป่าจูกระโดดลงมา โผเข้าหาจ้าวกงหมิงแล้วคว้าแขนเสื้อเขา ออดอ้อนอย่างเอาใจ

“ท่านพ่อคิดถึงข้าหรือไม่? ข้าคิดถึงท่านพ่อจนผอมลงแล้ว”

จ้าวกงหมิงเช็ดน้ำตา “คิดสิ จะไม่คิดได้อย่างไร ห้องของเจ้า พ่อให้คนจัดเตรียมไว้ตั้งนานแล้ว ยังมีเสื้อผ้ากับเครื่องประดับอีกมากมาย ไป กลับบ้านกันเถิด”

จ้าวเป่าจูเดินอยู่ข้างกายจ้าวกงหมิง พลางมองตำหนักสวรรค์รอบด้านอย่างใคร่รู้

นางเพิ่งแปลงกายก็ถูกพาไปวังปี้โหยว ยังไม่มีโอกาสได้ชื่นชมสถานที่แห่งนี้ให้ดี

“ท่านพ่อ ตำหนักทางนั้นคือตำหนักใด?”

จ้าวกงหมิงมองตามนิ้วที่นางชี้ไป เห็นตำหนักสูงตระหง่านหลังหนึ่ง สง่างามเคร่งขรึม

“นั่นคือตำหนักอวิ๋นโหลว ที่ประทับขององค์ชายสาม”

ดวงตาจ้าวเป่าจูเป็นประกาย นางรีบถามว่า “หนาจาหรือ?!”

จ้าวกงหมิงพยักหน้า

นางร้องเบา ๆ “เป็นหนาจาจริงด้วย”

เทพผู้ยิ่งใหญ่แห่งสามแท่นทะเลชุมนุมในตำนาน ฆ่าอย่างเดียวไม่โปรดสัตว์

ระหว่างทางกลับ ทั้งสองพบเซียนเท้าเปล่า จ้าวเป่าจูแอบเหลือบมองเท้าของเซียนเท้าเปล่า ดูท่าจะใหญ่จริง ๆ

“โอ้ เทพแท้กำลังจะไปที่ใดหรือ?”

“เซียนผู้ยิ่งใหญ่รู้ได้อย่างไรว่าข้าจะไปรับบุตรี?” สีหน้าจ้าวกงหมิงเผยความภาคภูมิใจ

เซียนเท้าเปล่า: ข้าไม่ได้ถามเสียหน่อย

“มาเถิด จูจู พ่อจะแนะนำให้รู้จัก ท่านนี้คือเซียนเท้าเปล่า เรียกท่านว่าอาก็พอ”

จ้าวเป่าจูคำนับเซียนเท้าเปล่า ก่อนเอ่ยเรียกเสียงหวานว่า “ท่านอา”

เซียนเท้าเปล่าถูกเรียกจนเบิกบานใจ ยื่นมือเข้าไปหยิบหยกประดับชิ้นหนึ่งออกจากอกเสื้อทันที “นี่คือของที่เซียนผู้นี้เพิ่งได้มา ถือเป็นของขวัญพบหน้ามอบให้หลานสาวเถิด”

“ขอบคุณท่านอา~”

จ้าวเป่าจูรับมาอย่างยินดี เรื่องรับของขวัญนี่นางถนัดที่สุดแล้ว

หลังร่ำลาเซียนเท้าเปล่า สองพ่อลูกก็เดินทางกลับต่อ

ไม่นานนัก

“ถึงแล้ว บุตรี”

จ้าวเป่าจูเงยหน้า พลันเห็นป้ายคำว่า “จวนดูแลทรัพย์” อย่างที่คาด

“บุตรี รีบเข้าไปดูของขวัญที่พ่อเตรียมไว้ให้เร็ว”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ จ้าวเป่าจูก็เริ่มใจไม่ดี นางเห็นของตกแต่งสีชมพูบนอาคารอื่นในจวนแล้ว ได้แต่หวังว่าห้องของตนจะไม่หรูหราเกินเหตุเช่นนั้น

นางสูดลมหายใจลึก ยื่นมือผลักประตู

ทันทีที่ประตูเปิด แสงสีชมพูระยิบระยับก็สาดเข้าตาจ้าวเป่าจู จนนางต้องหรี่ตา

เห็นได้ชัดว่าความกังวลของนางเป็นจริง

สีชมพูนั้นมีอยู่ทั่วทุกแห่ง ผนังก่อจากหยกสีชมพู พรมบนพื้นก็เป็นสีชมพู แม้แต่พู่ห้อยจากม่านเตียงก็ยังประดับด้วยไข่มุกสีชมพู

โคมแก้วบนเพดานก็เป็นสีชมพูเช่นกัน ครั้นสว่างขึ้น ทั้งห้องก็อาบไปด้วยแสงสีชมพูอ่อนละมุน

“ท่านพ่อ นี่...”

