ห้องจัดเลี้ยงที่ใหญ่ที่สุดของหอวั่งเจียงในเมืองไห่โจว ถูกตระกูลซูจองไว้ทั้งห้องในคืนนี้
ผ้าแพรสีแดงห้อยลงมาจากเพดาน กลางผนังด้านในมีอักษรคำว่า “อายุยืน” ขนาดใหญ่ปิดทอง โต๊ะกลมกว่าสิบโต๊ะเต็มไปด้วยแขก พนักงานเสิร์ฟถืออาหารเดินขวักไขว่
วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบ 70 ปีของคุณย่าตระกูลซู ตระกูลซูทำธุรกิจวัสดุก่อสร้าง นับเป็นตระกูลระดับรอง ปกติญาติพี่น้องไม่ค่อยไปมาหาสู่กัน คราวนี้จึงเชิญทุกคนที่เชิญได้มา เพื่อรักษาหน้าตา
จางลี่เฉิงยืนอยู่ตรงประตูห้องจัดเลี้ยง บนตัวสวมเสื้อเชิ้ตสีซีดจากการซัก มือถือกล่องของขวัญหน้าตาธรรมดา
เขาเป็นเขยที่แต่งเข้าตระกูลของบ้านสาม ในตระกูลซู แม้แต่ที่นั่งดี ๆ สักที่ก็ยังต้องรั้งท้าย
“ลี่เฉิง ยืนเหม่อทำไม เข้ามาสิ” ซูเสี่ยวหมิ่นผู้เป็นภรรยาหันมาเรียกเขา แล้วลดเสียงลง “วันนี้แม่อารมณ์ไม่ดี พูดให้น้อยหน่อย”
จางลี่เฉิงพยักหน้า เดินตามเธอเข้าไป
ปีนี้จางลี่เฉิงอายุ 32 ปี เดิมทีเขาเป็นบุคลากรด้านเทคนิคคนสำคัญของโรงงานอุตสาหกรรมหนักไห่โจว ช่วงสองปีมานี้โรงงานซบเซา ยอดสั่งซื้อถูกตัดแล้วตัดอีก งานของเขาจึงพลอยว่างลงไปด้วย
แต่เรื่องนี้กลับกลายเป็นจุดอ่อนใหญ่ที่สุดของเขาในตระกูลซู หาเงินก้อนโตไม่ได้ แถมยังแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง กินแรงภรรยา
โต๊ะหลักของคุณย่าตั้งอยู่กลางห้องจัดเลี้ยง บ้านใหญ่รายล้อมอยู่รอบโต๊ะ ดูโดดเด่นมีหน้ามีตา
ซูเจี้ยนจวิน ลุงใหญ่ เป็นคนดูแลตระกูลซู กุมธุรกิจวัสดุก่อสร้างไว้ในมือ ขณะนี้กำลังถือแก้วเหล้าคุยกับแขกผู้มีเกียรติ ยิ้มจนแทบโค้งตัว
มองไปเห็นแขกผู้มีเกียรติคนนั้นผมหงอกขาว สวมชุดถังสีเข้ม ไม่ค่อยพูด เพียงพยักหน้าเป็นระยะ ข้างกายมีชายชุดดำสองคนยืนอยู่
“นั่นคือคุณปู่โจวจินเซิง” ซูเสี่ยวหมิ่นเหลือบมองโต๊ะหลักแล้วขยับเข้ามาใกล้ “ประธานกลุ่มจินเซิง เศรษฐีอันดับหนึ่งของไห่โจว”
“ลุงใหญ่ต้องวิ่งเต้นเส้นสายตั้งเท่าไรถึงเชิญเขามาได้ ถ้าบ้านเราเกาะกลุ่มจินเซิงได้ ก็จะพลิกสถานการณ์ได้เลย”
เธอไม่ได้พูดต่อ จูงจางลี่เฉิงไปยังโต๊ะของบ้านสาม
ซูเทา ลูกพี่ลูกน้องชาย เป็นคนแรกที่ลุกขึ้น เขายกถาดมาแล้วเปิดออก เผยให้เห็นลูกท้อทองคำแวววาวลูกหนึ่ง
“คุณย่าครับ นี่คือลูกท้อทองคำที่ผมสั่งทำให้คุณย่าโดยเฉพาะ ทำจากทองคำบริสุทธิ์ ขอให้คุณย่ามีความสุขและอายุยืนยาว!”
