คำว่า “คุณน้า” ติดอยู่ในลำคอของจู้ลิ่งอวี๋ไปหลายวินาที
อีกด้านหนึ่ง จู้เจียเหยียนกลับทำทีถามอย่างเสแสร้งว่า “มารับพี่เยว่หลางเหรอครับ?”
ลู่เยว่หลางบ่นงึมงำอย่างไม่พอใจ “ทำไมแม่ฉันไม่มาล่ะ”
โจวเฉิงฮวั่นมองเธอ แววตาหยุดอยู่บนใบหน้าของจู้ลิ่งอวี๋ที่ยืนข้างเธอครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเรียบ “งั้นก็รอให้พรุ่งนี้แม่เธอว่างแล้วค่อยมารับสิ”
ลู่เยว่หลางถูกตอกกลับจนพูดไม่ออก จึงเอนตัวพิงจู้ลิ่งอวี๋อย่างไม่พอใจ “คนนี้นิสัยแย่ชะมัด...”
“...เยว่หลางดื่มเยอะไปหน่อยค่ะ” จู้ลิ่งอวี๋อธิบาย
จากนั้นเธอก็หันไปบอกลู่เยว่หลาง “กลับไปพักผ่อนเร็วหน่อยนะ”
ลู่เยว่หลางเอื้อมมือหนึ่งไปเปิดประตูรถ อีกมือจับแขนเธอไว้ “พี่หลิงหลิง ไปด้วยกันสิ ฉันให้คนขับรถไปส่งพวกพี่ก่อน”
ที่แท้เธอเข้าใจผิดคิดว่าโจวเฉิงฮวั่นเป็นคนขับรถ
มิน่าล่ะเมื่อครู่ถึงกล้าพูดแบบนั้น
“ไม่ต้อง—”
“ได้สิ”
เสียงสองเสียงดังขึ้นพร้อมกัน
“...”
จู้ลิ่งอวี๋กำลังจะส่งสายตาให้จู้เจียเหยียน แต่กลับเห็นว่าเขาเปิดประตูรถไปแล้ว
ลู่เยว่หลางกำลังดึงจู้ลิ่งอวี๋ให้ขึ้นเบาะหลัง ส่วนจู้เจียเหยียนก็ตรงไปนั่งเบาะข้างคนขับอย่างเป็นธรรมชาติ
พอขึ้นรถแล้ว เขาก็ยิ้มให้โจวเฉิงฮวั่นอย่างกระตือรือร้น “รบกวนด้วยนะครับ”