“คุณท่านโจว!”
ซูเจี้ยนจวินเป็นคนแรกที่พุ่งเข้าไป เขาทรุดนั่งยอง ๆ มองโจวจินเซิงที่นอนอยู่บนพื้น ใบหน้าชายชราคล้ำม่วงเกือบดำ ทั้งร่างกระตุกเกร็ง ซูเจี้ยนจวินยื่นมือออกไปได้ครึ่งทางก็ไม่กล้าแตะตัว ร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
“ทุกคนมัวยืนอึ้งอะไรอยู่! รีบโทรเรียกรถพยาบาล 120!” เขาหันไปตะโกน
รอยยิ้มบนใบหน้าหายไปนานแล้ว เหงื่อเย็นผุดเป็นชั้นบนหน้าผาก ความครึกครื้นของงานเลี้ยงวันเกิดมลายหายไปสิ้น
กระดาษสองแผ่นบนโต๊ะยังคงวางแผ่อยู่ ทั้งข้อตกลงหย่าและใบแจ้งหนี้ ไม่มีใครว่างเก็บ ทางฝั่งเรือนสามของตระกูลซู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนยังยืนล้อมอยู่ด้านข้าง
บอดี้การ์ดชุดดำสองคนกับเลขานุการของโจวจินเซิงรีบถลาเข้ามาแล้ว
บอดี้การ์ดคนหนึ่งลนลานช่วยจัดชายชราให้นอนราบ อีกคนยื่นมือไปตรวจลมหายใจ สีหน้าพลันซีดเผือด
“ประธาน! ท่านประธาน อดทนไว้นะครับ!”
“เกิดอะไรขึ้น?” ซูเจี้ยนจวินถาม
“ช่วงสองปีมานี้ ท่านประธานคนก่อนมีอาการปวดศีรษะอยู่ตลอดครับ” เลขานุการขอบตาแดงก่ำ “หมอกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าห้ามตื่นเต้น ห้ามดื่มเหล้า”
“เส้นเลือดในสมองแตก! นี่คืออาการเส้นเลือดในสมองแตก!” แขกคนหนึ่งตะโกนขึ้น “ห้ามเคลื่อนย้าย ต้องรอให้ผู้เชี่ยวชาญมาถึง!”
“มีใครรู้เรื่องการแพทย์ไหม? ที่นี่มีหมอหรือเปล่า?” ซูเจี้ยนจวินกวาดตามองไปรอบ ๆ จนเสียงแหบพร่า
แขกเต็มงานต่างมองหน้ากัน ไม่มีใครก้าวออกมา
มีคนคิดจะเข้าไปช่วย แต่คนข้าง ๆ คว้าแขนเขาไว้แน่น “อย่าเข้าไป นี่คือมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่โจว ถ้าเกิดอะไรขึ้นในมือคุณ คุณรับผิดชอบไหวหรือ?”
“นั่นสิ ตั้งใจช่วยแต่กลับทำให้แย่ลง ถึงตอนนั้นก็พูดกันไม่รู้เรื่องหรอก”
“โทรเรียกรถพยาบาล 120 แล้วหรือยัง?”
“โทรแล้ว แต่หอวั่งเจียงอยู่ริมแม่น้ำ โรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดกว่าจะมาถึงก็อย่างน้อย 15 นาที” คนหนึ่งมองชายชราบนพื้นพลางส่ายหน้า “ดูท่าแล้วคงไม่รอด”
ซูเจี้ยนจวินตัวสั่นไปทั้งร่าง
เขาทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจและเงินทองไปตั้งเท่าไร กว่าจะเชิญโจวจินเซิงมาช่วยเสริมบารมี หวังจะเกาะต้นไม้ใหญ่ของกลุ่มจินเซิง
หากอีกฝ่ายมาตายคางานเลี้ยงวันเกิดของตระกูลซู อย่าว่าแต่เรื่องร่วมมือเลย ต่อไปเขาซูเจี้ยนจวินคงไม่มีหน้าอยู่ในไห่โจวอีก
ซูเสี่ยวหมิ่นประคองหญิงชราไว้ คุณยายตกใจจนตัวสั่นงันงก ปากก็พึมพำไม่หยุด “จะทำยังไงดี จะทำยังไงดี”
โจวจินเซิงบนพื้นกระตุกเกร็งหนักขึ้นเรื่อย ๆ สีหน้าจากคล้ำม่วงเกือบดำเปลี่ยนเป็นเทาหม่น ดวงตาเริ่มพร่าเลือน
ลมหายใจของชายชราติดขัดอยู่ในลำคอ มีแต่ลมหายใจออกแทบไม่มีลมหายใจเข้า
“หลีกไป” เสียงของจางลี่เฉิงดังมาจากนอกฝูงชน ชัดถ้อยชัดคำ
ทุกคนหันกลับไป จางลี่เฉิงแหวกฝูงชนเดินเข้ามาทีละก้าว “ลี่เฉิง?” ซูเสี่ยวหมิ่นชะงักงัน
“นายจะทำอะไร?” ซูเจี้ยนจวินขมวดคิ้ว “อย่ามาก่อเรื่อง!”
