หลังจากนั้น แม้ในเรือนหลังของหงลี่จะมีสตรีอยู่ถึงห้าคน แต่จำนวนครั้งที่ชิงยิงได้ปรนนิบัติยามค่ำคืนก็ยังมากกว่าสตรีอีกสี่คนรวมกันเสียอีก
ฟู่ฉาหลางฮวาไม่แสดงความรู้สึกออกมาทางสีหน้า
นางยังคงจัดการกิจการในจวนตามปกติทุกวัน และปฏิบัติต่อทุกคนอย่างอ่อนโยนรอบคอบเช่นเดิม เพียงบางครั้งเมื่อได้ยินว่าหงลี่ไปเรือนของชิงยิงอีกแล้ว นิ้วที่กำลังจับสมุดบัญชีก็จะชะงักไปชั่วครู่
เกาซีเยวี่ยกลับไม่มีความอดทนเช่นนั้น
“ในสายพระเนตรของท่านอ๋อง มองเห็นแต่ชิงยิงคนเดียวหรืออย่างไร?”
นางนั่งกินขนมที่หลางฮวาประทานให้ในเรือนหลัก น้ำเสียงเต็มไปด้วยความไม่เป็นธรรม “พระชายาเอกใจกว้างก็จริง แต่ท่านเองก็เป็นพระชายารอง เหตุใดถึงต้องอยู่ท้ายเก๋อเก๋อคนหนึ่งด้วย?”
จืออี้ประคองถ้วยชา สีหน้าสงบนิ่ง
“ข้าไม่ใส่ใจ”
“เหตุใดท่านถึงไม่ใส่ใจอะไรเลย?”
“ท่านอ๋องมาหาข้าน้อยลง ข้าก็ได้พักผ่อนเร็วขึ้น”
เกาซีเยวี่ยมองนางราวกับกำลังมองคนประหลาด
“เจ้าไม่เสียใจจริง ๆ หรือ?”
“จริงสิ”
จืออี้ถึงกับหวังให้หงลี่ทำเช่นนี้ต่อไป
นางไม่อยากแย่งความโปรดปราน และก็ไม่อยากตั้งครรภ์ก่อนอายุ 18 ปี ต้องรับมือกับเรื่องนี้เดือนละหนึ่งหรือสองครั้งก็ปวดหัวพอแล้ว หากหงลี่เต็มใจทุ่มเทใจส่วนใหญ่ให้ชิงยิง นางย่อมยินดีเสียด้วยซ้ำ
แต่เกาซีเยวี่ยทำใจปล่อยวางได้เช่นนั้นไม่ได้
ก่อนเข้าจวน นางเป็นบุตรสาวที่ครอบครัวทะนุถนอมราวกับไข่มุก ย่อมคิดว่าทั้งรูปโฉมและชาติตระกูลของตนไม่ด้อยกว่าใคร แต่บัดนี้กลับถูกเก๋อเก๋อที่ตระกูลตกต่ำคนหนึ่งข่มอยู่เหนือหัว ในใจย่อมไม่ยินยอม
เพราะเหตุนี้เอง นางกับฟู่ฉาหลางฮวาจึงยิ่งสนิทสนมกัน
คนหนึ่งเป็นพระชายาเอกที่ถูกทอดทิ้ง อีกคนเป็นเก๋อเก๋อที่ไม่พอใจ ทั้งคู่ต่างไม่ชอบท่าทีหยิ่งทะนงว่าตนสูงส่งของชิงยิง จึงเกิดความรู้สึกเป็นพวกเดียวกันขึ้นอย่างรวดเร็ว
ชิงยิงใช่ว่าจะไม่รู้ตัว
แต่นางไม่ใส่ใจ
ในสายตาของนาง ต่อให้ฟู่ฉาหลางฮวากับเกาซีเยวี่ยสนิทกันเพียงใด ก็เป็นแค่สตรีสองคนที่ไม่ได้รับความจริงใจมารวมกลุ่มปลอบประโลมกันเท่านั้น
สิ่งที่นางมีคือความรักอันเป็นหนึ่งเดียวจากพี่หงลี่
เป็นสิ่งที่คนอื่นไม่มีวันเทียบได้
ชิงยิงเคยมาหาจืออี้ก่อนอยู่หลายครั้ง