“นี่ก็เป็นเพื่อนที่เธอพามาด้วยเหรอ?” เมิ่งเค่อถามจู้ลิ่งอวี๋
ลู่เยว่หลางตอบว่า “จู้เจียเหยียนเป็นคนที่ฉันชวนมาเองค่ะ”
เธอยิ้มพลางถาม “พี่เมิ่งไม่ถือใช่ไหมคะ?”
เมิ่งเค่อตอบอย่างสบาย ๆ ว่า “ฉันจะถืออะไรล่ะ? น้าของเธอก็อยู่ด้วย ยังไงเขาก็ดูแลเธอได้อยู่แล้ว”
ลู่เยว่หลางพึมพำ “เขาดูแลฉันได้ก็แปลกแล้ว”
เมิ่งเค่อเดินไปข้างจู้เจียเหยียน ยกกระเป๋าเดินทางของจู้ลิ่งอวี๋ที่วางอยู่ข้างมือเขาขึ้นมา แล้วบอกจู้ลิ่งอวี๋ว่า “ขึ้นรถก่อนเถอะ”
จู้ลิ่งอวี๋พยักหน้า เปิดประตูที่นั่งข้างคนขับ
ลู่เยว่หลางส่งกระเป๋าให้จู้เจียเหยียนแล้วขึ้นรถไปก่อนเช่นกัน หลังจากจู้เจียเหยียนเก็บสัมภาระเรียบร้อย เขาก็ตามไปนั่งเบาะหลัง
สถานที่เที่ยวครั้งนี้อยู่ในหุบเขาทางเหนือของเป่ยเฉิง พอดีว่าเมิ่งเค่อกับพวกมีเพื่อนคนหนึ่งมีบ้านพักอยู่ที่นั่น
ขับรถไปเกือบสองชั่วโมง ระหว่างทางบรรยากาศฤดูใบไม้ร่วงเข้มข้นขึ้นเรื่อย ๆ ป่าเขาแต่งแต้มไปด้วยสีสันหลากหลาย
บ้านพักตั้งอยู่ในทำเลดี ด้านหลังมีทะเลสาบอยู่แห่งหนึ่ง
ระหว่างทางเมิ่งเค่อได้รับข้อความจากเผยเจ๋อหยาง บอกว่าเขากำลังตกปลาอยู่ริมทะเลสาบ วันนี้จะตกปลาให้พวกเขากิน พอถึงแล้วให้ไปหาเขา
พอจู้ลิ่งอวี๋กับคนอื่น ๆ ไปถึงริมทะเลสาบ ก็ไม่เห็นเผยเจ๋อหยาง กลับเห็นโจวเฉิงฮวั่นแทน
โจวเฉิงฮวั่นเหยียดขาตรงยันพื้น เอนกายพิงเก้าอี้ตกปลาที่วางอยู่ท้ายรถคัลลิแนน คันเบ็ดพาดอยู่ข้าง ๆ ส่วนเจ้าตัวหลับตานอนอยู่
รถจอดได้พอดิบพอดี เงาจากประตูท้ายรถที่เปิดค้างบังตั้งแต่คอขึ้นไป ทำให้เขาไม่โดนแดดแม้แต่น้อย
ลู่เยว่หลางก้มมองถังที่วางอยู่ข้างเท้าเขาด้วยความสงสัย
ในถังมีแต่น้ำ ไม่มีอะไรอื่นเลย