สายตาทั่วทั้งงานจับจ้องไปยังโจวจินเซิง ก่อนจะเลื่อนไปหยุดที่โต๊ะตัวนั้น
กระดาษสองแผ่นยังวางแผ่อยู่ตรงนั้น แผ่นหนึ่งเป็นหนังสือหย่า อีกแผ่นเป็นใบรับสภาพหนี้ มีรอยนิ้วมือสีแดงกับตัวอักษรสีดำ จางลี่เฉิงเดินเข้าไป เอื้อมมือหยิบกระดาษทั้งสองแผ่นขึ้นมา
เขากวาดตามองหนังสือหย่าในมือทีละบรรทัด จากนั้นก็หันกลับมา ฉีกมันทิ้งต่อหน้าโจวจินเซิงและแขกเหรื่อทั่วงาน เศษกระดาษปลิวกระจายเต็มพื้น
เสียงกระดาษฉีกดังชัดเป็นพิเศษในห้องโถงอันเงียบสงัด แขกที่ยืนล้อมอยู่ต่างมองเศษกระดาษร่วงลงพื้น ไม่มีใครพูดอะไร ซูเสี่ยวหมิ่นยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองแผ่นหลังของสามี มือยังคงประคองเอวไว้
“ลุงใหญ่ หนี้ก้อนนั้นผมจะชดใช้เอง” จางลี่เฉิงเงยหน้ามองซูเจี้ยนจวิน “แต่เรื่องหย่าเป็นไปไม่ได้ บ้านเก่าและสัญญาของหัวเซิ่ง ให้บ้านสามจัดการเอง”
ซูเจี้ยนจวินหน้าแดงก่ำ ตบโต๊ะดังปัง “แกฉีกไปก็ไม่มีประโยชน์! บ้านสามเป็นหนี้บริษัทอยู่สองแสน พ่อแกเป็นคนประทับรอยนิ้วมือด้วยตัวเอง มีหลักฐานชัดเจน!”
จางลี่เฉิงก้าวไปข้างหน้า “ตอนนั้นบริษัทสำรองเงินให้ ใครเป็นคนหลอกให้พ่อผมเซ็นสัญญาในนามบ้านสาม?”
“ขาดทุนก็ให้บ้านสามรับผิดชอบ ได้กำไรก็เข้าบ้านใหญ่ ต่อหน้าคุณท่านโจว ลองพูดเหตุผลนี้ให้ฟังอีกทีสิ”
ซูเจี้ยนจวินอ้าปาก แต่พูดอะไรไม่ออก
โจวจินเซิงนั่งอยู่บนเก้าอี้ มองจางลี่เฉิงทีหนึ่ง แล้วมองเศษกระดาษบนพื้น ก่อนเงยหน้ามองซูเจี้ยนจวิน
“คุณซู ผมขอถามสักคำ หนี้สองแสนนี้เป็นหนี้ที่บ้านสามติดบริษัทจริง ๆ หรือเป็นบัญชีมั่วซั่วของตระกูลซูกันแน่?”
เหงื่อผุดเต็มหน้าผากซูเจี้ยนจวิน เขาถูมือกับขอบโต๊ะ “คุณโจว นี่เป็นเรื่องในครอบครัว ไม่ควรให้คุณต้องกังวลครับ”
“เรื่องในครอบครัวหรือ?” โจวจินเซิงเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ “น้องจางช่วยชีวิตผมไว้ เรื่องของเขาก็คือเรื่องของโจวจินเซิง คุณว่าเรื่องนี้นับเป็นเรื่องในครอบครัวไหม?”