คุณย่ายิ้มจนรอยย่นบนใบหน้ารวมกัน “ดี เทาเทาใส่ใจจริง ๆ”
“ลูกท้อทองคำจะไปมีค่าอะไร” จ้าวเหล่ย สามีของลูกพี่ลูกน้องหญิง ลุกขึ้นอย่างเชื่องช้า ก่อนให้คนยกกล่องผ้าไหมมาให้
เมื่อเปิดกล่องออก ข้างในมีพระหยกเหอเถียนองค์หนึ่ง เนื้อหยกขาวผ่องทั่วทั้งองค์
“คุณย่าครับ พระหยกองค์นี้เชิญอาจารย์มาปลุกเสกแล้ว รับรองว่าคุณย่าจะอายุยืนถึงร้อยปี ส่วนราคา...” เขาชูสามนิ้ว “ประมาณนี้ครับ”
ทั้งโต๊ะฮือฮาขึ้นมา
“สามแสนเหรอ?” คนข้าง ๆ อุทานอย่างตกตะลึง
คุณย่ายิ้มจนหุบปากไม่ลง จับมือจ้าวเหล่ยเอ่ยชมไม่หยุด
ซูเสี่ยวหมิ่นนั่งอยู่ข้างล่าง มือกำแน่นอยู่ใต้โต๊ะ
เธอเตรียมของขวัญไว้เหมือนกัน เป็นโสมป่าเก่าที่เก็บเงินซื้อกับจางลี่เฉิงมาสองเดือน แต่เมื่อเทียบกับลูกท้อทองคำและพระหยกแล้ว กลับดูด้อยจนเอาออกมาไม่ได้
ถึงคราวบ้านสาม ซูเจี้ยนกั๋วผู้เป็นพ่อตาเป็นคนซื่อ ๆ ถือโสมป่าเก่าต้นนั้นขึ้นไป “แม่ครับ ขอให้สุขภาพแข็งแรง”
คุณย่าเหลือบมองแวบหนึ่ง สีหน้าไม่เปลี่ยน แล้วโบกมือให้คนเอาไปเก็บ
หวังซิ่วหลาน แม่ยาย สีหน้ากระอักกระอ่วน ถอนหายใจออกมาตรงนั้นพอดี เสียงดังพอให้โต๊ะรอบข้างได้ยิน
“เฮ้อ บ้านใหญ่กับจ้าวเหล่ย แต่ละคนเก่งกาจกันทั้งนั้น” หวังซิ่วหลานพูดต่อ “บ้านสามของเรากลับไม่มีแม้แต่ของขวัญดี ๆ สักชิ้น วันนี้ฉันขายหน้าจนหมดแล้ว”
“พูดไปพูดมา ก็เพราะในบ้านไม่มีผู้ชายที่เก่งสักคน”
“ซิ่วหลาน อย่ามัวแต่ถอนหายใจเลย วันนี้คนอยู่กันพร้อมหน้า พอดีมีเรื่องหนึ่งจะจัดการต่อหน้าญาติ ๆ”
ซูเจี้ยนจวินหยิบกระดาษสองแผ่นออกจากกระเป๋า วางเรียงกันบนโต๊ะ
“แผ่นนี้คือหนังสือหย่า เสี่ยวหมิ่นกับลี่เฉิง เซ็นชื่อกันวันนี้เลย”
“เถ้าแก่จางที่รับเหมาก่อสร้างทางตะวันตกของเมือง ให้คนมาพูดหลายครั้งแล้ว แค่รอเสี่ยวหมิ่นพยักหน้า สินสอด 180,000”
ทั้งโต๊ะเงียบกริบ ซูเสี่ยวหมิ่นหน้าซีด “ลุงใหญ่ ฉันไม่เซ็น”
“ไม่เซ็นเหรอ?” ซูเจี้ยนจวินชี้กระดาษอีกแผ่น “งั้นก็ดูนี่”
“นี่คือหนังสือรับสภาพหนี้ที่พ่อเธอเซ็นด้วยมือตัวเองเมื่อสามปีก่อน ตอนนั้นบริษัทขาดเงินหมุนเวียน เขาเบิกเงินจากบัญชีไป 200,000 ในนามบ้านสาม ธุรกิจขาดทุน เงินก็ยังไม่คืนจนถึงตอนนี้”
