เที่ยงวัน
ลานตากข้าวคลาคล่ำไปด้วยผู้คน ทุกคนต่างจับจ้องไปยังกลางลาน
กลางลานตากข้าวมีโต๊ะตัวหนึ่งตั้งอยู่ บนโต๊ะมีกระดาษ ปากกา และโทรโข่งตัวใหญ่ แต่ไม่มีใครนั่งอยู่
นี่เป็นกฎที่คนในหมู่บ้านรู้กันดี หากใครทำผิดและต้องกล่าวคำยอมรับผิด ก็ต้องไปยืนยอมรับผิดต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้านที่ลานตากข้าว
ยุคนี้กิจกรรมบันเทิงมีน้อยมาก ทุกครั้งที่มีคนต้องยอมรับผิด คนในหมู่บ้านก็จะมาดูกันหมด เว้นแต่ป่วยหนักจนลุกจากเตียงไม่ไหวจริง ๆ
หัวหน้าเฉินเดินไปพูดก่อนสองสามประโยค
“การประชุมยอมรับผิดวันนี้เป็นมติของคณะกรรมการหมู่บ้าน”
“รองหัวหน้าหลินกับลูกชายเอาหลักฐานปลอมไปแจ้งความเท็จใส่เพื่อนร่วมหมู่บ้านที่อำเภอเมื่อหลายวันก่อน”
“เรื่องนี้ส่งผลเสียมาก ควรยอมรับผิดก็ต้องยอมรับผิด ควรชดใช้เงินก็ต้องชดใช้”
ผู้คนกระซิบกระซาบกัน เรื่องที่เกิดขึ้นกับบ้านเฉินไห่ทุกคนก็เห็นกันหมดแล้ว รู้ดีว่าเป็นยังไง ถึงได้มาดูความครึกครื้นกัน
หลินเต๋อกุ้ยกับลูกชายถูกเรียกไปยืนข้างหน้า ทั้งคู่ก้มหน้า ไม่กล้าสบตาใคร
หลินเต๋อกุ้ยสวมเสื้อเก่าตัวหนึ่ง ทั้งที่อากาศร้อนจัด แต่เขาติดกระดุมจนถึงเม็ดบนสุด เหงื่อชุ่มแผ่นหลังจนเสื้อเปียกไปหมด
มือสองข้างไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน เดี๋ยวล้วงกระเป๋า เดี๋ยวก็เอาออกมา
หลินเหวินหลงยืนตามหลัง ก้มหน้าเช่นกัน
“แค่ก”
หลินเต๋อกุ้ยกระแอมแล้วคลี่กระดาษในมือออก
“ผม... เอ่อ ผมหลินเต๋อกุ้ย ขอกล่าวคำยอมรับผิด”
ไม่มีใครข้างล่างตอบรับเขา
คนที่แทะเมล็ดแตงก็แทะต่อ คนที่เย็บพื้นรองเท้าก็เย็บต่อ
หญิงวัยกลางคนกลุ่มหนึ่งจับกลุ่มกัน กระซิบส่งข่าวกันทีละประโยค
“ได้ยินว่าอยากแจ้งความใส่เขา สุดท้ายตัวเองกลับซวยเสียเองสินะ”
“ก็ใช่น่ะสิ ได้ยินว่ายังต้องชดใช้เงินอีกตั้ง 60 หยวน”
“โธ่ เงิน 60 หยวนนั่นซื้อแป้งข้าวโพดได้ตั้งกี่ชั่งกันนะ”
“ปลาแห้งที่เฉินไห่ขนไปนั่น ได้ยินว่าในเมืองแย่งกันซื้อจนซื้อไม่ทันเลยนะ”
“หลานชายบ้านสามีฉันอยู่ที่อำเภอ บอกว่าตราประทับนั่นเป็นของจริง ประทับมาจากสถานีตำรวจ”
“เฮ้อ คราวนี้เตะโดนเหล็กเข้าให้แล้ว”
“ชู่ว์ เบาเสียงหน่อย คนในบ้านเขาอยู่ข้างหลังนั่น”
คนคนหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ริมฝูงชน เงียบมาตลอด
คนนั้นคือป้าหลิว