“หูปลาเงินทอง? หอยเป๋าฮื้อแห้ง?”
“หัวหน้าอู่ต้องการรักษาหน้า ส่วนผู้อำนวยการเส้าต้องการน้ำใจ ความต้องการต่างกัน แต่เป้าหมายคือฉัน พวกเขาถึงได้มาหาฉันพร้อมกัน”
เฉินไห่เข้าใจจุดประสงค์ของทั้งคู่แล้ว
เห็นเขาเงียบ หัวหน้าอู่ก็เคาะโต๊ะสองที
“ทำไมไม่พูดล่ะ?”
“ลุงอู่ ผมกำลังนับของที่มีอยู่ในมือ ของพวกนี้มีค่ามาก ผมเลยไม่กล้าพูดส่งเดช”
“รู้ด้วยหรือว่ามันมีค่า?”
หัวหน้าอู่ยกแก้วชาขึ้นจิบ ก่อนวางลงแล้วพูดต่อ
“รู้แค่ว่าหูปลาเงินทองกับหอยเป๋าฮื้อแห้งมีค่า น่าเสียดายฝีมือของแกจริง ๆ ฉันถามหน่อย ของทะเลแห้งราคาแพง แกรู้จักกี่อย่าง?”
“รู้จักกี่อย่างเหรอ?”
เฉินไห่ชะงัก คิ้วขมวดเข้าหากัน ของทะเลราคาแพงที่เขารู้จัก ล้วนได้ยินคนในหมู่บ้านพูดกันมา มีอยู่ไม่กี่อย่าง
ปลาหวงฉุนอวี๋ หอยเป๋าฮื้อ ปู ปลากะรังยักษ์ และอื่น ๆ
“ฉันถามจนตอบไม่ออกแล้วสินะ?”
“ของทะเลมีมากมาย อาหารทะเลล้ำค่าที่พบเห็นได้ทั่วไปก็มีอย่างน้อยหลายร้อยชนิด แกรู้จักกี่ชนิด?”
“แกรู้จักอยู่แค่นี้ ที่เหลือก็ไม่รู้จัก ต่อให้เจอตอนออกทะเลก็ได้แต่ปล่อยให้หลุดมือไปเปล่า ๆ ไม่เสียดายหรือไง?”
“ว่าง ๆ ก็ไปนั่งเล่นที่บ้านคุณปู่หมิ่นสิ”
“ให้คุณย่าหมิ่นสอนแกหน่อย”
หัวหน้าอู่ชี้แนะเฉินไห่
“คุณย่าหมิ่นเหรอ?”
เฉินไห่เคยเจอแค่คุณปู่หมิ่น ไม่เคยเจอคุณย่าหมิ่น และไม่รู้ด้วยว่าเธอทำงานอะไร
ในเมื่อหัวหน้าอู่พูดแบบนี้ คุณย่าหมิ่นต้องรู้เรื่องของทะเลเป็นอย่างดีแน่
“ใช่ เธอเป็นผู้อำนวยการโรงพยาบาลอำเภอ”
“ในทะเลมีสมุนไพรมีค่ามากมาย เยอะจนแกอาจไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำ”
“แกรู้จักแต่ขายปลา ของที่ไม่รู้จักหรือขายไม่ออกก็เอาไปเผาแทนฟืน นี่มันทำลายของดีชัด ๆ”
หัวหน้าอู่ตำหนิ
เขาไม่ได้เจาะจงว่าเป็นเฉินไห่คนเดียว แต่กำลังพูดถึงสภาพโดยทั่วไปของคนชายทะเล
ความรู้เรื่องของทะเลของคนแถบชายฝั่งสืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น เป็นความรู้จากมุมมองของการประมง จึงมีขอบเขตจำกัดมาก