“ถ้ารอต่อไป เขาได้ตายแน่” จางลี่เฉิงไม่มองอีกฝ่าย เดินตรงไปข้างตัวโจวจินเซิงแล้วนั่งยองลง
“คุณรู้เรื่องการแพทย์เหรอ?” เลขานุการเหมือนคว้าฟางเส้นสุดท้ายไว้ได้ แต่ก็ยังไม่กล้าเชื่อเต็มที่
จางลี่เฉิงไม่ตอบ มือข้างหนึ่งประคองชายชราไว้ อีกข้างแตะหน้าผากของเขา แล้วเริ่มใช้วิชาหยั่งรู้ปราณ
ราวกับมีดวงตาที่มองไม่เห็นเพิ่มขึ้นตรงหน้า ร่างกายของชายชราโปร่งใสขึ้นในสายตาเขา
ภายใต้การหยั่งรู้ปราณ เส้นเลือดเส้นหนึ่งในสมองของโจวจินเซิงอุดตัน มีกลุ่มไอสีดำคั่งค้างอยู่ตรงนั้น แม้แต่ตำแหน่งที่อุดตันและระดับความรุนแรงก็เห็นได้อย่างชัดเจน
เลือดลมไหลขึ้นไปไม่ถึง นี่ต่างหากคือต้นเหตุ จางลี่เฉิงเอ่ยขึ้นว่า “ไม่ใช่เส้นเลือดในสมองแตก แต่มีสิ่งอุดตันในสมอง เลือดลมไหลขึ้นไปไม่ถึง”
“คุณรู้ได้ยังไง?” เลขานุการชะงักไป
จางลี่เฉิงไม่ได้อธิบาย เขาประกบนิ้วเข้าหากัน อาศัยคำชี้แนะจากวิชาที่สืบทอดอยู่ในความทรงจำ แล้วรวมปราณแท้ขึ้นมาบางเบาที่ปลายนิ้ว
จางลี่เฉิงจิ้มลงไปอย่างรวดเร็วตามจุดชีพจรหลายตำแหน่งบนร่างกายของโจวจินเซิง
แขกทั้งงานกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ผู้คนยืนล้อมเป็นวงจ้องมองปลายนิ้วของเขา ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหายใจแรง
ปลายนิ้วแตะลงข้างลำคอ ปราณแท้ไหลตามจุดชีพจรเข้าไป ผลักกลุ่มไอสีดำออกมาทีละน้อย อาการกระตุกอย่างรุนแรงของโจวจินเซิงก็หยุดลง
นิ้วเลื่อนไปแตะอีกจุดหลังใบหู ลมหายใจที่ติดอยู่ในลำคอของชายชราพลันถูกพ่นออกมา “เฮือก!” สีคล้ำเขียวบนใบหน้าเริ่มจางลง ฝ่ามือสุดท้ายกดลงบนหน้าอก กระแสอบอุ่นสายหนึ่งแผ่กระจายไปทั่วอก
โจวจินเซิงลืมตาขึ้น แววตาที่พร่าเลือนกลับมามีประกายอีกครั้ง มือที่กุมหน้าอกไว้ก็คลายออก
ชายชราหอบหายใจเฮือกใหญ่ สีหน้าค่อย ๆ ดีขึ้น จนกลับมาหายใจได้อย่างสะดวกด้วยตัวเอง
ชายชราลองขยับนิ้ว แล้วลูบใบหน้าตัวเอง ความแจ่มใสคุ้นเคยกลับคืนสู่สมอง อาการปวดศีรษะก็หายไปด้วย
โจวจินเซิงมีชีวิตมานานกว่าครึ่งค่อนชีวิต นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้ว่าร่างกายมนุษย์มีวิธีการเช่นนี้อยู่จริง
ทั้งงานเงียบกริบ ก่อนที่ต่อมาเสียงอื้ออึงจะระเบิดไปทั่วห้องจัดเลี้ยง
“ฟื้นแล้ว! เขาฟื้นแล้ว!” “พระเจ้า แค่จิ้มสามครั้งเอง แค่สามครั้ง!” “นี่มันหมอเทวดาชัด ๆ!” “รถพยาบาลยังมาไม่ถึงก็ช่วยคนกลับมาได้แล้ว ฝีมือจริง ๆ!”
บอดี้การ์ดทั้งสองเห็นโจวจินเซิงฟื้นขึ้นมาแล้ว จึงเข้าไปคุ้มกันเขาคนละข้าง ก่อนประสานมือคำนับจางลี่เฉิงอย่างสุดซึ้ง
“คุณครับ ขอบคุณที่ช่วยชีวิต!”
โจวจินเซิงหายใจจนเป็นปกติแล้วก็คว้าข้อมือจางลี่เฉิงไว้ มือข้างนั้นยังสั่นอยู่ ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า
“พ่อหนุ่ม ฝีมือของคุณนี่ราวกับฝีมือเทพเซียน”
ชายชรามองจางลี่เฉิง ยิ่งมองก็ยิ่งประหลาดใจ “อาการของฉัน ผู้เชี่ยวชาญระดับมณฑลตรวจหลายครั้งก็ยังอธิบายไม่ชัด คุณชื่ออะไร?”