ร่างของซูเจี้ยนกั๋วสั่นสะท้าน ใบหน้าแดงก่ำ เขาอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
“พี่ใหญ่ ตอนนั้นพี่เป็นคนเริ่มพูดก่อนเองนะ”
“ฉันบอกว่ายืม ไม่ได้บอกว่าไม่คืน” ซูเจี้ยนจวินพูดขัด “มีหลักฐานเป็นลายลักษณ์อักษร ลายเซ็นก็เป็นของนาย”
“วันนี้มีสองทางให้เลือก”
“ไม่เสี่ยวหมิ่นก็เซ็นหย่าแล้วแต่งงานใหม่ สินสอด 180,000 แลกกับการยกหนี้ก้อนนี้”
“หรือไม่ก็ส่งบ้านเก่าคืนมา แล้วก็คืนสัญญาของหัวเซิ่งมาใช้หนี้”
“ถ้ายังไม่ยอมรับทั้งสองทาง พรุ่งนี้ฉันจะเอาหนังสือรับสภาพหนี้ไปฟ้องศาล” ซูเจี้ยนจวินตบกระดาษลงบนโต๊ะ “จะได้ให้พ่อเธอติดคุก แล้วค่อยสะสางเงิน 200,000 พร้อมดอกเบี้ยให้ชัดเจน”
สายตาทุกคู่ทั่วโต๊ะจับจ้องมา ไม่มีใครพูดอะไร
จ้าวเหล่ยช่วยพูดเสริม “อาเจี้ยนกั๋ว เสี่ยวหมิ่นยังสาว จะให้ตามผู้ชายที่เกาะเมียกินไปเรื่อย ๆ แล้วลากอาเข้าไปพัวพันด้วยหรือครับ”
ซูเทายิ้มเยาะ “พี่เสี่ยวหมิ่น เซ็นเถอะ ทำเพื่อพี่เองนะ”
ซูเสี่ยวหมิ่นลุกพรวดขึ้น ยืนขวางหน้าพ่อกับจางลี่เฉิง
“ฉันไม่เซ็น!” เธอยืนตัวตรง “บ้านเก่าเป็นที่ที่พ่อฉันอยู่มาทั้งชีวิต ส่วนสัญญาของหัวเซิ่งฉันวิ่งเต้นอยู่ตั้งสามเดือน ใครก็อย่าหวังเอาไป! เงิน 200,000 เราจะใช้คืนเอง!”
“เธอจะเอาอะไรไปคืน?” ซูเทาแค่นหัวเราะ ยื่นมือผลักเธอ “ก็ผู้ชายไร้ประโยชน์ของเธอน่ะเหรอ”
ซูเสี่ยวหมิ่นไม่ทันตั้งตัว ถูกเขาผลักจนเซถลา เอวกระแทกมุมโต๊ะ เจ็บจนต้องก้มตัวลง
ซูเจี้ยนกั๋วร้อนใจ รีบพุ่งเข้าไปช่วยพยุง แต่จ้าวเหล่ยยื่นมือมาขวางไว้ทันที
“เสี่ยวหมิ่น!” จางลี่เฉิงก้าวฉับเข้าไปหา
เขามองภรรยาที่เจ็บจนทรุดลงกับพื้น มองพ่อตาที่ถูกคนจับตัวไว้ ใบหน้าแดงก่ำคล้ำม่วง ผู้คนรอบโต๊ะต่างมองอย่างเย็นชา ไม่มีใครยอมพูดแทนบ้านสามสักคน
สามปีแล้ว
แต่งเข้าตระกูลซูมาสามปี อดทนมาสามปี เดิมทีเขาคิดว่าโรงงานคงกลับมาดีขึ้นสักวัน แล้วจะทำให้เสี่ยวหมิ่นได้ใช้ชีวิตดี ๆ บ้าง
แต่ตอนนี้อีกฝ่ายไม่ยอมแม้แต่จะให้มีชีวิตสงบสุข ภรรยาถูกผลักล้ม พ่อกำลังจะถูกจับตัวไป บ้านเก่าและสัญญาก็ถูกแย่งไปหมด ครอบครัวกำลังจะแตกสลายในวันนี้
สิ่งที่อัดอั้นอยู่ในอกแผดเผาจนเขาสั่นไปทั้งตัว
