ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตก รถเข็นก็เลี้ยวเข้าสู่ถนนดินตรงปากหมู่บ้าน
บนรถมีของกองพะเนิน ทั้งธัญพืช ผ้า ฝ้าย น้ำตาล ซาลาเปา เรียงซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
เฉินไห่ลากรถอยู่ข้างหน้า ลุงใหญ่ช่วยดันอยู่ข้างหลัง ทั้งสองเหงื่อท่วมตัว แต่ใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม
“ถึงบ้านแล้ว ของเต็มรถขนาดนี้ บ้านเราคงฉลองปีใหม่กันได้อย่างสบาย”
ลุงใหญ่พูดพลางหอบ
เฉินไห่ยิ้มตาม
แต่รอยยิ้มของเขาเพิ่งปรากฏได้ครึ่งเดียว ก็แข็งค้างไปเสียแล้ว
ใต้ต้นไหวโบราณตรงปากหมู่บ้าน มีคนมามุงกันแน่นจนเกือบครึ่งหมู่บ้าน
“ไห่จื่อ!”
ป้าคนหนึ่งเห็นเขาก่อน รีบวิ่งมาทางนี้จนรองเท้าหลุดไปข้างหนึ่ง
“เกิดอะไรขึ้น?”
เฉินไห่รีบหยุดรถ
“ยังจะถามอีกว่าเกิดอะไรขึ้น! คนจากสำนักงานประมงพาคนมาจับนายแล้ว!”
ป้าคนนั้นร้อนใจจนกระทืบเท้า
“จับฉัน?”
“หลินเหวินหลงแจ้งความนาย! หาว่าออกทะเลโดยไม่มีใบอนุญาต แล้วก็เก็งกำไรค้ากำไรเกินควร!”
หญิงวัยกลางคนอีกคนเสริมขึ้น
“อย่ามัวชักช้าเลย พวกนั้นมาถึงได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว พ่อของนายกับหัวหน้าเฉินขวางแทบไม่อยู่ เสี่ยวเยว่ก็ร้องไห้ไปตั้งสองรอบแล้ว”
ป้าคนนั้นคว้าแขนเขาไว้แน่น
มือเฉินไห่คลาย รถเข็นเกือบหล่นลงพื้น
ความยินดีที่ได้ของขวัญปีใหม่เต็มรถยังไม่ทันเข้าบ้าน ก็ถูกสาดน้ำเย็นใส่เสียก่อน หัวใจเขาหนักอึ้งขึ้นมาทันที
เขาเงยหน้ามองเข้าไปในหมู่บ้าน
หน้าประตูบ้านของเขาก็มีคนยืนมุงอยู่เป็นวง
มีคนสวมเครื่องแบบเจ็ดแปดคนยืนอยู่หน้าประตูบ้าน ข้าง ๆ ยังมีทหารอาสาของคอมมูนหลายคนที่คาดปลอกแขน
พ่อลูกตระกูลหลินหลบอยู่หลังฝูงชน คนละมวนบุหรี่คาปาก สีหน้าภูมิใจจนปิดไม่มิด
เฉินกั๋วต้งผู้เป็นพ่อยืนอยู่กลางลานบ้าน ใบหน้าแดงก่ำ
“ลูกชายผมไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น! สองวันนี้เขาอยู่ในเมือง วิ่งซื้อขายของ เงินที่หามาได้ก็เป็นเงินสุจริต พวกคุณมีสิทธิ์อะไรมาจับคน?”