โจวจินเซิงอาศัยมือของบอดี้การ์ดพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง เขาลูบหน้าอกตัวเองแล้วขยับแขนขา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“เมื่อกี้ฉันนึกว่าชีวิตแก่ ๆ ของตัวเองคงจบลงตรงนี้แล้วเสียอีก”
โจวจินเซิงถอนหายใจยาว ก่อนหันไปมองบอดี้การ์ด สีหน้าพลันเคร่งขรึม “ปกติฉันกำชับพวกคุณว่ายังไง? ถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ พวกคุณคนไหนรับผิดชอบไหว?”
บอดี้การ์ดทั้งสองก้มหน้าจนแทบไม่กล้าเงย เหงื่อเย็นชุ่มแผ่นหลัง
เลขานุการนั่งยอง ๆ อยู่ข้าง ๆ มือยังสั่นขณะมองจางลี่เฉิง ราวกับกำลังมองพระโพธิสัตว์ที่จุติลงมาจากฟ้า
จางลี่เฉิงยังไม่ทันตอบ คนหลายคนในฝูงชนรอบข้างก็มีสีหน้าแย่ยิ่งกว่าโจวจินเซิงเมื่อครู่เสียอีก
ซูเทายืนนิ่งค้างอยู่กับที่ มือถือแก้วเหล้าไว้ จะดื่มก็ไม่ได้ จะวางก็ไม่กล้า
เมื่อครู่ซูเทายังประคองลูกท้อทองคำมงคล ร่วมกับคนอื่น ๆ ดูหมิ่นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนนี้ หาว่าเป็นไอ้กระจอกเกาะเมียกิน
ตอนนี้เขาซ่อนลูกท้อทองคำไว้ข้างหลัง ราวกับมันร้อนจนลวกปาก
จ้าวเหล่ยยืนอยู่ท้ายฝูงชน รอยยิ้มบนใบหน้าฝืนประคองไว้ไม่อยู่ สีหน้าเดี๋ยวเขียวเดี๋ยวขาว
เมื่อครู่จ้าวเหล่ยยังให้จางลี่เฉิงไปขับรถให้ตัวเอง เดือนละ 5,000 หยวน แลกกับการให้ข้าวกิน
พอนึกถึงคำพูดนั้นขึ้นมาตอนนี้ ใบหน้าก็ร้อนผ่าว อยากหารูมุดหนีไปให้พ้น
ทรัพย์สินที่เขามีอยู่ ต่อหน้าโจวจินเซิงยังไม่ถึงเศษเสี้ยวด้วยซ้ำ ได้แต่หวังว่าจางลี่เฉิงจะไม่จำเขาได้
หวังซิ่วหลานอ้าปากค้างอยู่นานก็หุบไม่ลง
หวังซิ่วหลานไม่เคยคิดเลยว่า ลูกเขยที่เธอรังเกียจมาสามปี และบีบให้ลูกสาวหย่าต่อหน้าผู้คน จะยื่นมือช่วยมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่โจวให้รอดพ้นจากประตูผีได้ในพริบตา
ในหัวของหวังซิ่วหลานมีแต่เสียงอื้ออึง ประโยคที่เธอบีบให้ลูกสาวหย่าสลับวนกับคำว่า “ฝีมือราวกับเทพเซียน” ของโจวจินเซิง เธอไม่รู้ว่าควรยืนหรือนั่งดี
สายตาของแขกทั้งงานที่มองจางลี่เฉิงเปลี่ยนไปหมดแล้ว
คนที่เมื่อครู่ยังห้ามไม่ให้ใครเข้าไปช่วย ตอนนี้กลับเบียดอยู่แถวหน้า ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นถ่ายไม่หยุด ปากก็ร้องเรียก “หมอเทวดา” ไม่ขาด
มีคนถามว่าชายหนุ่มคนนี้มาจากตระกูลไหน พอได้ยินว่าเขาเป็นลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านของเรือนสามตระกูลซู ทุกคนก็ยิ่งประหลาดใจจนส่งเสียงจุ๊ปาก
ซูเสี่ยวหมิ่นยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน มองสามีที่นั่งยองอยู่บนพื้น หัวใจเต้นแรงจนแทบทะลุอก
ผู้ชายที่นอนร่วมเตียงกับเธอมาสามปี ในเวลานี้กลับแปลกหน้าจนเธอมองไม่ออก
โจวจินเซิงให้บอดี้การ์ดประคองไว้ สายตากวาดผ่านใบหน้าจางลี่เฉิงรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดลงที่โต๊ะข้าง ๆ
บนโต๊ะ ข้อตกลงหย่ากับใบแจ้งหนี้ยังคงวางแผ่อยู่ รอยนิ้วมือสีแดงกับตัวอักษรสีดำสะดุดตาเป็นพิเศษ
ชายชราขมวดคิ้ว เงยหน้ามองซูเจี้ยนจวิน “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”