จางลี่เฉิงอยากช่วยภรรยา อย่างแรกต้องจัดระเบียบร่างกายนี้ให้เข้าที่เสียก่อน
หวังซิ่วหลานยกโจ๊กออกมาวางตรงหน้าจางลี่เฉิง ท่าทางคล่องแคล่วกว่าทุกวัน แถมยังเลื่อนผักดองมาให้ใกล้มือ
“ลี่เฉิง กินโจ๊กสิ” หวังซิ่วหลานนั่งลงฝั่งตรงข้าม มองเขาสองครั้ง “เรื่องเมื่อวาน แม่ร้อนใจจนสติหลุดไปหน่อย อย่าเก็บมาใส่ใจเลย”
จางลี่เฉิงรับชามมา “ไม่เป็นไรครับ”
หวังซิ่วหลานถูมือไปมา ก่อนจะอดพูดขึ้นมาไม่ได้ “งานของหัวเซิ่งนั่น เสี่ยวหมิ่นกลับมาถึงก็ร้องไห้แล้ว คุยกันมาตั้งสามเดือน อยู่ ๆ ก็พังไม่เป็นท่า ถ้าลุงใหญ่ของเธอยกงานให้ซูเทา แล้วเธอจะเงยหน้าในบริษัทได้ยังไง”
เธอบ่นพึมพำ แต่ไม่ได้ชี้หน้าด่าเหมือนก่อน กลับดูคล้ายกำลังปรึกษา รอให้จางลี่เฉิงตัดสินใจ
จางลี่เฉิงมองเธอ แม่ยายคนนี้เห็นแก่ผลประโยชน์มาตลอดชีวิต แต่เมื่อวานพอเห็นเขาช่วยมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง ท่าทีก็เปลี่ยนไปอย่างชัดเจน ถึงอย่างนั้นก็ไม่ถึงกับแย่นัก
เขาขานรับ แต่ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่ม
ซูเสี่ยวหมิ่นเดินออกมาจากห้อง เปลี่ยนเป็นชุดทำงานเรียบร้อยแล้ว ใต้ตาคล้ำเป็นวง
“ฉันไปบริษัทก่อนนะ” เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา มองจางลี่เฉิงแล้วเหมือนมีคำพูดติดอยู่ที่ริมฝีปาก แต่สุดท้ายก็กลืนลงไป เอ่ยเสียงเบาเพียงว่า “ฉันไปแล้วนะ”
“ไปเถอะ” จางลี่เฉิงตอบ
ซูเสี่ยวหมิ่นผลักประตูออกไป เสียงฝีเท้าค่อย ๆ ห่างออกไปตามโถงทางเดิน
ในบ้านเงียบลง จางลี่เฉิงล้างชาม เช็ดมือจนแห้ง ปิดประตู แล้วนั่งขัดสมาธิบนเตียง
เขาหลับตา ลองชักนำปราณแท้ปฐมกาลที่สัมผัสได้เมื่อคืน
เพียงขยับความคิด กระแสอบอุ่นสายหนึ่งก็ผุดขึ้นจากตันเถียน ไหลไปตามเส้นลมปราณสู่แขนขาทั่วร่าง ทุกแห่งที่ผ่านล้วนอบอุ่น
จุดที่กระแสอุ่นไหลผ่าน อาการเจ็บป่วยที่สะสมมาหลายปีพลันคลายลงทีละจุด
เขายืนและก้มหลังทำงานในโรงงานมานาน จนกล้ามเนื้อเอวอักเสบ พอถึงวันฝนตกก็ปวดตึง แม้แต่พลิกตัวตอนกลางคืนยังลำบาก
เมื่อปราณแท้พุ่งผ่าน ความปวดตึงก็ค่อย ๆ สลายไป แผ่นหลังยืดตรงได้อีกครั้ง ลองบิดเอวดูแล้วก็ไม่ติดขัดอีก
ความแห้งระคายและอาการอุดตันในลำคอจากการสูบบุหรี่มานานพลอยสลายตามไปด้วย ลำคอโล่งสบาย แม้แต่ลมหายใจก็ลึกขึ้น
เสียงเครื่องจักรในโรงงานดังสนั่นมาถึงเจ็ดแปดปี หูของเขาจึงมีเสียงหึ่งอยู่ตลอด เมื่อปราณแท้ไหลผ่านหลังใบหู เสียงหึ่งราวกับคลื่นที่ถอยกลับหายไป รอบตัวพลันเงียบสงัดจนได้ยินชัดเจน
ทำงานกะสามผลัด อดหลับอดนอนจนดวงตาแทบพัง มองอะไรก็เหมือนมีหมอกคลุมอยู่ชั้นหนึ่ง เมื่อปราณแท้ไหลผ่านดวงตา หมอกชั้นนั้นก็ถูกปัดออก ลายไม้บนเฟอร์นิเจอร์และรอยบนมุมกำแพงในห้องพลันปรากฏชัดขึ้น