ทั่วทั้งงานฮือฮาขึ้นมาทันที
ซูเจี้ยนจวินถอยหลังไปครึ่งก้าว ต้องจับขอบโต๊ะไว้ถึงยืนได้มั่นคง ริมฝีปากขยับเหมือนอยากยิ้ม แต่กล้ามเนื้อบนใบหน้ากลับแข็งค้าง
จ้าวเหล่ยยืนอยู่ท้ายฝูงชน พยายามหลบไปอยู่ด้านหลังคนอื่น พอนึกถึงตอนที่ตัวเองใช้ให้จางลี่เฉิงขับรถเมื่อครู่ แผ่นหลังก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาถือแก้วเหล้าย้ายไปหลบหลังเสา
โจวจินเซิงหันไปส่งสัญญาณให้เลขาฯ อีกฝ่ายประคองนามบัตรมามอบให้ด้วยสองมือ
นามบัตรเรียบง่าย มีเพียงตัวอักษรหนึ่งบรรทัดพิมพ์ไว้ว่า กลุ่มจินเซิง โจวจินเซิง ด้านล่างเป็นหมายเลขโทรศัพท์มือถือ นามบัตรของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งไห่โจว มีคนมากมายอยากได้แทบตายก็ยังไม่ได้
จางลี่เฉิงรับมาด้วยสองมือ แล้วพยักหน้า
ความสามารถในการหยั่งรู้ปราณยังคงอยู่ สายตาของจางลี่เฉิงตกลงบนตัวโจวจินเซิง แล้วก็เห็นสิ่งอื่นเพิ่มขึ้นมา
เขาเอ่ยขึ้นว่า “คุณท่านโจว นอกจากอาการปวดหัวที่เป็นวันนี้แล้ว ปอดของคุณยังมีโรคเก่าด้วย”
แววตาของโจวจินเซิงไหววูบ
“อาการไอของคุณเป็นมาสามปีแล้ว” จางลี่เฉิงพูดต่อ “ตอนกลางวันยังพอไหว แต่พอดึกไปถึงช่วงหลังเที่ยงคืนก็จะไอหนัก เสมหะที่ขากออกมามีสีเทา ผู้เชี่ยวชาญจากมณฑลมาตรวจหลายครั้งแล้ว แต่ก็วินิจฉัยต้นเหตุไม่ได้ ถูกไหมครับ?”
โจวจินเซิงกับเลขาฯ มองหน้ากัน ต่างเห็นความตื่นตะลึงในแววตาของอีกฝ่าย
อาการไอนี้เป็นเรื่องส่วนตัวของโจวจินเซิง แม้แต่คนในครอบครัวยังมีไม่กี่คนที่รู้
เพื่อรักษาโรคนี้ เขาไปถึงปักกิ่งกับเซี่ยงไฮ้ เชิญหมอชื่อดังมาหลายคน เงินที่ใช้ไปมากมายราวกับสายน้ำ โรงพยาบาลใหญ่ประจำมณฑลก็ไปมาหลายเที่ยว แต่ผู้เชี่ยวชาญแต่ละคนกลับวินิจฉัยไม่เหมือนกัน กินยาไปเป็นกอง อาการก็เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย
จางลี่เฉิงแค่มองปราดเดียว แต่กลับพูดได้ตรงทุกจุด
“น้องจาง ดวงตาคู่นี้ของคุณ...” โจวจินเซิงส่ายหน้า พูดไม่จบประโยค
จางลี่เฉิงให้พนักงานนำกระดาษกับปากกามา แล้วเขียนวัตถุดิบบำรุงร่างกายไว้สองสามอย่าง พร้อมระบุจุดฝังเข็มสองสามจุด เขาบอกเพียงข้อควรทำกับข้อห้าม ไม่ได้เขียนปริมาณยา “ดูแลตัวเองตามนี้ อาการจะค่อย ๆ ทุเลาลงครับ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง “ยังมีอีกเรื่อง คุณท่านจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่คุณ ร่างกายของคุณไม่ได้มีแค่โรคเก่า ต้องระวังคนใกล้ตัวให้ดี เกรงว่าจะมีบางอย่างค่อย ๆ บั่นทอนร่างกายคุณอยู่”
โจวจินเซิงจ้องเขาอยู่นาน ก่อนพยักหน้าและจดจำคำพูดนี้ไว้ในใจ
โจวจินเซิงหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาบันทึกเบอร์ของจางลี่เฉิงด้วยตัวเอง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ค้อมคำนับจางลี่เฉิงเล็กน้อย
“บุญคุณที่คุณช่วยชีวิต ผมจะไม่มีวันลืม ต่อไปถ้าคุณมีธุระอะไรในไห่โจว โทรหาผมได้เลย ผมโจวจินเซิงจะจัดการให้”
แขกเหรื่อทั่วทั้งงานมองภาพตรงหน้า ไม่มีใครกล้าหายใจแรง คนที่เมื่อครู่ยังนินทาบ้านสามต่างพากันเงียบกริบ สายตาที่มองจางลี่เฉิงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง
ซูเจี้ยนจวินยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าซับซ้อนจนบอกไม่ถูก เขาอุตส่าห์วางแผนแทบตายเพื่อสานสัมพันธ์กับโจวจินเซิง แต่กลับถูกลูกเขยแต่งเข้าบ้านอย่างจางลี่เฉิงใช้เข็มสามเล่มคว้าโอกาสนั้นไป ตอนนี้เขาได้แต่ยืนกระอักกระอ่วน แทรกคำพูดสักคำก็ไม่ได้
โจวจินเซิงให้บอดี้การ์ดช่วยประคอง ก่อนจากไป เขาหันกลับมามองจางลี่เฉิงอีกครั้ง แล้วจึงขึ้นรถออกไป
ซูเสี่ยวหมิ่นเดินกลับไปพร้อมกับจางลี่เฉิง สายลมยามค่ำจากริมแม่น้ำพัดมา เธอถึงค่อยเหมือนได้สติกลับคืน
ซูเสี่ยวหมิ่นหันมองชายที่เดินอยู่ข้างกาย แสงไฟถนนส่องลงบนใบหน้าของเขา ใบหน้าที่เธอมองมาสามปี วันนี้กลับดูแตกต่างออกไป
เธอนึกถึงภาพจางลี่เฉิงฉีกหนังสือหย่าในงานเลี้ยงวันเกิด แล้วก็นึกถึงตอนที่เขาคุกเข่าลงฝังเข็มให้โจวจินเซิง ฝีเท้าของเธอจึงช้าลง
“ลี่เฉิง คุณเรียนเรื่องพวกนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“เป็นวิชาที่สืบทอดกันในครอบครัว” จางลี่เฉิงไม่ได้อธิบายมาก “ตอนเด็ก ๆ เคยเรียนจากคนแก่คนหนึ่งมานิดหน่อย วันนี้บังเอิญได้ใช้พอดี”
ซูเสี่ยวหมิ่นมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ซักต่อ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนหยุดเดินและหันกลับมา มองจางลี่เฉิงอย่างจริงจัง
“แม่ฉันน่ะ คุณก็รู้ ปากมาก แต่ไม่ได้ใจร้าย แค่หวังให้ฉันมีชีวิตที่ดี”
เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ “คำพูดพวกนั้นที่คนอื่นพูดในงานเลี้ยงวันนี้ คุณอย่าเก็บมาใส่ใจเลย แล้วก็ไม่ว่าพวกเขาจะบีบคั้นยังไง ฉันก็ไม่หย่า จะยากจนหรือจะลำบาก ฉันก็ยอมรับได้”
