หัวหน้าคอมมูนเป็นคนแรกที่ได้สติ เขาก้าวเดินไปทีละก้าวด้วยท่าทางหนักอึ้ง พอเห็นทองมากมายขนาดนี้ ลมหายใจก็ถี่กระชั้นขึ้น
เขาย่อตัวลงแตะทอง ใบหน้าขรึมจนแทบมีน้ำหยด
ทองคำหนักอึ้งอยู่ในมือ เย็นเฉียบ แต่กลับทำให้เขารู้สึกร้อนมือ ถึงขั้นไม่อยากถือไว้นานกว่านี้ จึงโยนกลับไปตามใจ
“ค้นต่อ” น้ำเสียงของเขาไม่ดัง แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจ “ค้นทุกห้องให้ละเอียด ซอกมุมไหนก็ห้ามปล่อยผ่าน”
กองกำลังอาสาตอบรับเสียงดัง ตาละห้อยมองทองอีกครั้ง แล้วเหลือบมองหลินเต๋อกุ้ยที่อยู่ในสภาพยับเยิน ก่อนจะแยกย้ายกันไป
ที่จริงแล้ว ความโกรธในใจหัวหน้าคอมมูนอัดอั้นมานานถึงหนึ่งปีเต็ม
หลังคลื่นขี้ปลาสีแดงเมื่อปีก่อน ชาวบ้านอดตายไปต่อหน้าต่อตา
เบื้องบนตามสอบเรื่องนี้ เขาถูกตำหนิในฐานะหัวหน้าคอมมูน แถมยังต้องเขียนรายงานทบทวนตัวเองอย่างจริงจัง เกือบทำให้อนาคตพังไปแล้ว
ตอนนั้นเขาดันเชื่อคำพูดของหลินเต๋อกุ้ย คิดว่าปลาในทะเลตายหมดแล้ว ทั้งยังขนเสบียงมาไม่ได้ ทำได้แค่กัดฟันอดทน
ปลาตายจริง
เขาจ้องหลินเต๋อกุ้ยที่นอนแผ่อยู่บนพื้น แววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น
แล้วเสบียงล่ะ?
เสบียงช่วยชีวิตถูกไอ้สารเลวหลินเต๋อกุ้ยล็อกไว้ในห้องครัวของตัวเอง จนขึ้นราและเน่าเสีย นี่มันชั่วช้าจนไร้มนุษยธรรมชัด ๆ!
กองกำลังอาสารื้อค้นข้าวของในบ้านแต่ละหลัง
พวกเขาไม่เกรงใจแม้แต่น้อย โต๊ะถูกคว่ำ เสื่อเตียงถูกดึงออก ตู้ก็ถูกรื้อค้นจนเกลี้ยง แทบจะรื้อบ้านทิ้งอยู่แล้ว
หลินเต๋อกุ้ยหมดเรี่ยวแรง ดวงตาเลื่อนลอย ตกใจจนสติหลุดไปนานแล้ว
ของพวกนี้ถูกค้นเจอในบ้าน ต่อให้แก้ตัวอย่างไรก็ไม่มีประโยชน์แล้ว โทษเบาที่สุดก็ต้องติดคุกจนแก่ บางทีอาจถูกลากไปยิงเป้าด้วยซ้ำ
สิบกว่านาทีต่อมา ข้าวของถูกทยอยยกออกมาทีละชิ้น
อย่างแรกคือนาฬิกาข้อมือกองหนึ่ง ยี่ห้อเหมยฮวา
ห่อด้วยผ้าแดง มีทั้งหมด 6 เรือน
จากนั้นก็เป็นเครื่องเล่นและบันทึกเสียง 2 เครื่อง กล่องกระดาษยังไม่ได้แกะด้วยซ้ำ
เป็นยี่ห้อต่างประเทศที่เคยร้องอยู่ในวิทยุ ตัวเครื่องใหม่เอี่ยมจนสะท้อนแสง
ยังมีผ้าตี๋เหลียงอีกหลายพับ ทั้งหมดเป็นม้วนที่ยังไม่ได้แกะห่อ