ในห้องเฝ้าประตูค่อนข้างมืด คุณปู่หมิ่นพลิกปืนไรเฟิลกึ่งอัตโนมัติในมือดูไปมาสองรอบ
เขาดึงลูกเลื่อนปืน ฟังเสียงอย่างตั้งใจ แล้วโน้มเข้าไปมองด้านใน ก่อนจะปิดมันกลับตามใจ
“ปืนดี”
“แล้วคนเป็นยังไง?”
“คนงั้นเหรอ หึ...” คุณปู่หมิ่นดันปืนคืนให้
“คนอย่างนาย พอมีอาวุธอยู่ในมือ ถ้าไม่ทำเรื่องใหญ่ ก็ต้องเจอเคราะห์หนัก”
เฉินไห่ยิ้ม แล้วสะพายปืนขึ้นบ่าอย่างคล่องมือ
“งั้นผมจะพยายามทำเรื่องใหญ่แล้วกัน”
“หัวหน้าอู่อยู่ห้องด้านใน เข้าไปเถอะ” คุณปู่หมิ่นยกกระบอกเคลือบขึ้นมา เป่าลมหายใจใส่ไอร้อน “ปลาสองตัวหน้าประตูวางไว้ก่อน เดี๋ยวฉันหิ้วเข้าไปเอง”
ตอนเฉินไห่เข้าไป หัวหน้าอู่กำลังก้มหน้าเขียนอะไรอยู่บนโต๊ะ
“มาเอาของมาฝากอีกแล้วเหรอ?” เขาไม่แม้แต่จะเงยหน้า
“คราวก่อนปลาสองตัวนั่นได้ลองหรือยัง?”
“ลองแล้ว” หัวหน้าอู่วางปากกา เงยหน้ามองเขา “มาหาฉันให้ช่วยทำธุระ ก็เก็บของไว้ก่อน”
“ทำเสร็จแล้วค่อยเก็บ” เฉินไห่วางปืนที่ห่อไว้มุมโต๊ะ “ลุงอู่ ใบอนุญาตปืนครับ”
หัวหน้าอู่หยิบแบบฟอร์มออกมา ถามทีละข้อแล้วจดตาม
ชื่อ ที่อยู่ สถานะการทำงาน และวัตถุประสงค์ในการพกปืน
พอเขียนถึงช่องวัตถุประสงค์ ปากกาในมือก็ชะงักไปครู่หนึ่ง
“คุ้มกันสินค้าทางทะเล” เฉินไห่ตอบอย่างตรงไปตรงมา
หัวหน้าอู่พยักหน้า ตวัดปากกาลงไป แล้วหยิบตราประทับจากลิ้นชัก
เสียงดังตุบ ตราสีแดงประทับลงตรงขอบล่างของกระดาษอย่างพอดิบพอดี
จากนั้นเขาหยิบกล่องกระดาษใบเล็กจากก้นลิ้นชัก ดันไปบนโต๊ะ
“ของที่นายขอ กระสุน 50 นัด” เขามองเฉินไห่ “เอาไว้ใช้ยามฉุกเฉิน ประหยัดหน่อย ของแบบนี้มีค่ากว่าเงิน”
“ลุงอู่วางใจได้ครับ”
หัวหน้าอู่มองเขา “ไอ้หนุ่มนี่คิดเยอะเกินไป ระวังวันไหนจะพันตัวเองเข้าให้”
“ไม่หรอกครับลุงอู่ แล้วป้าจางไม่ทำงานที่ห้องข้าง ๆ แล้วเหรอครับ?”
“เมื่อก่อนสำนักงานย่านไม่มีที่ทำงาน ก็เลยอาศัยอยู่กับสถานีตำรวจ แต่ตอนนี้มีที่แล้ว พวกเขาก็ย้ายไปกันหมด”
……
ทำใบอนุญาตปืนเสร็จ เฉินไห่ก็ออกจากสถานีตำรวจ
แดดเที่ยงร้อนแผดเผา
เขาใช้กระสอบป่านเก่าพันปืนไว้ แล้วสะพายเดินออกนอกเมืองไปตลอดทาง ไม่มีใครสังเกตเขาสักเท่าไร ต่างคิดว่าเขาแค่แบกไม้พลองมาท่อนหนึ่ง