จ้าวเป่าจูอ้าปาก ทว่าชั่วขณะหนึ่งกลับนึกคำที่เหมาะสมมาอธิบายไม่ออก

การตกแต่งนี้ช่าง “ตื่นตะลึง” เหลือเกิน หากจะบอกว่าไม่ดี วัสดุทั่วทั้งห้องล้วนเป็นสมบัติล้ำค่าจากฟ้าดิน แต่หากจะบอกว่าดี การจับคู่สีเช่นนี้ก็ชวนให้พูดไม่ออกจริง ๆ

จ้าวกงหมิงถูมือไปมา ใบหน้าเปี่ยมความคาดหวังขณะมองนาง “บุตรี พ่อใช้เวลาตกแต่งตั้งสามเดือนเต็ม! พรมผืนนี้จือหนี่ว์ลงมือทอด้วยตนเอง ส่วนโคมแก้วนี้เป็นผลึกสีชมพูที่วังมังกรทะเลบูรพาถวายแก่ราชสำนัก—”

“ท่านพ่อ ข้ารู้แล้ว”

จ้าวเป่าจูรีบขัดจังหวะ เพราะกลัวว่าเขาจะไล่บอกชื่อวัสดุทุกชิ้น

นางเดินไปยังตู้เสื้อผ้าแล้วเปิดบานประตู เสื้อกระโปรงเต็มตู้พลันปรากฏแก่สายตา

มีตั้งแต่สีชมพูอ่อนจนถึงแดงชาด เขียวอ่อนจนถึงเหลืองแอปริคอต แดง ส้ม เหลือง เขียว คราม น้ำเงิน ม่วง ท่านพ่อเตรียมไว้ให้นางครบทุกสี

เสื้อผ้าแต่ละชุดปักลวดลายประณีต บ้างเป็นดอกโบตั๋นเลื้อยเถา บ้างเป็นเมฆมงคลเคลือบทอง ที่เกินจริงที่สุดคือชุดด้านในสุด ชายกระโปรงปักลายซ่อนด้วยเส้นไหมทองจนระยิบระยับ นางต้องยกมือบังตา

จ้าวเป่าจูปิดบานตู้เงียบ ๆ แล้วเดินไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง

บนโต๊ะเครื่องแป้งมีของวางเรียงรายละลานตายิ่งกว่า

ทางซ้ายมีหีบใส่เครื่องประดับวางเรียงกันห้าแถว ภายในมีปิ่นปักผม กำไล ต่างหู สร้อยคอ ครบครัน ทั้งยังทำจากวัสดุนานาชนิด ราวกับจัดชุดให้เข้ากับเสื้อผ้า สีสันก็มีครบทุกเฉด

ทางขวามีขวดโหลวางเต็มแน่น จ้าวเป่าจูหยิบขึ้นมาดูฉลากขวดหนึ่ง — “แป้งหอมเฉพาะจากสระหยก” จากนั้นหยิบอีกขวดขึ้นมา — “ขี้ผึ้งบำรุงผิวจากเกาะเผิงไหล” ยังมี “น้ำบำรุงผิวดอกบัวหิมะแห่งเขาคุนหลุน” “น้ำมันบำรุงผมดอกกุ้ยฮวาแห่งวังกว่างหาน”...

กรอบกระจกแต่งหน้าประดับไข่มุกเรืองแสงเม็ดใหญ่สิบเม็ด ข้างกระจกยังวางหวีหยกขาวแกะสลักด้ามหนึ่ง ตัวหวีสลักลวดลายดอกโบตั๋นหลายดอก ส่วนด้ามสลักอักษรสี่คำว่า “ของจูจูโดยเฉพาะ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป