เสบียงจากสถานีธัญพืชเบิกออกมาแล้ว มีแป้งข้าวโพด 50 ชั่ง แป้งสาลีขาว 20 ชั่ง ข้าวสาร 10 ชั่ง บรรทุกเต็มรถเข็น
เฉินไห่ลากอยู่ข้างหน้า ส่วนลุงใหญ่ช่วยดันอยู่ข้างหลัง
“เสบียงตั้งเยอะ พอให้บ้านเรากินได้สามเดือนเลยนะ ไห่จื่อ ถึงตอนนี้ฉันก็ยังไม่อยากเชื่ออยู่ดี”
ลุงใหญ่ลูบกระสอบบนรถเข็น
“ค่อย ๆ เชื่อไปเถอะ ต่อไปจะมีมากกว่านี้อีก”
เฉินไห่พูด
พอผ่านร้านสหกรณ์ตรงปากทางเข้าตำบล เฉินไห่ก็หยุดรถ
“ลุงเฝ้ารถนะ ฉันเข้าไปซื้อของหน่อย”
“ซื้ออะไรล่ะ?”
“ของที่บ้านขาด ซื้อไปให้หมด”
ลุงใหญ่กำลังจะถามว่าขาดอะไร เฉินไห่ก็ผลักประตูเข้าไปแล้ว
ในร้านสหกรณ์มีคนไม่มาก
หลังเคาน์เตอร์มีพนักงานขายหญิงสองคน คนหนึ่งเขียนคิ้วไว้ ส่วนอีกคนยังสาวกว่า
เฉินไห่เดินไปหยุดหน้าเคาน์เตอร์
“สหายครับ ขอขนมนมกระต่ายขาว 4 ชั่ง น้ำตาลทรายแดง 4 ชั่ง ขนมเถาซู 3 ชั่ง ผ้าลายดอก 10 จั้ง ฝ้าย 10 ชั่ง บุหรี่ดี ๆ 4 ซอง เหล้าขาว 1 ขวดครับ”
เฉินไห่บอกทีเดียวจบ
ร้านสหกรณ์เงียบกริบทันที
ป้าคนหนึ่งที่กำลังเลือกผ้าอยู่ข้าง ๆ ทำผ้าหล่นลงบนเคาน์เตอร์
ชายชราที่มาซื้อน้ำมันถั่วเหลืองหันมามองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า? ขนมนมกระต่ายขาว? น้ำตาลทรายแดง? นึกว่าบ้านตัวเองเป็นเตียงเตาหรือไง?”
พนักงานขายที่เขียนคิ้วกระซิบกับเพื่อนร่วมงานข้าง ๆ
“บางทีเขาอาจมีเงินจริง ๆ ก็ได้”
พนักงานขายสาวตอบเสียงเบา
“มีบ้าอะไร คนบ้านนอกทั้งปีจะได้เห็นตะเกียงน้ำมันก๊าดสักสองครั้งก็บุญแล้ว”
คนเขียนคิ้วเบ้ปาก
“เมื่อกี้พูดว่าอะไรนะ? พูดอีกทีสิ”