ชิงยิงรู้สึกขุ่นข้องใจอยู่ในใจเป็นธรรมดา ที่ตนได้ฐานะเพียงเก๋อเก๋อ
ที่เจียงเซวี่ยเซวียน นางรับเราอี้ที่ฮงลี่ส่งให้ด้วยมือตนเองอย่างชัดเจน หากฮองเฮาไม่ประสบเคราะห์จนสูญเสียอำนาจกะทันหัน วันนี้คนที่ควรได้นั่งในตำแหน่งพระชายาเอกก็คือนาง
บัดนี้ฟู่ฉาหลางฮวาได้เป็นพระชายาเอก กวานเจียจืออี้ได้รับการแต่งตั้งเป็นพระชายารองอย่างเป็นทางการ ส่วนนางกลับมีฐานะเพียงเก๋อเก๋อที่ไม่ได้รับการแต่งตั้งและไม่มีชื่ออยู่ในทะเบียนราชวงศ์ ไม่ต่างจากเกาซีเยวี่ย
ความแตกต่างเช่นนี้ทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง
โชคดีที่หลังชิงยิงกลับถึงห้องได้ไม่นาน ฮงลี่ก็มาเยือน
เขาทิ้งพระชายาเอกที่เพิ่งแต่งงานกันได้ไม่ถึงเดือน อีกทั้งไม่ได้ไปเยี่ยมพระชายารองที่เพิ่งเข้าจวนอย่างเป็นทางการในวันนี้ แต่ตรงไปยังเรือนของชิงยิง
ความน้อยเนื้อต่ำใจในใจชิงยิงจึงบรรเทาลงเล็กน้อย
อย่างน้อยที่สุด คนที่พี่ฮงลี่ใส่ใจมากที่สุดในใจก็ยังเป็นนาง
“ทำให้เจ้าต้องน้อยใจแล้ว”
ฮงลี่กุมมือนางไว้ แววตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “หากเสด็จพ่อไม่พาลพาโลตระกูลอูลานาละเพราะเรื่องพี่สามกับฮองเฮา เดิมทีเจ้าก็ควรเป็นพระชายาเอกของข้า”
ชิงยิงหลุบตาลง
“เรื่องก็ผ่านไปแล้ว พูดไปตอนนี้จะมีประโยชน์อะไร?”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่นางกลับไม่ได้ดึงมือออก
ฮงลี่รู้สึกสงสารนางยิ่งขึ้น
“ฐานะนี้เป็นเพียงชั่วคราว วางใจเถิด ต่อไปข้าจะชดเชยให้เจ้าแน่นอน”
หัวใจชิงยิงหวั่นไหวเล็กน้อย ทว่าสีหน้ายังคงไว้ซึ่งความสำรวมอยู่หลายส่วน
ฮงลี่มองนาง ก่อนจะยิ้มอย่างเขินอายขึ้นมาโดยพลัน
“ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ข้าเอาแต่บ่ายเบี่ยง ไม่ได้เข้าหอกับพระชายา”
ชิงยิงเงยหน้าขึ้นอย่างประหลาดใจ
ฮงลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าอยากเก็บคืนแรกของข้าไว้ให้เจ้า”
ความขมขื่นที่อัดแน่นอยู่ในใจนางพลันละลายหายไปราวกับหิมะต้นฤดูใบไม้ผลิ
ชิงยิงกะพริบตาเบา ๆ แก้มขาวอมชมพูมีสีแดงระเรื่อ นางจงใจกดเสียงต่ำเอ่ยอย่างกระเง้ากระงอดว่า “อย่างนี้จะดีหรือ?”
ฮงลี่เองก็เขินอายอยู่บ้าง แต่ยังคงกุมมือนางไว้แน่น
“เจ้าเป็นคนที่ข้าเลือกเอง การเป็นเพียงเก๋อเก๋อก็ทำให้เจ้าต้องน้อยใจมากพอแล้ว คืนแรกย่อมต้องอยู่กับเจ้า”