จากนั้นก็ถึงคราวจืออี้เลือกคน
สายตาของนางไม่ได้หยุดอยู่ที่นางกำนัลหลายคนตรงหน้านานนัก ไม่นานก็มาหยุดที่ซุ่ยซิน
นางปรึกษากับพี่ชายไว้ก่อนแล้ว
ซุ่ยซินเป็นคนสุขุมรอบคอบ ทำงานละเอียด ที่สำคัญที่สุดคือรู้จักวางตัวและมีวิจารณญาณเป็นของตนเอง ในเนื้อเรื่องเดิม นางติดตามชิงยิงมาหลายปี เรียกได้ว่าทุ่มเททำงานอย่างสุดกำลัง
ผู้ช่วยที่ดีเช่นนี้ จืออี้ย่อมไม่ยกให้ชิงยิงอยู่แล้ว
“เจ้าชื่ออะไร?”
หญิงสาวที่ถูกเรียกก้าวออกมาข้างหน้า
“ทูลพระชายารอง บ่าวชื่อซุ่ยซินเจ้าค่ะ”
นางน่าจะอายุราว 14 หรือ 15 ปี หน้าตาไม่ได้โดดเด่นที่สุด แต่ดวงตากลับแจ่มใสซื่อตรง ยามคำนับก็ไม่ลนลาน
จืออี้พยักหน้าเล็กน้อย
“เช่นนั้นก็เจ้าแล้วกัน”
ซุ่ยซินคุกเข่าลงขอบคุณทันที
“บ่าวจะปรนนิบัติพระชายารองอย่างสุดกำลังเจ้าค่ะ”
จืออี้มองนางด้วยอารมณ์ดี
ชิงไต้เก่งเรื่องดูแลจัดการ ไป๋จื่อฉลาดหลักแหลมและร่าเริง ส่วนซุ่ยซินก็ละเอียดรอบคอบ
คนของเรือนเล็ก ๆ แห่งนี้นับว่ามีองค์ประกอบครบถ้วนในเบื้องต้นแล้ว
ถึงคราวชิงยิง
เดิมทีชิงยิงมีอาล่ออยู่ข้างกายแล้ว
อาล่อเป็นสาวใช้ติดตามที่ชิงยิงนำมาจากจวนอูลา น่าลา ตั้งแต่เล็กก็คอยอยู่ข้างกายนางมาตลอด และมักถือว่าตนเป็นคนสนิทของชิงยิง
สีหน้าอาล่อไม่ค่อยดีนัก นางกวาดตามองคนที่เหลืออยู่รอบหนึ่ง ก่อนชี้ส่ง ๆ ไปยังหญิงสาวที่ก้มหน้าอยู่คนหนึ่ง
“เกอเกอ บ่าวเห็นว่าคนนี้ดูซื่อดีเจ้าค่ะ”
คนที่นางชี้ก็คือลี่ซิน
ลี่ซินหน้าตาธรรมดา ยืนอยู่ท่ามกลางคนทั้งแปดก็ไม่ได้สะดุดตา
ชิงยิงมองนางแวบหนึ่ง
“เจ้าทำอะไรเป็นบ้าง?”
ลี่ซินตอบอย่างนอบน้อม “บ่าวเย็บปักถักร้อยเป็น และแต่งหน้าได้เจ้าค่ะ ส่วนอย่างอื่นแม้จะไม่ชำนาญ แต่บ่าวยินดีเรียนรู้”
อาล่อฟังแล้วแค่นเสียงหัวเราะเบา ๆ
ใบหน้าลี่ซินซีดลง นางรีบคุกเข่าขออภัยทันที
“บ่าวโง่เขลาเจ้าค่ะ”
ชิงยิงไม่ได้ช่วยพูดแทนนาง เพียงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “ในเมื่ออาล่อเห็นว่าเจ้าซื่อดี เช่นนั้นก็ตามข้ามา”
ลี่ซินก้มลงขอบคุณ
“บ่าวขอบคุณเกอเกอเจ้าค่ะ”
นางก้มหน้า ไม่มีใครเห็นแววตาที่วูบไหวขึ้นชั่วขณะ
แต่อาล่อกลับยิ่งคิดว่านางเป็นคนที่ข่มได้ง่าย
พอถึงคราวเกาซีเยวี่ย นางก็เลือกโม่ซินทันทีที่เห็น