คนที่มากับเมิ่งเค่อด้วยคือเผยเจ๋อหยาง ซึ่งนั่งอยู่ตรงเบาะข้างคนขับ
“ฉันว่าแล้วว่าต้องเป็นหลิงหลิง”
จู้ลิ่งอวี๋ไม่คิดว่าจะมาเจอพวกเขาที่นี่ เธอชะงักไปครู่หนึ่งก่อนถาม “พวกคุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงคะ?”
เมิ่งเค่อตอบ “มาคุยธุระแถวนี้”
จู้ลิ่งอวี๋นึกขึ้นได้ว่าแถวนี้มีคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งอยู่ติดกับแหล่งท่องเที่ยว ซึ่งไม่เปิดให้คนทั่วไปเข้า
“เมื่อกี้เห็นแผ่นหลังเธอ พวกเรายังคิดว่ามองผิดอยู่เลย” เผยเจ๋อหยางว่า “ทำไมถึงนึกอยากมาเที่ยวแถวนี้ล่ะ คนมาเที่ยวกันทั้งนั้น”
จู้ลิ่งอวี๋ตอบ “ฉันมากับเพื่อนค่ะ”
เผยเจ๋อหยางเห็นผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างเธอมาตั้งนานแล้ว คราวนี้จึงเหลือบมองอีกครั้ง “คนนี้คือเพื่อนที่เธอพูดถึงในโทรศัพท์เหรอ?”
จู้ลิ่งอวี๋พยักหน้า
เผยเจ๋อหยางถาม “ไม่เห็นเคยเล่าให้ฟังเลย เพื่อนร่วมชั้นเหรอ?”
วงสังคมของจู้ลิ่งอวี๋มีอยู่แค่นั้น เธอนึกไม่ออกชั่วขณะว่าจะอธิบายสถานะของจู้เจียเหยียนอย่างไรให้สมเหตุสมผล จึงส่งเสียงรับแบบคลุมเครือ
การได้มาเจอเมิ่งเค่อกับเผยเจ๋อหยางที่นี่เป็นเรื่องเหนือความคาดหมายของเธอ เธอเพียงอยากกลบเกลื่อนให้ผ่านไป
ใครจะคิดว่าจู้เจียเหยียนกลับเป็นฝ่ายชวนพวกเขาคุยก่อน
“ผมชื่อจู้เจียเหยียนครับ”
จู้ลิ่งอวี๋ “...”
เผยเจ๋อหยางถาม “แซ่จู้เหมือนกันเหรอ?”
เมิ่งเค่อกับเผยเจ๋อหยางเติบโตมาอย่างทะนุถนอมประหนึ่งคุณชายผู้สูงศักดิ์ มีคนคอยเอาใจมาตั้งแต่เด็ก ทั้งคู่จึงมีบรรยากาศรอบกายที่แตกต่างจากคนทั่วไป หลายคนพออยู่ต่อหน้าพวกเขาก็มักเผลอเกร็งขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว
แต่น้ำเสียงของจู้เจียเหยียนยังคงสบาย ๆ เหมือนเดิม แถมยังสนิทสนมเป็นกันเองราวกับรู้จักกันมานาน “ใช่ครับ เราแซ่เดียวกัน นับว่ามีวาสนาต่อกัน”
เผยเจ๋อหยางแนะนำตัว “ผมแซ่เผย ถือว่าเป็นพี่ชายของหลิงหลิง”
จากนั้นเขาก็พยักเพยิดไปทางเมิ่งเค่อที่นั่งอยู่เบาะคนขับ “คนนี้คือคู่หมั้นของหลิงหลิง เมิ่งเค่อ”