เขยเทพตระกูลซู

ตอนที่ 5 ประชุมตระกูล

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ซูเสี่ยวหมิ่นยืนอยู่ชั้นล่างของอาคารผู้ป่วยในโรงพยาบาลหมายเลขหนึ่งประจำเมือง สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเดินเข้าไปด้านใน

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออบอวลไปทั่วทางเดินอาคารผู้ป่วยใน เธอคุ้นเคยกับเส้นทางเป็นอย่างดี จึงเดินไปจนถึงห้องพักผู้ป่วยระดับสูงสุดด้านใน

เสี่ยวโจว เลขาของคุณหวังแห่งหัวเซิ่ง ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้อง มือกุมกระติกเก็บความร้อนไว้ ใต้ตาคล้ำเป็นวง ดูท่าแล้วคงเฝ้าอยู่ไม่ต่ำกว่าหนึ่งวัน

พอเห็นเธอมา เสี่ยวโจวก็ยิ้มเจื่อน ๆ “คุณซู มาอีกแล้วเหรอคะ”

“ฉันมาเยี่ยมคุณย่าค่ะ” ซูเสี่ยวหมิ่นหยุดยืนข้างเธอ “พี่โจว พักบ้างเถอะค่ะ”

“พักไม่ได้หรอกค่ะ” เสี่ยวโจวส่ายหน้า พลางมองเข้าไปในห้องผู้ป่วย “เมื่อคืนต้องช่วยชีวิตกันอีกรอบ หมอบอกว่า...คงเหลือเวลาอีกไม่กี่วันแล้ว”

ซูเสี่ยวหมิ่นมองเข้าไปในห้องผู้ป่วย

หญิงชรานอนอยู่บนเตียง ผอมจนแทบเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก มีสายออกซิเจนสอดอยู่ในจมูก หน้าอกกระเพื่อมอย่างหนัก

จู่ ๆ เธอก็ไอหอบขึ้นมา ร่างทั้งร่างงอตัวเป็นก้อน เครื่องติดตามสัญญาณชีพส่งเสียงดังติ๊ด ๆ พยาบาลรีบเข้าไปตบหลังให้ เธอใช้เวลาอยู่นานกว่าลมหายใจจะกลับมาเป็นปกติ

คุณหวังเดินออกมาจากห้องผู้ป่วย เขาอายุสี่สิบกว่า ๆ สูทยับยู่ยี่ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอย หนวดเคราก็ไม่ได้โกน

คุณหวังเพิ่งส่งผู้เชี่ยวชาญสองคนกลับไป ทั้งคู่พูดคุยกันเสียงเบา ๆ ในทางเดิน คนหนึ่งบอกว่าลองยาที่พอจะลองได้หมดแล้ว อีกคนบอกให้เตรียมงานศพ ก่อนต่างคนต่างส่ายหน้าแล้วเดินจากไป

คุณหวังได้ยินเข้า ร่างเซไปนิดหนึ่ง เขาพยุงตัวกับกำแพง ก่อนทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ในทางเดิน มือทั้งสองขยุ้มผม ไหล่กระตุกเป็นระยะ

ซูเสี่ยวหมิ่นยืนอยู่ข้าง ๆ ครู่หนึ่ง ฝ่ามือชื้นเหงื่อ เธอกัดฟันแล้วเดินเข้าไปหา

เธอหันไปบอกเสี่ยวโจวก่อน “พี่โจว ฉันรู้จักหมอคนหนึ่ง เชี่ยวชาญเรื่องอาการไอหอบจากโรคปอด หลายโรงพยาบาลรักษาไม่หาย แต่เขารักษาจนหายได้ อยากเชิญเขามาดูอาการคุณย่าค่ะ”

เสี่ยวโจวชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนมองสำรวจเธอ “รู้จักด้วยเหรอคะ? หมออยู่โรงพยาบาลไหน”