ทำงานหนักในโรงงานอุตสาหกรรมมาหลายปี ร่างกายถูกสูบพลังไปทีละน้อยจนแทบหมดสิ้น บัดนี้ปราณแท้ชะล้างผ่านร่างซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความผ่อนคลายแผ่ซ่านออกมาจากร่องกระดูก ราวกับได้วางภาระหนักที่กดทับมาหลายปีลงทั้งร่าง
เมื่อลืมตาขึ้น ทุกอย่างในห้องก็ดูไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เสียงหวังซิ่วหลานคุยกับเพื่อนบ้านอยู่ชั้นล่างดังลอดพื้นขึ้นมา ทุกถ้อยคำชัดเจน แม้แต่เสียงอีกฝ่ายเคี้ยวเมล็ดแตงก็ยังเข้าหู
มองขึ้นไปยังตึกฝั่งตรงข้ามนอกหน้าต่าง เขามองเห็นเสื้อผ้าที่ตากอยู่ชั้นหก ดอกไม้ที่วางบนระเบียง แม้แต่ลวดลายบนกระถางก็ยังเห็นได้ชัด
เขาก้มมองมือตัวเอง กางนิ้วทั้งห้าออก ก่อนจะค่อย ๆ กำมือ ฝ่ามือมีพละกำลังเหลือเฟือ
เขาลงจากเตียงมายืนบนพื้น แล้วดีดตัวขึ้นจนศีรษะเกือบชนคาน พอลงมาก็ยืนได้อย่างมั่นคง แทบไม่มีเสียงดัง
จากนั้นเดินไปที่กำแพงแล้วชกเข้าเต็มแรง เศษปูนร่วงกราว กำปั้นไม่เจ็บสักนิด ทิ้งไว้เพียงหลุมขนาดเท่ากำปั้น
บนโต๊ะมีแก้วเก็บความร้อนสเตนเลสใบหนึ่ง ปกติเขาเอาไปโรงงาน ใช้มาหลายปีจนตัวแก้วบุบเป็นรอย
เขายื่นมือหยิบขึ้นมา แต่ยังไม่ออกแรง เพียงแนบฝ่ามือลงกับตัวแก้ว ปราณแท้ไหลจากฝ่ามือไปยังแก้ว เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นและแข็งของโลหะที่หุ้มอยู่รอบผนังแก้ว
นิ้วทั้งห้าหุบเข้าหากัน เพิ่มแรงขึ้นเล็กน้อย
ตัวแก้วสเตนเลสที่แข็งแรงยุบลงในมือราวกับแป้งโด รอยนิ้วทั้งห้าจมลึกลงไปทีละรอย ปากแก้วเอียง น้ำข้างในถูกบีบทะลักออกมาตามตัวแก้ว หยดลงบนโต๊ะ
เขาคลายมือ มองแก้วเก็บความร้อนที่บุบเบี้ยวใบนั้น
ตัวแก้วยังคงสั่น น้ำหยดแหมะลงมา แผ่เป็นวงเล็ก ๆ บนพื้นโต๊ะ
เขาหยิบฝาแก้วขึ้นมาอีกครั้ง ใช้สองนิ้วบิดเบา ๆ ฝาพลาสติกแข็งก็แตกดังกรอบ ร่วงลงพื้น
บนโต๊ะยังมีขวดเหล้าแก้วที่ยังไม่ได้เปิดอีกใบ เขาใช้นิ้วสองนิ้วหนีบปากขวด แล้วกดข้อมือลง ปากขวดหักออกอย่างเรียบเสมอกัน รอยแตกเรียบกริบประหนึ่งถูกของมีคมตัด
เขาวางขวดที่ปากหักกลับลงบนโต๊ะ แล้วหลับตาอีกครั้ง
《มรดกแพทย์สวรรค์》ในห้วงความคิดยังคงอยู่ ทั้งวิชาหยั่งรู้ปราณ การฝังเข็มและรมยา เส้นลมปราณ และเภสัชวิทยา ล้วนสลักอยู่ทีละเรื่อง ราวกับเขารู้อยู่แต่เดิม
เขาพลิกค้นลงไปลึกกว่าเดิม สิ่งที่เรียกใช้ได้ในตอนนี้มีเพียงชั้นตื้นที่สุดของมรดกเท่านั้น ส่วนที่ลึกกว่านั้นยังต้องรอให้ปราณแท้หนาแน่นขึ้นกว่านี้จึงจะเข้าถึงได้
ปราณแท้ที่ตื่นขึ้นเมื่อคืนไม่ใช่เรื่องลวงตา มันมีอยู่จริงในร่างกาย และเป็นความสามารถของเขาเอง
ยามเย็น ซูเสี่ยวหมิ่นกลับจากเลิกงาน ถีบรอรองเท้าออกแล้วทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ไม่อยากแม้แต่จะกินข้าว
จางลี่เฉิงรินน้ำอุ่นให้เธอ ไม่ถามเรื่องงาน แล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม
“เสี่ยวหมิ่น ผมขอถามหน่อย แม่ของคุณหวังแห่งหัวเซิ่งป่วยเป็นอะไร?”
ซูเสี่ยวหมิ่นชะงักไป “ถามเรื่องนี้ทำไม?”
“บอกมาก่อนว่าป่วยเป็นอะไร อยู่โรงพยาบาลไหน แล้วตอนนี้หมอคนไหนดูแลอยู่”
ซูเสี่ยวหมิ่นมองจางลี่เฉิง เห็นสีหน้าเขาไม่มีแววล้อเล่น จึงก้มหน้าครุ่นคิด
“คุณป้ามีปัญหาเรื่องปอด ไอและหอบมานานเกือบครึ่งปี ต่อมาอาการหนักขึ้น เลยเข้าโรงพยาบาลประชาชนอันดับหนึ่งของเมือง”
“เชิญผู้เชี่ยวชาญมาหลายคนแล้ว อาการดีขึ้นบ้างแย่ลงบ้าง เดือนนี้ถึงขั้นลงจากเตียงไม่ได้ คุณหวังเฝ้าอยู่ที่โรงพยาบาลทุกวัน เรื่องในบริษัทก็พักไว้หมด”
เธอถอนหายใจ “ฉันไปโรงพยาบาลบ่อย เลยพอคุ้นหน้าคุ้นตากับเลขาของเขา ถึงได้รู้เรื่องพวกนี้”
เธอกอดแก้วน้ำ นิ้วลูบไล้ผิวแก้ว แล้วก้มหน้าลงอีกครั้ง
“สามเดือนนี้ กลางวันฉันวิ่งวุ่นอยู่ที่บริษัท กลางคืนก็จัดเอกสาร หวังแค่ว่างานนี้จะช่วยให้ฉันได้แสดงฝีมือต่อหน้าบ้านใหญ่ ตอนนี้ที่ทำมาทั้งหมดสูญเปล่าแล้ว”
เธอเงยหน้ามองจางลี่เฉิง “ถามละเอียดขนาดนี้ สรุปว่าคุณอยากทำอะไรกันแน่?”
“พรุ่งนี้ไปโรงพยาบาลอีกครั้ง อย่าเพิ่งบอกใคร แค่บอกว่ามีหมอคนหนึ่งอยากตรวจอาการคุณป้า”
ซูเสี่ยวหมิ่นยิ่งงงกว่าเดิม “หมอคนไหน?”
“ถึงตอนนั้นก็รู้เอง”
จางลี่เฉิงพยักหน้า ในใจเริ่มมองเห็นทางแล้ว
ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านอย่างเขา ต่อให้ไปหาคุณหวังตรง ๆ อีกฝ่ายก็ไม่ยอมแม้แต่จะออกมาพบ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องยกงานให้เขา
แต่ถ้ารักษาอาการป่วยของคุณป้าได้ สถานการณ์ก็จะพลิกกลับมา
เขาไม่มีเหตุผลอันชอบธรรมที่จะไปหาอีกฝ่าย คนเดียวในไห่โจวที่ช่วยเชื่อมสายให้ได้ และทำให้คุณหวังเชื่อใจ คือคนคนนั้น
โจวจินเซิงเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่โจว ถ้าเขาเป็นคนช่วยเชื่อมสายให้ คุณหวังคงไม่ปฏิเสธน้ำใจ และยังเชื่อถือเขาอีกด้วย
ที่สำคัญกว่านั้น วันนั้นตอนใช้วิชาหยั่งรู้ปราณ เขาเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างในตัวโจวจินเซิง ร่างกายของชายชราผู้นี้ก็ต้องมีคนดูแลเช่นกัน ใช้โอกาสนี้ตอบแทนน้ำใจไปก่อน วันหน้าค่อยสานต่อความสัมพันธ์ได้
เขาสอดมือเข้าไปในอกเสื้อ คลำนามบัตรใบนั้นออกมา
บนนามบัตรเรียบง่ายมีชื่อโจวจินเซิงแห่งกลุ่มจินเซิงกับหมายเลขโทรศัพท์มือถือหนึ่งหมายเลข
ปลายนิ้วแตะหมายเลขนั้นสองครั้ง ก่อนเก็บนามบัตรกลับเข้าไปแนบอก
พรุ่งนี้ในการประชุมตระกูล บ้านใหญ่คงบีบให้เสี่ยวหมิ่นส่งมอบโครงการอีกแน่ จางลี่เฉิงไม่คิดขวาง ปล่อยให้พวกนั้นบีบไป ยิ่งกดดันหนักเท่าไร พอเซ็นสัญญางานของหัวเซิ่งได้แล้ว คงยิ่งตบหน้าพวกนั้นได้ดังขึ้นเท่านั้น
เขาปิดไฟ เอนตัวลงบนเตียง ปล่อยให้ปราณแท้ไหลเวียนในร่างกายเอง ตลอดคืนไร้ความฝัน
น้ำใจที่ได้มาจากการช่วยชีวิตด้วยเข็มสามเล่มเมื่อวาน ถึงเวลานำมาใช้แล้ว