หลังจากถูกปฏิเสธคำขอเพิ่มเพื่อนในวีแชต จู้เจียเหยียนกับจู้ลิ่งอวี๋ก็ลงจากรถพร้อมกัน
โจวเฉิงฮวั่นไม่พูดอะไรกับเขาสักคำ เหยียบคันเร่งแล้วขับออกไปทันที
ไฟท้ายของรถคัลลิแนนหายลับไปในความมืดยามค่ำคืนอย่างรวดเร็ว จู้เจียเหยียนยังถือโทรศัพท์อยู่ในมือ
โทรศัพท์ของเขาเป็นเครื่องเก่าที่จู้ลิ่งอวี๋ค้นออกมาให้
ก่อนหน้านี้จู้ลิ่งอวี๋หาเวลาไปทำซิมการ์ดไว้ เพื่อให้ติดต่อกันสะดวก บัญชีวีแชตที่เขาใช้อยู่ตอนนี้ยืนยันตัวตนด้วยบัตรประชาชนของเธอ
เงียบไปครู่หนึ่ง จู้เจียเหยียนก็เอ่ยขึ้นว่า “พี่เยว่หลางพูดถูกแล้ว”
บางครั้งพ่อของเขาก็นิสัยแย่จริง ๆ
จู้ลิ่งอวี๋กลัวว่าเขาจะเสียใจ จึงคิดจะปลอบสักสองสามคำ แต่เห็นเขากลับมาร่าเริงได้อย่างรวดเร็ว ดูเหมือนไม่ได้เก็บมาใส่ใจนัก
ราวกับชินเสียแล้ว
วันถัดมา วันหยุดวันชาติก็สิ้นสุดลง
ระหว่างเรียนช่วงเช้า จู้ลิ่งอวี๋ได้รับข้อความจากลู่เยว่หลาง ชวนไปกินข้าวด้วยกันตอนเที่ยงที่โรงอาหารฝั่งตะวันตกชั้นสอง
หลังเลิกเรียน จู้ลิ่งอวี๋คุยเรื่องงานกลุ่มกับเพื่อนร่วมชั้นอยู่ครู่หนึ่ง พอไปถึงโรงอาหาร ลู่เยว่หลางก็มาถึงก่อนแล้ว
เห็นตรงหน้าเธอมีเพียงเกี๊ยวน้ำลูกเล็กหนึ่งชาม จู้ลิ่งอวี๋จึงถามว่า “ไม่ค่อยอยากอาหารเหรอ?”
ลู่เยว่หลางพยักหน้า ใช้ช้อนคนเกี๊ยวในชามอย่างเนือย ๆ แล้วตอบว่า “เมื่อคืนดื่มเยอะไปหน่อย”
วันนี้เธอแทบลุกไปเรียนไม่ไหว
“จริงสิพี่หลิงหลิง เมื่อวานเป็นคุณน้าของฉันมารับเหรอ?”
จู้ลิ่งอวี๋ตอบรับเบา ๆ แล้วถามว่า “จำไม่ได้เหรอ?”
“ไม่ค่อยมีความทรงจำเลย” ลู่เยว่หลางว่า “ตอนเช้าได้ยินแม่พูด ถึงรู้ว่าเมื่อคืนเขามารับฉัน”
จู้ลิ่งอวี๋บอกว่า “เขาแวะไปส่งฉันกับจู้เจียเหยียนด้วย”