“เขาไม่ได้ตรวจประจำที่โรงพยาบาลค่ะ” ซูเสี่ยวหมิ่นฝืนใจพูด “พี่ช่วยไปแจ้งให้หน่อยนะคะ บอกว่ามีหมอคนหนึ่งรักษาได้”

เสี่ยวโจวมองเธอทีหนึ่ง แล้วมองคุณหวังที่ยังนั่งยอง ๆ อยู่ ก่อนหมุนตัวเดินเข้าไปพูดอะไรกับเขาเบา ๆ

คุณหวังเงยหน้าขึ้น สายตากวาดมาหยุดอยู่บนใบหน้าของซูเสี่ยวหมิ่น เขาพยุงเก้าอี้ลุกขึ้นแล้วเดินมาหาเธอ

“หมอที่คุณพูดถึงชื่ออะไร อยู่โรงพยาบาลไหน?” เสียงของคุณหวังแหบพร่าอย่างหนัก

“พรุ่งนี้เขามาได้ค่ะ” ซูเสี่ยวหมิ่นจำได้ว่าสามีไม่ให้บอกชื่อ จึงเปลี่ยนเรื่อง “คุณอย่าเพิ่งถามมากเลยค่ะ ให้เขาดูอาการก่อน”

“ถ้ารักษาหายแล้วค่อยขอบคุณกันก็ได้ ถ้ารักษาไม่หาย คุณก็ไม่ได้เสียอะไร”

คุณหวังหันกลับไปมองมารดาในห้องผู้ป่วย ก่อนหันกลับมา

“เชื่อถือได้ไหม?” เขาถาม น้ำเสียงตึงเครียด

“ฉันรับรองด้วยสัญญาของฉันค่ะ” ซูเสี่ยวหมิ่นตอบ “คุณหวัง ให้โอกาสเขาสักครั้งนะคะ”

คุณหวังโบกมืออย่างเหนื่อยล้า

“ให้เขามา” คุณหวังกล่าว “พรุ่งนี้เช้า ฉันจะรอ ลองรักษาม้าตายให้เหมือนม้าเป็นก็แล้วกัน”

คุณหวังลุกขึ้น เรียกเสี่ยวโจวเข้ามาหา

“พรุ่งนี้เช้าเคลียร์ห้องผู้ป่วยให้เรียบร้อย แล้วเชิญหมอหลิว แพทย์เจ้าของไข้มาด้วย ให้มาเป็นพยาน” คุณหวังสั่ง “เตรียมซองแดงไว้ด้วย ไม่ว่ารักษาหายหรือไม่ แค่เขายอมมาก็ถือว่ามีน้ำใจแล้ว”

เสี่ยวโจวขานรับ พลางหยิบสมุดออกมาจด

คุณหวังหันมามองซูเสี่ยวหมิ่นอีกครั้ง “หมอคนนั้นต้องให้จัดรถไปรับไหม?”

“ไม่ต้องค่ะ เขามาเอง” ซูเสี่ยวหมิ่นตอบ

“ถ้าอย่างนั้นก็ดี” คุณหวังพยักหน้า ใบหน้าที่ตึงเครียดมาหลายวันผ่อนคลายลงเล็กน้อย “คุณซู ถ้าเรื่องนี้สำเร็จจริง ๆ ฉันหวังจะตอบแทนน้ำใจคุณสักครั้ง”

ช่วงบ่าย ที่บ้านเก่าตระกูลซู มีการประชุมตระกูล

คนในตระกูลนั่งล้อมโต๊ะยาวตามลำดับอาวุโส บ้านใหญ่ได้นั่งหัวโต๊ะ ส่วนบ้านสามนั่งท้ายโต๊ะ

ซูเจี้ยนจวินนั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะ นิ้วเคาะลงบนหน้าโต๊ะ งานเลี้ยงวันเกิดครั้งก่อนโจวจินเซิงกดเขาไว้ เรื่องนี้ทำให้เขาอัดอั้นมาสองวัน วันนี้เขาจะเอาคืนจากบ้านสาม

“สัญญาของหัวเซิ่งนั่น เจรจากันมาตั้งสามเดือน สุดท้ายก็พัง” ซูเจี้ยนจวินมองซูเสี่ยวหมิ่น “เธอจะว่ายังไง ยังเอามาได้ไหม?”