จี้หยกที่กลางอกพลันร้อนวูบขึ้นมา
จี้หยกผูกด้วยเชือกแดง เขาสวมติดตัวมาตั้งแต่เด็ก บนนั้นสลักลวดลายที่เขามองไม่เข้าใจ
ก่อนพ่อแม่บุญธรรมจะสิ้นใจ พวกท่านกำชับว่านี่เป็นของที่พ่อแม่แท้ ๆ ทิ้งไว้ให้ อย่าไปตามหา ใช้ชีวิตให้ดี
แต่ตอนนี้จี้หยกกลับร้อนจัดจนน่าตกใจ ความร้อนซึมผ่านผิวหนังเข้าสู่ร่างกาย ราวกับมีบางสิ่งใต้เนื้อหยกตื่นขึ้น แล้วไหลไปตามเส้นเลือด แทรกซึมสู่แขนขาและอวัยวะภายใน
เขายกมือกุมหน้าอกไว้
ทันทีที่จี้หยกสัมผัสฝ่ามือ กระแสความร้อนพลุ่งพล่านก็ระเบิดออก พุ่งตรงเข้าสู่สมอง
วิชามองปราณ การฝังเข็ม ยาอายุวัฒนะ เส้นลมปราณ ข้อมูลนับไม่ถ้วนประทับขึ้นมาในหัวโดยไร้ที่มา เสียงชราภาพเสียงหนึ่งทิ้งคำไว้สี่คำ: “มรดกแพทย์สวรรค์”
กระแสอุ่นสายหนึ่งลอยขึ้นจากท้องน้อย ไหลเวียนไปทั่วร่าง ค่อย ๆ ซ่อมแซมร่างกายที่ทรุดโทรมจากการทำงานล่วงเวลา บุหรี่ เหล้า และความเหนื่อยล้าสะสม อาการปวดเมื่อยที่เอวสลายไป ความแห้งระคายจากควันบุหรี่ในลำคอหายวับ ความเหนื่อยล้าหลายวันมานี้ปลาสนาการไปหมด
ประสาทสัมผัสแจ่มชัดถึงขีดสุด เสียงคนคุยกันจากห้องข้าง ๆ รวมถึงเสียงรถในลานจอดรถชั้นล่าง ล้วนดังเข้าหู
เมื่อมองผู้คนทั่วห้อง ใบหน้าของแต่ละคนราวกับมีปราณบาง ๆ ปกคลุม เขาสามารถ “มอง” ออกว่าใครมีสีหน้าสดใส ใครมีโรคภัยติดตัว
ก้มมองลงไป เห็นไอสีขาวจาง ๆ สายหนึ่งวนเวียนอยู่รอบปลายนิ้ว ก่อนจะสลายไปอย่างรวดเร็ว
จางลี่เฉิงเงยหน้าขึ้น มองภรรยาที่ทรุดอยู่บนพื้น แล้วมองผู้คนรอบโต๊ะที่เมื่อครู่ยังบีบคั้นพวกเขา
คราวนี้ความอดกลั้นอันคุ้นตาในดวงตาของเขาหายไป สีหน้ากลับแน่วแน่ ราวกับกลายเป็นคนละคน
ก่อนที่เขาจะทันได้พูด โต๊ะหลักก็มีเสียง “เคร้ง!” ดังขึ้น ตามด้วยเสียงร้องตกใจ กลบเสียงอึกทึกทั่วห้องจัดเลี้ยงลงไป
“คุณปู่โจว! คุณปู่โจวเป็นอะไรไปครับ?!”
จางลี่เฉิงหันกลับไป
ข้างโต๊ะหลัก แก้วเหล้าในมือโจวจินเซิงหล่นแตกกับพื้น ร่างของเขาไถลจากเก้าอี้ลงไปอย่างแข็งทื่อ
ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำ ร่างกายกระตุก น้ำลายฟองสีขาวไหลออกจากมุมปาก
ทั่วทั้งห้องเงียบงัน ก่อนจะโกลาหลขึ้นมา