ฮงลี่ไม่ได้ดีใจอยู่นานนัก
เขาอยู่เป็นเพื่อนฟู่ฉาฉู่อิงในเรือนของนางเกือบครึ่งวัน ซักถามหมอประจำจวนด้วยตนเอง ทั้งยังมอบของบำรุงให้ไม่น้อย ครั้นความยินดีในฐานะว่าที่บิดาที่เพิ่งได้รับข่าวสงบลงบ้างแล้ว เขาจึงนึกขึ้นได้ช้า ๆ ว่าตอนออกจากเรือนหลัก ดวงตาของชิงยิงแดงก่ำ
เมื่อคืนเขายังกุมมือชิงยิง แล้วเอ่ยอย่างหนักแน่นว่านางต่างหากคือคนที่เขาเก็บไว้ในใจอย่างแท้จริง
แต่วันนี้ พอรู้ว่าฉู่อิงตั้งครรภ์ เขากลับทิ้งนางไว้ที่เดิม แล้วจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ฮงลี่รู้สึกผิดอยู่บ้าง คืนนั้นจึงไปหาเรือนของชิงยิงอีกครั้ง
ชิงยิงนั่งหันหลังให้ประตูอยู่ข้างหน้าต่าง ในมือถือตำราเล่มหนึ่ง แต่ผ่านไปนานก็ยังไม่ได้พลิกสักหน้า
เมื่อได้ยินฮงลี่เข้ามา นางไม่ได้ลุกขึ้น เพียงถามเสียงเรียบว่า “ท่านอ๋องมีเวลาว่างมาที่นี่ได้อย่างไรหรือเพคะ?”
เมื่อวานนางยังเรียกเขาอย่างสนิทสนมว่า “พี่ฮงลี่” แต่วันนี้กลับเรียกห่างเหินว่า “ท่านอ๋อง”
ฮงลี่ฟังออกอยู่แล้วว่านางกำลังงอน
เขาเดินไปข้างกายชิงยิง แล้วยื่นมือไปกุมมือนาง
“ยังโกรธข้าอยู่อีกหรือ?”
ชิงยิงอยากชักมือกลับ แต่ไม่ได้ออกแรงจริงจัง
“ข้ามีสิทธิ์อะไรไปโกรธหรือเพคะ? คุณหนูฟู่ฉาตั้งครรภ์ลูกคนแรกของท่านอ๋อง ท่านอ๋องดีใจย่อมเป็นเรื่องสมควรแล้ว”
“ฉู่อิงเป็นคุณหนูที่เสด็จพ่อพระราชทานมาให้ลองเข้าหอ ข้าไม่เคยใส่ใจนางเลย”
ฮงลี่อธิบายอย่างอดทน “นี่เป็นครั้งแรกที่ข้ารู้ว่าตัวเองกำลังจะได้เป็นพ่อ ข้าดีใจไปชั่วขณะ จึงไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของเจ้า”
ชิงยิงก้มหน้า ดวงตาเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตา
“เมื่อวานท่านยังบอกว่า มอบคืนแรกให้ข้า วันนี้พอได้ยินว่านางตั้งครรภ์ได้สองเดือน ก็ทิ้งข้าแล้วเดินจากไปทันที”
ฮงลี่อึดอัดใจอยู่ครู่หนึ่ง
เขาเองก็รู้ดีว่าคำว่า “คืนแรก” นั้นจะทนให้ซักไซ้ได้หรือไม่