ซูเสี่ยวหมิ่นนั่งอยู่ด้านล่าง “ลุงใหญ่ ฉันจะลองหาทางอีกทีค่ะ”

“หาทางเหรอ?” ซูเจี้ยนจวินแค่นเสียง “เธอหาทางมาตั้งสามเดือนแล้ว ฉันว่าสมองเธอคงไม่ถึง”

ซูเทาโน้มตัวไปข้างหน้า รับช่วงพูดต่อ “พี่เสี่ยวหมิ่น ถ้าเจรจาไม่สำเร็จให้ผมจัดการเอง ให้เวลาสามวัน ผมรับรองว่าจะเซ็นสัญญากลับมาได้”

ซูเทาตบอก “ผมมีเส้นสายจากพี่จ้าวเหล่ย พี่จ้าวเหล่ยรู้จักคุณจางแห่งเขตตะวันตกของเมือง อยู่ในวงเดียวกับหัวเซิ่ง ผมจัดโต๊ะเลี้ยงสักมื้อ เรื่องนี้ก็เรียบร้อยแล้ว”

ซูเทาหันไปมองจ้าวเหล่ย ซึ่งพยักหน้ารับอย่างให้ความร่วมมือ

“บ้านสามไม่มีความสามารถ ก็อย่ามาแย่งตำแหน่งในบริษัท” ซูเทาเสริมอีกประโยค พลางเหลือบมองจางลี่เฉิง

จ้าวเหล่ยเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แล้วหัวเราะ “บางคนฝังเข็มสองครั้งในงานเลี้ยงวันเกิด ก็คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญแล้ว”

“วันนั้นมหาเศรษฐีแค่ดวงแข็งเอง เกี่ยวอะไรกับเขา? ถ้ามีความสามารถจริง ทำไมถึงได้กลายเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้าน แถมยังไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่งด้วยล่ะ?”

เสียงหัวเราะดังครืนไปทั่วโต๊ะ

สะใภ้บ้านใหญ่พากันพยักหน้า คนหนึ่งบอกว่าบ้านสามเอาเปรียบบริษัท อีกคนบอกว่าบ้านสามทำให้ตระกูลซูขายหน้า ยังมีคนขุดเรื่องเก่าขึ้นมาพูดว่าเมื่อก่อนบ้านสามเคยเอาบ้านเก่ากับเอกสารมาอ้าง

ใบหน้าของหวังซิ่วหลานแดงก่ำ อยากโต้กลับแต่ก็ไม่กล้า เธอดึงแขนเสื้อซูเสี่ยวหมิ่นไว้ ส่วนซูเจี้ยนกั๋วก้มหน้าเงียบ ไม่พูดอะไรสักคำ

ซูเสี่ยวหมิ่นไม่ได้ก้มหน้าเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว ตอนเช้าเธอเจอคุณหวังที่โรงพยาบาล และคุณหวังก็ตกลงให้หมอมาดูอาการแล้ว เธอจึงนั่งหลังตรงขึ้นเล็กน้อย

จานปลานึ่งซีอิ๊วถูกเลื่อนมาถึงหน้าจางลี่เฉิง เขาหยิบตะเกียบกลางคีบเนื้อส่วนท้องปลาใส่ชามซูเสี่ยวหมิ่น

