แม่หมีเห็นเข้าก็รู้ทันทีโดยไม่ต้องคิดให้มาก ว่าตัวต้นเหตุเป็นใคร
ก่อนหน้านี้ซังซีเหอเกือบตาย ทำให้แม่หมีอกสั่นขวัญแขวนอยู่แล้ว พอเห็นภาพตรงหน้า จะปล่อยไว้ได้อย่างไร
เรื่องความต่างระหว่างอายุหนึ่งปีกับห้าปี แม่หมียังพอคำนวณได้อยู่ ลูกหมีตัวเล็กเห็นได้ชัดว่ายังไม่คุ้นเคยกับมันเท่าลูกหมีตัวโต
มันเข้าข้างพวกพ้อง แต่ก็ยึดถือเหตุผลด้วย
“ป้าบ! ป้าบ!”
ลูกหมีจึงได้รับฝ่ามือแห่งรักไปสองที
ซังซีเหอไม่เคยลองฝ่ามือทรายเหล็กของแม่หมี แต่ก็รู้ว่ามันไม่ธรรมดา
ก้นน้อย ๆ ของลูกหมีที่ถูกตบอวบขึ้นมาให้เห็นกันชัด ๆ
ซังซีเหอเห็นลูกหมีแกล้งร้องไห้เสียงดังแต่ไม่มีน้ำตาสักหยด ก็ไม่สนใจเจ้าตัวที่ชอบทำสำออยนี่ หยิบผลไม้ป่าที่เหลือจากเมื่อวานออกมาสองลูกกินเอง
เปลือกผลไม้เหี่ยวย่นเล็กน้อย มีรสเปรี้ยวฝาดจากการค้างคืน แต่ตอนนี้ก็ไม่มีอะไรให้เลือกมากนัก
เธอเคี้ยวจนแก้มป่องสลับยุบ กินมื้อเช้าของวันนี้จนหมด
พอมีอาหารรองท้อง อารมณ์ของคนเราก็ดีขึ้นตามไปด้วย
ซังซีเหอมุดเข้าไปในโพรงเล็กอีกแห่ง ลากตะกร้าใบใหญ่สองใบที่เพิ่งสานจากเถาหญ้าออกมา แล้วให้แม่หมีช่วยยกแขวนไว้สองข้างหลัง
จากนั้นแม่หมีก็ย่อตัวลง ซังซีเหอเหยียบตอไม้ข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว ก่อนใช้มือเท้าปีนขึ้นไปบนหลังของมัน
เมื่อจัดท่านั่งเรียบร้อย เด็กหญิงตัวน้อยก็ตบต้นคอยักษ์เบา ๆ “ท่านแม่ พวกเราออกเดินทางกันเถอะ!”
“โฮก!”
— ได้เลย!
แม่หมีคำรามต่ำ ๆ แล้วลุกขึ้นเดินออกจากป่า
“อ๋าว?!”
— พวกเจ้าจะไปกันแบบนี้เลยหรือ?!
เดิมทีลูกหมียังนอนแกล้งตายอยู่บนพื้น พอเห็นท่านแม่กับพี่สาวไม่แม้แต่จะทักทาย ก็ทิ้งมันไว้แล้วเดินจากไป จึงรีบลุกขึ้นและวิ่งตามไปอย่างทุลักทุเล
ซังซีเหอบนหลังหมีได้ยินเสียงฝีเท้ายุ่งเหยิงดังมาจากด้านหลัง ใบหน้ากลมป้อมเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ขึ้นมา
ตอนเจ้าของร่างเดิมยังอยู่ เพราะร่างกายเป็นเพียงคนธรรมดา เธอจึงรับพลังคลุ้มคลั่งในเนื้อสัตว์อสูรไม่ได้ อาหารที่กินมาโดยตลอดจึงเป็นผลน้ำนมซึ่งมีแต่ลูกสัตว์อ่อนวัยเท่านั้นที่กิน
ที่เรียกว่าผลน้ำนมก็เพราะรสชาติคล้ายน้ำนม อีกทั้งยังมีสารอาหารมากมาย
แต่ซังซีเหอไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ชาติก่อนเพราะระดับการบำเพ็ญไม่สูง เธอจึงไม่เคยละเว้นอาหาร
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังช่วยงานในโรงครัวอยู่บ่อย ๆ เพื่อสะสมแต้ม ความอยากกินของเธอจึงมีไม่น้อย
นอกจากช่วงแรกที่ร่างกายยังผสานกันไม่สมบูรณ์ จนรู้สึกไม่มีเรี่ยวแรงอยู่ตลอด และกินผลน้ำนมไปสองสามวันแล้ว
พอควบคุมร่างกายได้ อีกทั้งรากวิญญาณในกายช่วยหล่อเลี้ยงจนแข็งแรงขึ้นเล็กน้อย เธอก็เริ่มเก็บอาหารชนิดอื่นที่กินได้ในป่า
เพียงแต่แม่หมียังเป็นห่วงลูกน้อยทั้งสองตัว ช่วงนี้จึงเดินวนเวียนอยู่แถวต้นไทรใหญ่ตลอด
ของกินได้ในบริเวณนี้ถูกครอบครัวของพวกมันกินไปจนแทบหมดแล้ว
นอกจากต้นไม้ผลป่าหลายต้นที่แม่หมีตั้งใจย้ายมาปลูกให้เจ้าของร่างเดิม ซังซีเหอก็ไม่พบอะไรอีก
ซังซีเหออ้อนวอนแม่หมีอยู่นาน ในที่สุดมันก็ยอมพาพวกเธอไปยังที่ที่ไกลออกไปในวันนี้
วันนี้ซังซีเหอตั้งใจว่าจะต้องหาอะไรที่ไม่เคยกินมาลองให้ได้ ถ้ามีเนื้อด้วยก็ยิ่งดี!
แม่หมีรู้ความคิดของซังซีเหอ จึงพาลูกน้อยทั้งสองมุ่งตรงไปยังแหล่งล่าสัตว์ที่มันไปเป็นประจำ
แม่หมีเป็นสัตว์อสูรขั้นหก จัดอยู่ในกลุ่มที่แข็งแกร่งที่สุดของป่าแห่งนี้
อาณาเขตของมันไม่ได้มีแค่ป่าที่ครอบครัวอาศัยอยู่มานานเท่านั้น แต่ยังรวมถึงทุ่งหญ้าอันอุดมสมบูรณ์อีกผืนหนึ่งด้วย
ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ทุ่งหญ้าเต็มไปด้วยหญ้าอ่อนเขียวสด และหญ้าเหล่านี้ก็ยังดึงดูดเหยื่ออ้วนพีมาไม่น้อย
เมื่อเห็นฝูงสัตว์กีจีกับสัตว์ขนขาวอวบอ้วน แม่หมีก็เลียริมฝีปาก ดูท่าทางอยากพุ่งเข้าไปเต็มที
ลูกหมียิ่งออกอาการหนักกว่า ขนตรงมุมปากเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายใสแจ๋ว
แต่เป้าหมายของซังซีเหอในการออกมาครั้งนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เหยื่อตัวใหญ่เหล่านั้น อย่างไรก็ตาม ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ร่างน้อยอวบอ้วนของเธอก็ไถลลงจากหลังแม่หมี ก่อนยื่นมือไปตบขาหน้ากำยำของมันเบา ๆ
“ท่านแม่ไปล่าสัตว์เถอะ หนูกับน้องจะรออยู่ตรงนี้”
แม่หมีได้ยินแล้วจึงละสายตาจากฝูงเหยื่อในที่สุด ใช้ปลายจมูกแตะหน้าผากซังซีเหอเบา ๆ
“โฮก?”
— แล้วพวกเจ้าล่ะ?
ตอนนี้ซังซีเหอคุ้นเคยกับความหมายในเสียงคำรามของแม่หมีดีแล้ว เธอออกแรงดึงลูกหมีมาอยู่ข้างตัว ก่อนใช้แขนสั้น ๆ รัดคอมันไว้
“ท่านแม่ไม่ต้องห่วง หนูจะดูน้องเอง ไม่ปล่อยให้มันวิ่งไปก่อกวนหรอก”
“โฮก ถ้ามันดื้อก็ตีได้ตามสบาย”
แม่หมีขานรับ ใช้พลังวิญญาณธาตุดินสร้างม่านคุ้มกันให้ลูกน้อยทั้งสอง วางตะกร้าสองใบลง แล้วมุ่งหน้าไปหาเหยื่อที่เล็งไว้โดยไม่หันกลับมามอง
เมื่อเห็นแม่หมีจากไป ลูกหมีก็เริ่มอยู่ไม่สุข
“อ๋าว! ไปเล่น! ไปเล่น!”
ลูกสัตว์เลียนแบบพ่อแม่ออกล่าเป็นสัญชาตญาณ ตอนนี้ลูกหมีขยับเท้าเล็ก ๆ ไม่หยุด หากไม่ใช่เพราะมืออวบของซังซีเหอยังบีบคอมันไว้ คงพุ่งออกไปนานแล้ว
ซังซีเหอมีวิธีรับมือกับลูกหมีอยู่ไม่น้อย จึงคิดจะหาอะไรให้มันทำเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ
ไม่อย่างนั้นถ้ามันดื้อดึงขึ้นมาจริง ๆ ร่างเล็ก ๆ ของเธอคงเอาไม่อยู่
“ลูกหมี ช่วยพี่หาดูหน่อยสิว่าแถวนี้มีของกินอย่างอื่นไหม กลับไปแล้วพี่จะทำของอร่อยให้กิน”
พอได้ยินคำว่า ‘ของอร่อย’ ลูกหมีก็หันขวับมามองซังซีเหอ ราวกับกำลังถามย้ำให้แน่ใจ
ซังซีเหอพยักหน้าอีกครั้ง “ใช่ ของอร่อย!”
“อ๋าว! ของอร่อย! ชอบ!”
ลูกหมีพลันดีใจขึ้นมา ไม่สนใจท่านแม่ที่อยู่ไกลออกไปแล้ว กระโดดเดินด้วยก้าวเล็ก ๆ เป็นจังหวะอย่างตื่นเต้น
เพื่อไม่ให้ลูกน้อยทั้งสองถูกจำกัดการเคลื่อนไหว แม่หมีจึงสร้างวงคุ้มกันด้วยพลังวิญญาณให้มีพื้นที่กว้างพอสมควร ทั้งยังครอบคลุมป่าผืนเล็ก ๆ เข้าไปด้วย
ซังซีเหอคิดว่าทรัพยากรบนทุ่งหญ้าคงไม่อุดมสมบูรณ์เท่าในป่า จึงออกแรงลากตะกร้าใบใหญ่ไปทางป่า
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว มือที่จับตะกร้าก็เบาขึ้นทันที
ซังซีเหอหันกลับไปมอง ก็เห็นลูกหมีคาบหูหิ้วตะกร้ายกขึ้นมา
ตะกร้าดูจะใหญ่ไปสักหน่อยสำหรับลูกหมีเหมือนกัน แต่แรงของมันไม่น้อย ซังซีเหอจึงวางใจปล่อยมือ
อาจเป็นเพราะฝนปรอยเมื่อคืน ซังซีเหอเพิ่งเดินเข้าไปในป่า ก็พบเห็ดสีม่วงหลายกลุ่มเบียดกันอยู่ในกองใบไม้ใต้ต้นไม้
พอนึกถึงรสชาติแสนอร่อยของเห็ด ซังซีเหอก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
แต่เห็ดพวกนี้สีสันฉูดฉาดเกินไป ดูท่าว่าถ้าเก็บมาก็คงได้กินเป็นครั้งสุดท้าย
ซังซีเหอฝืนใจละสายตา ตั้งใจจะเปลี่ยนทาง ทว่าเพียงเผลอมองไปทางอื่นแวบเดียว ลูกหมีก็ทิ้งตะกร้าแล้วแลบลิ้นวิ่งปรู๊ดไปหาเห็ดกลุ่มนั้น
ซังซีเหอยื่นมือค้างอยู่กลางอากาศได้แค่ครึ่งทาง ลูกหมีก็อุ้มเห็ดนั่งแหมะกับพื้น กินอย่างเอร็ดอร่อยไปแล้ว
ใบหน้าซังซีเหอซีดเผือด “ลูกหมี! เห็ดนั่นมีพิษ กินไม่ได้นะ!”
แต่ลูกหมีราวกับไม่ได้ยินคำพูดของเธอ ยังกินทีละดอกอย่างมีความสุข
ซังซีเหอเห็นดังนั้นก็รีบยื่นมือไปแย่ง ลูกหมีคิดว่าพี่สาวก็อยากกินเหมือนกัน จึงแบ่งเห็ดให้หลายดอกอย่างใจกว้าง
“อ๋าว! ให้เจ้า อร่อยมากเลย!”
ซังซีเหอปัดเห็ดสองดอกที่ลูกหมียื่นมาให้ตกไป
“พี่ไม่กิน นี่มีพิษ เจ้าเองก็ห้ามกินด้วย!”
ครั้งนี้ซังซีเหอตั้งใจพูดช้าเป็นพิเศษ เพราะกลัวว่าลูกหมีจะฟังไม่เข้าใจ
แต่ลูกหมียังคงกอดเห็ดไว้ ไม่ยอมวางลง ทั้งยังเก็บเห็ดหลายดอกที่ซังซีเหอปัดตกพื้นขึ้นมาอย่างเสียดาย
“อ๋าว! เห็ดของข้า!”
เมื่อเห็นท่าทางของลูกหมี อารมณ์ตึงเครียดของซังซีเหอก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
อย่างไรเสียลูกหมีก็เป็นสัตว์พื้นเมืองของคันเพ่ยยา หมีเองก็เป็นสัตว์กินทั้งพืชและสัตว์ ของที่มันกิน บางทีอาจไม่มีพิษจริง ๆ ก็ได้
เมื่อคิดเช่นนั้น ซังซีเหอก็แบมือเล็ก ๆ นุ่มนิ่มไปทางลูกหมี
“ขอเห็ดอีกดอกสิ”
ลูกหมีจำได้ว่าซังซีเหอเพิ่งปัดเห็ดทิ้งอย่างไร จึงมีสีหน้าอาลัยอยู่บ้าง
พี่สาวไม่เชื่อฟังเลย ถ้าเกิดทำอาหารเสียของอีกจะทำอย่างไร? เห็ดหอม ๆ ไม่ได้มีให้กินทุกวันเสียหน่อย
แต่ไม่ให้พี่สาวก็ไม่ได้เหมือนกัน ถ้าพี่สาวไปฟ้องท่านแม่ มันก็ต้องโดนตีอีก
หลังคิดทบทวนอยู่หลายตลบ ลูกหมีก็ถอนหายใจอย่างกับผู้ใหญ่ตัวน้อย แล้วแบ่งเห็ดให้ซังซีเหออีกสองดอก
แต่สายตาของมันจับจ้องมือซังซีเหอไม่วาง ตั้งใจไว้แล้วว่าถ้าเธอโยนเห็ดทิ้งอีก จะรีบเก็บกลับมาทันที
เมื่อได้เห็ดมาอยู่ในมือ ซังซีเหอกลับไม่ได้โยนทิ้งอย่างที่ลูกหมีคิด แต่ยกขึ้นมาดมใกล้ปลายจมูก
เห็ดสีม่วงนี้แม้จะดูน่ากลัว แต่พอดมดี ๆ กลับมีกลิ่นหอมสดชื่นคล้ายผลไม้
แต่ซังซีเหอกับลูกหมีเป็นคนละสายพันธุ์กัน เธอไม่กล้ารับรองว่าของที่ลูกหมีกินแล้วไม่เป็นอะไร ตัวเองจะกินได้เหมือนกัน