จางลี่เฉิงมองเธอ ราวกับมีบางอย่างกระแทกเข้าที่กลางอก คำพูดประโยคเดียวนี้กลบความอัปยศและถ้อยคำเย็นชาที่เขาได้รับในงานเลี้ยงไปจนหมด
ตลอดสามปีที่ผ่านมา จางลี่เฉิงติดค้างซูเสี่ยวหมิ่นมากมาย ผู้ชายคนหนึ่งทำให้ภรรยาต้องก้มหัวอยู่ในบ้านเดิมของตัวเองและถูกกดขี่สารพัด ความเจ็บปวดในใจนั้นมีเพียงเขาที่รู้ดีที่สุด
เมื่อก่อนเขาไม่มีความสามารถ ทำได้แค่ทนเอาไว้ แต่ตอนนี้เขามีความสามารถแล้ว ต้องช่วยเสี่ยวหมิ่นพลิกสถานการณ์ ให้เธอเชิดหน้าอยู่ในตระกูลซูได้อย่างสง่าผ่าเผย
“เสี่ยวหมิ่น ทุกอย่างจะดีขึ้น”
ซูเสี่ยวหมิ่นยิ้ม แต่ไม่ได้ถือเป็นเรื่องจริงจัง
โทรศัพท์มือถือของเธอดังขึ้น เธอรับสาย ฟังไปได้สองประโยค ใบหน้าที่เมื่อครู่ยังมีรอยยิ้มค่อย ๆ หม่นลง
หลังวางสาย ขอบตาของเธอแดงก่ำ “ทางบริษัทน่ะ สัญญาของกลุ่มหัวเซิ่งที่ฉันเจรจามาสามเดือน เมื่อกี้ทางนั้นโทรมาบอกว่าเกรงว่าจะล่มแล้ว”
“คุณหวังแห่งหัวเซิ่ง แม่ของเขาป่วยหนัก เข้าโรงพยาบาลมาหลายเดือนแล้ว เขาเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลทุกวัน ไม่มีอารมณ์มาคุยเรื่องธุรกิจ”
“ฉันไปโรงพยาบาลตั้งกี่ครั้ง ก็แค่หวังว่าเขาจะดีขึ้นแล้วเซ็นสัญญาได้ เลขาฯ ของเขาเพิ่งโทรมาบอกว่าอาการคุณแม่คงไม่ไหวแล้ว บอกให้ฉันเลิกรอ”
ตลอดสามเดือนนี้ กลางวันเธอวิ่งวุ่นอยู่ที่บริษัท กลางคืนก็จัดเอกสาร ทั้งหมดก็เพื่อหวังว่าจะคว้าสัญญานี้มาเชิดหน้าต่อหน้าบ้านใหญ่ได้
เธอสูดจมูก “ลุงใหญ่เล็งสัญญานี้ไว้นานแล้ว บอกว่าฉันยึดตำแหน่งไว้แต่ทำอะไรไม่สำเร็จ จะยึดกลับไปให้ซูเทา คราวนี้เขายิ่งมีเรื่องพูดได้อีก”
จางลี่เฉิงมองเธอ ไม่ได้ถอนหายใจตามอย่างที่เคยทำ
เขานึกถึงนามบัตรที่อยู่ในกระเป๋า แล้วก็นึกถึงคำพูดของโจวจินเซิงที่ว่า ‘มีธุระก็โทรหา’ จากนั้นยังนึกถึงสิ่งผิดปกติที่เห็นบนตัวโจวจินเซิงตอนใช้วิชาหยั่งรู้ปราณ
ความคิดของจางลี่เฉิงแล่นอย่างรวดเร็ว แม่ของคุณหวังป่วยหนัก หมอมากมายก็จนปัญญา สำหรับคนอื่นนี่คือทางตัน แต่สำหรับเขากลับเป็นโอกาสพอดี
วิชาแพทย์ของเขา บวกกับสายสัมพันธ์ของโจวจินเซิง เมื่อสองอย่างมารวมกัน เขามั่นใจว่าจะคว้าสัญญานี้ได้
จางลี่เฉิงยื่นมือไปตบไหล่ซูเสี่ยวหมิ่นเบา ๆ “ไม่ต้องรีบ สัญญานี้ผมจะช่วยคุณเอง”