“กินปลา” จางลี่เฉิงพูดเพียงสองคำ ไม่มองซูเทาหรือจ้าวเหล่ย

ซูเสี่ยวหมิ่นคีบเนื้อปลาขึ้นมากิน

ซูเทารออยู่นาน แต่ไม่ได้เห็นบ้านสามขายหน้า กลับรู้สึกเหมือนต่อยลงบนปุยนุ่น ใบหน้าจึงเคร่งขรึมลง

ซูเจี้ยนจวินวางถ้วยชาลงบนโต๊ะ “เอาละ งั้นให้สามวัน อีกสามวันประชุมตระกูล เสี่ยวหมิ่น ถ้าเธอเอาสัญญาของหัวเซิ่งมาไม่ได้ โครงการจะยกให้ซูเทา ส่วนลูกค้ารายอื่นในมือเธอก็ต้องส่งมอบมาด้วย”

ซูเจี้ยนจวินลุกขึ้น มองบ้านสามแวบหนึ่ง “ถึงตอนนั้นอย่ามาโทษลุงใหญ่ว่าไม่ให้โอกาสเธอก็แล้วกัน”

การประชุมตระกูลเลิกแล้ว ทุกคนทยอยเดินออกไป

ซูเทาเดินผ่านข้างซูเสี่ยวหมิ่น ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “รอดูได้เลย”

จางลี่เฉิงเดินไปถึงลานบ้าน หยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วโทรหาโจวจินเซิง

“คุณปู่โจว ผมจางลี่เฉิงครับ” จางลี่เฉิงพูด “ทางคุณหวัง ภรรยาผมไปเกริ่นไว้แล้ว พรุ่งนี้ผมอยากไปดูอาการคุณย่า ขอให้คุณช่วยแนะนำผมหน่อยครับ”

โจวจินเซิงรับปากทันทีจากปลายสาย “น้องจาง เดี๋ยวฉันจัดการให้ พรุ่งนี้เก้าโมงเช้า ฉันจะให้คนขับรถไปรอที่หน้าโรงพยาบาล เธอบอกชื่อฉันไป ทางโรงพยาบาลฉันจัดการไว้แล้ว”

โจวจินเซิงถามอาการของหญิงชราอีกเล็กน้อย แล้วบอกให้จางลี่เฉิงลงมือได้เต็มที่

วางสายแล้ว จางลี่เฉิงมองท้องฟ้าเหนือ ลานบ้าน ความกังวลในใจจึงคลายลง

จางลี่เฉิงกลับเข้าไปในห้อง ค้นห่อผ้าเก่าจากลิ้นชัก พอเปิดออกก็เห็นเข็มเงินหนึ่งชุด หลังตื่นรู้ เขาอาศัยภาพตามมรดกสืบทอดไปจัดหามาจากร้านขายยาเอง

จางลี่เฉิงหยิบเข็มเงินออกมาตรวจดูทีละเล่มใต้แสงไฟ ก่อนถ่ายปราณแท้ผ่านเข็ม ตัวเข็มสะท้อนแสงวาวบาง ๆ ใต้โคมไฟ

ซูเสี่ยวหมิ่นอาบน้ำเสร็จออกมา เห็นจางลี่เฉิงกำลังจัดการกับเข็ม จึงนั่งลงข้าง ๆ

“พรุ่งนี้มั่นใจจริง ๆ เหรอ?” ในที่สุดเธอก็อดถามไม่ได้

“โรคของคุณย่าเกิดจากสิ่งที่อุดตันอยู่ในปอดมาหลายปี ลมหายใจถึงติดขัด” จางลี่เฉิงเก็บเข็มเงินลงในห่อผ้า “ผมจะใช้เข็มช่วยให้อาการคลายลง แล้วค่อยปรับสมดุลร่างกายอีกหน่อย ก็หายได้”

จางลี่เฉิงพูดอย่างเรียบง่าย ซูเสี่ยวหมิ่นมองเขาแล้วพยักหน้า ไม่ถามอะไรต่อ

“นอนได้แล้ว” จางลี่เฉิงกล่าว “พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป