ยุค 80 ลุยทะเล จากเรือลำน้อยสู่เจ้าสมุทร

ตอนที่ 54 ยุค 80 ลุยทะเล จากเรือลำน้อยสู่เจ้าสมุทร

8 นาที· 1.8K คำ

“หูปลาเงินทอง? หอยเป๋าฮื้อแห้ง?”

“หัวหน้าอู่ต้องการรักษาหน้า ส่วนผู้อำนวยการเส้าต้องการน้ำใจ ความต้องการต่างกัน แต่เป้าหมายคือฉัน พวกเขาถึงได้มาหาฉันพร้อมกัน”

เฉินไห่เข้าใจจุดประสงค์ของทั้งคู่แล้ว

เห็นเขาเงียบ หัวหน้าอู่ก็เคาะโต๊ะสองที

“ทำไมไม่พูดล่ะ?”

“ลุงอู่ ผมกำลังนับของที่มีอยู่ในมือ ของพวกนี้มีค่ามาก ผมเลยไม่กล้าพูดส่งเดช”

“รู้ด้วยหรือว่ามันมีค่า?”

หัวหน้าอู่ยกแก้วชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงแล้วพูดต่อ

“รู้แค่ว่าหูปลาเงินทองกับหอยเป๋าฮื้อแห้งมีค่า น่าเสียดายฝีมือของแกจริง ๆ ฉันถามหน่อย ของทะเลแห้งราคาแพง แกรู้จักกี่อย่าง?”

“รู้จักกี่อย่างเหรอ?”

เฉินไห่ชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน ของทะเลราคาแพงที่เขารู้จัก ล้วนได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันมา มีอยู่ไม่กี่อย่าง

ปลาหวงฉุนอวี๋ หอยเป๋าฮื้อ ปู ปลากะรังยักษ์ และอื่น ๆ

“ฉันถามจนตอบไม่ออกแล้วสินะ?”

“ของทะเลมีมากมาย อาหารทะเลล้ำค่าที่พบเห็นได้ทั่วไปก็มีอย่างน้อยหลายร้อยชนิด แกรู้จักกี่ชนิด?”

“แกรู้จักอยู่แค่นี้ ที่เหลือก็ไม่รู้จัก ต่อให้เจอตอนออกทะเลก็ได้แต่ปล่อยให้หลุดมือไปเปล่า ๆ ไม่เสียดายหรือไง?”

“ว่าง ๆ ก็ไปนั่งเล่นที่บ้านคุณปู่หมิ่นสิ”

“ให้คุณย่าหมิ่นสอนแกหน่อย”

หัวหน้าอู่ชี้แนะเฉินไห่

“คุณย่าหมิ่นเหรอ?”

เฉินไห่เคยเจอแค่คุณปู่หมิ่น ไม่เคยเจอคุณย่าหมิ่น และไม่รู้ด้วยว่าเธอทำงานอะไร

ในเมื่อหัวหน้าอู่พูดแบบนี้ คุณย่าหมิ่นต้องรู้เรื่องของทะเลเป็นอย่างดีแน่

“ใช่ เธอเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอ”

“ในทะเลมีสมุนไพรมีค่ามากมาย เยอะจนแกอาจไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำ”

“แกรู้จักแต่ขายปลา ของที่ไม่รู้จักหรือขายไม่ออกก็เอาไปเผาแทนฟืน นี่มันทำลายของดีชัด ๆ”

หัวหน้าอู่ตำหนิ

เขาไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเฉินไห่คนเดียว แต่กำลังพูดถึงสภาพโดยทั่วไปของคนชายทะเล

ความรู้เรื่องของทะเลของคนแถบชายฝั่งสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น เป็นความรู้จากมุมมองของการประมง จึงมีขอบเขตจำกัดมาก

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป