ขณะที่ซังซีเหอกำลังกลุ้มใจจนแก้มป่องย่นเป็นรอยเพิ่มขึ้นมาอีกสองสามรอย จู่ ๆ นางก็พบว่ารากวิญญาณธาตุไม้ในร่างมีปฏิกิริยาขึ้นมา
ในสายตาของลูกหมี รอบนอกม่านตาสีดำของพี่สาวมีวงแสงสีเขียวเพิ่มขึ้นมาอย่างกะทันหัน
“อืม? ตาพี่สาวส่องแสงได้ด้วยเหรอ?”
ลูกหมีขยับเข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วยความสงสัย แต่วงแสงนั้นกลับหายไปแล้ว
ลูกหมีเกาหัวอย่างงุนงง สงสัยว่าตัวเองจะมองผิดไปหรือเปล่า
ซังซีเหอไม่ทันสังเกตความผิดปกติของลูกหมี เพราะในสายตาของนาง โลกพลันเปลี่ยนไป
บนเห็ดสีม่วงในมือ มีจุดแสงสีขาวที่ขยับได้ปรากฏอยู่มากมาย
ซังซีเหอเพ่งมองอยู่นาน ก่อนจะละสายตาจากเห็ดในมือแล้วหันไปมองลูกหมีข้าง ๆ
เป็นอย่างที่คิด ในร่างลูกหมีก็มีจุดแสงเช่นกัน เพียงแต่จุดแสงเหล่านั้นเป็นสีเหลืองดิน
นางหันไปมองดอกไม้ใบหญ้ารอบตัวด้วย ในต้นไม้เหล่านี้ บางชนิดมีจุดแสงสีขาวอยู่ภายในเหมือนกับเห็ด ส่วนบางชนิดกลับมีจุดแสงสีดำ
ยังมีพืชบางชนิดที่ดอกเป็นสีดำ แต่ใบกลับเป็นสีขาว
ทั้งหมดนี้เป็นเพียงพืชธรรมดา ไม่ใช่พืชกลายพันธุ์ ซังซีเหอพินิจดูรอบ ๆ อย่างละเอียด ในที่สุดก็พบเถาวัลย์ต้นหนึ่งที่มีพลังวิญญาณธาตุไม้
เช่นเดียวกับลูกหมี จุดแสงในร่างเถาวัลย์มีสีสัน
ซังซีเหอเข้าใจขึ้นมาทันที รากวิญญาณธาตุไม้ของนางช่วยแยกแยะคุณสมบัติพลังวิญญาณของสัตว์และพืชกลายพันธุ์ได้
จุดแสงสีขาวกับสีดำในพืชธรรมดาเหล่านั้น น่าจะแสดงให้เห็นว่าสัตว์หรือพืชชนิดนั้นมีพิษหรือไม่
แต่นี่ก็เป็นเพียงข้อสันนิษฐานของซังซีเหอ ยังต้องทดลองดูก่อน
หลังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ซังซีเหอก็เดินไปยังต้นไม้ที่มีจุดแสงสีดำในดอก แล้วเขย่งปลายเท้าเด็ดดอกไม้นั้นลงมา
ใครจะคิดว่านางยังไม่ทันชักมือกลับ อุ้งเท้าหมีข้างหนึ่งก็ยื่นมาจากด้านข้าง ปัดดอกไม้จากมือน้อย ๆ ของนางร่วงลงพื้น
ลูกหมีไม่ได้หยุดแค่ปัดดอกไม้ทิ้ง มันยังเดินเข้าไปเหยียบย่ำ แล้วกระโดดบนดอกไม้นั้นอีกสองสามที
“โฮก! อันนี้กินไม่ได้นะ กินแล้วจะตาย!”
เมื่อลูกหมีเห็นซังซีเหอหันมามอง มันก็ขมวดคิ้วส่ายหน้า ราวกับกำลังตำหนินางที่ไม่เชื่อฟัง
ซังซีเหอเอียงคอ แล้วถามยืนยันอีกครั้ง “เจ้าหมายความว่าดอกไม้นี่มีพิษหรือ?”
ลูกหมีพยักหน้า จากนั้นก็ยื่นเห็ดสองดอกที่กอดอยู่ในอ้อมแขนมาให้
“โฮก กินอันนี้ ดอกไม้ไม่อร่อย”
คราวนี้ซังซีเหอมั่นใจได้แล้วว่าเห็ดไม่มีพิษจริง ๆ
เมื่อพบว่าตนเองแยกได้ว่าสัตว์และพืชมีพิษหรือไม่ ทั้งยังเจอเห็ดที่กินได้ ซังซีเหอก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น กระโดดโลดเต้นอย่างตื่นเต้น
“เย้!”
“โฮก! เย้!”
ลูกหมีไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ ๆ พี่สาวถึงดีใจนัก แต่ก็ทำตามนาง ยกอุ้งเท้าหน้าทั้งสองข้างขึ้น
เพียงแต่มันลืมไปว่าในอ้อมแขนยังมีเห็ดอยู่หลายดอก เห็ดจึงกระจายเกลื่อนพื้น
“โฮก เห็ดของข้า!”
เมื่อแม่หมีอิ่มแล้วคาบขาหลังของสัตว์กีจีตัวหนึ่งกลับมา ก้นตะกร้าสะพายหลังที่ซังซีเหอนำมาด้วยก็มีเห็ดสีสันสดใสปูอยู่เต็มชั้นแล้ว
แม่หมีอิ่มจนพุงกลมดิก เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยสนใจเห็ดเหล่านั้น
มันเอาขาหลังข้างหนึ่งวางตรงหน้าลูกหมี จากนั้นก็ไม่รู้ไปหยิบผลไม้สีน้ำตาลมาจากไหน วางลงตรงหน้าซังซีเหอพร้อมกับเนื้อสัตว์สดใหม่ชิ้นหนึ่ง
“โฮก อู~ ลูก ๆ หิวแล้วใช่ไหม รีบกินเร็วเข้า”
แม้ลูกหมีจะเพิ่งกินเห็ดไป แต่ก็ยังไม่อิ่ม พอมันได้กลิ่นคาวหวานฉุน ๆ จากขาหลัง ก็ร้องโฮกอย่างตื่นเต้นแล้วพุ่งเข้าใส่
ซังซีเหอเองก็อยากกินเนื้อ แต่กินเนื้อดิบไม่ลงนี่นา
แม้แต่เจ้าของร่างเดิมก็ยังไม่เคยกิน
แม่หมีเอียงหัว คิดว่าซังซีเหอยังไม่อยากกินเนื้อสัตว์
“โฮก เป็นลูกหมีเลือกกินเสียจริง”
แม่หมีก้มลง เตรียมคาบเนื้อสัตว์ชิ้นนั้นไปกิน
นี่เป็นเนื้อที่ซังซีเหอเฝ้าคิดถึงมานาน จะให้นางยืนมองมันถูกแม่หมีกินไปต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร
“ท่านแม่ อย่าเพิ่งกิน ข้าอยากกินเนื้อ!!!”
เพราะร้อนใจเกินไป เสียงเล็ก ๆ ของซังซีเหอจึงแตกพร่า ทำเอาลูกหมีที่อยู่ข้าง ๆ สะดุ้งจนตัวสั่น
แม่หมีกลับทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
“โฮก อยากกินก็กินสิ จะรีบร้อนอะไรขนาดนั้น”
ซังซีเหอรีบเก็บเนื้อสัตว์กับผลไม้จากพื้น แล้วเด็ดใบหญ้ามาห่อไว้ด้วยกัน ก่อนจะใส่ลงในตะกร้าสะพายหลัง
แม่หมีไม่เข้าใจว่าทำไมซังซีเหอถึงไม่กินตอนนี้ แต่จะเก็บกลับไปด้วย ทว่ามันเป็นแม่ที่ใจกว้างมาก เมื่อลูกไม่พูด มันก็ไม่ถาม
เมื่อลูกหมีกินขาหลังจนหมด แม่หมีก็ร้องบอกซังซีเหอ
“โฮก ลูกอยากกลับบ้านตอนนี้ หรือจะเดินเล่นในป่าต่ออีกหน่อย?”
แน่นอนว่าซังซีเหออยากเดินเล่นต่อ เห็ดกับเนื้อแค่นี้ยังไม่ถึงกับที่นางคาดหวังไว้
เมื่อเห็นเช่นนั้น แม่หมีก็ต้องตามใจลูกของตัวเอง ส่วนเจ้าก้อนสีน้ำตาลที่กินเสร็จแล้วก็เริ่มง่วงนอนนั้น ไม่อยู่ในขอบเขตที่มันจะต้องคำนึงถึงเลย
ซังซีเหอสะพายตะกร้าสองใบกลับเข้าที่บนตัวแม่หมี แล้วปีนขึ้นไปบนหลังของมันอีกครั้ง
แม่หมีปลุกลูกหมีที่กำลังง่วงงุนอยู่ข้าง ๆ จากนั้นทั้งสามก็เปลี่ยนทิศทางเดินทางต่อ
เพราะมีความสามารถใหม่ ระหว่างทางซังซีเหอจึงพบผลไม้ป่าที่กินได้ไม่น้อย
แต่สิ่งที่นางอยากหาให้ได้มากกว่าก็คืออาหารที่ช่วยให้อิ่มท้อง อย่างพืชหัวที่มีแป้งสูง
ทว่าอาจเป็นเพราะพืชพวกนั้นกลายพันธุ์ไปแล้ว ซังซีเหอจึงหาไม่พบ
เมื่อเห็นดวงอาทิตย์เคลื่อนสูงขึ้นเรื่อย ๆ อุณหภูมิก็สูงตาม ซังซีเหอเริ่มร้อนใจ ฝ่ามือน้อย ๆ ที่กำขนแม่หมีไว้เริ่มมีเหงื่อซึม
สุดท้ายแม่หมีก็ทนดูต่อไปไม่ไหว หันมาถามลูกที่อยู่บนหลัง “โฮก ลูกกำลังหาอะไรกันแน่?”
ซังซีเหอเองก็ไม่อยากงมเข็มในมหาสมุทรต่อแล้ว นางโน้มตัวลง นอนคว่ำบนหลังแม่หมีแล้วกระซิบว่า “ท่านแม่ ข้าอยากหาอะไรที่กินแล้วมีเนื้อสัมผัสร่วน ๆ ช่วยให้อิ่มท้องได้”
แม่หมีเอียงหัว นึกอะไรขึ้นมาได้ “โฮก ข้ารู้แล้ว”
พูดจบมันก็หันเปลี่ยนทิศทางอีกครั้ง มุ่งหน้าไปทางตะวันตกของป่า
เวลานี้ดวงอาทิตย์บนฟ้าลอยขึ้นไปอยู่ตรงกลางแล้ว ขนสีเข้มของแม่หมีดูดซับความร้อนได้ดีเป็นพิเศษ กระโปรงหญ้าเล็ก ๆ ที่แผ่นหลังของซังซีเหอเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
แม้แต่ปอยผมเล็ก ๆ บนศีรษะที่เคยชี้โด่ขึ้นมาก็ยังห้อยลงอย่างอ่อนแรง
โชคดีที่สถานที่ที่แม่หมีจะพานางไปอยู่ไม่ไกลนัก ไม่นานมันก็หยุดเดิน
หลังจากไถลลงจากหลังแม่หมี ซังซีเหอก็เพิ่งสังเกตว่ามีลำธารสายเล็กอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้
ซังซีเหอที่โดนแดดจนมึนงงดีใจจนร้องออกมา “ว้าว! ข้างหน้ามีน้ำด้วย”
แต่ลูกหมีเคลื่อนไหวเร็วกว่าซังซีเหอ มันพุ่งตัวลงลำธารไปก่อนแล้ว
“โฮก เย็นสบายจัง เย็นสบาย!”
ซังซีเหอก็อยากกระโดดลงลำธารไปล้างตัวให้ชื่นใจ แต่แม่หมีกลับคาบคอเสื้อด้านหลังของนางลากกลับมา
“โฮก น้ำเย็นเกินไป แถมลึกด้วย ลูกคนโตเล่นอยู่ริมฝั่งก็พอ”
ซังซีเหอถึงนึกขึ้นได้ว่าตอนนี้ตัวเองยังเป็นเจ้าก้อนน้อยสูงแค่ประมาณ 1 เมตร ส่วนลำธารตรงหน้ามีจุดที่ลึกจนมิดศีรษะนางได้
ซังซีเหอถอนหายใจอย่างเสียดาย สุดท้ายจึงทำได้เพียงนั่งยอง ๆ ริมลำธาร ล้างหน้าแล้วถูแขนเล็ก ๆ ของตัวเอง
เมื่อเทียบกับซังซีเหอแล้ว ลูกหมีอิสระกว่ามาก ไม่เพียงได้อาบน้ำ แต่ยังเล่นท่าว่ายน้ำท่ามกลางลำธารอีกด้วย
ซังซีเหอรู้สึกอิจฉา สายตาจับจ้องลูกหมีไม่วาง
แม่หมีดูเหมือนจะสังเกตเห็นสายตาของซังซีเหอ จู่ ๆ มันก็แสยะยิ้ม เผยสีหน้าสะใจอยู่หน่อย ๆ
“โฮก ลูกอย่าเพิ่งร้อนใจ อีกเดี๋ยวก็มีเรื่องสนุกให้ดูแล้ว”
ตอนแรกซังซีเหอยังไม่เข้าใจว่าเรื่องสนุกที่แม่หมีพูดถึงคืออะไร จนเวลาผ่านไปราว 4-5 นาที ลูกหมีที่กำลังว่ายน้ำอยู่ในลำธารก็ส่งเสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนา ก่อนจะตะกุยขาทั้งสี่ ว่ายเข้าหาฝั่งอย่างรวดเร็ว
ซังซีเหอทำหน้างุนงง ไม่รู้ว่าลูกหมีเป็นอะไรไป
จนกระทั่งลูกหมีแยกเขี้ยวขณะปีนขึ้นจากลำธาร ซังซีเหอถึงเห็นว่าบนตัวมันมีปลาตัวเล็กสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือเกาะอยู่สิบกว่าตัว
แต่จะเรียกว่าปลาตัวเล็กก็คงไม่ถูกนัก เพราะปลาเหล่านี้มีดวงตาถึง 6 คู่ ที่ท้องยังมีขาเดินเป็นปล้อง ๆ อยู่ 4 คู่ ดูคล้ายสัตว์ที่ผสมกันระหว่างปลากับกุ้งมากกว่า
หลังจากลูกหมีดึงปลาตัวหนึ่งออกจากอก ซังซีเหอก็พบอีกว่าปากของสิ่งมีชีวิตชนิดนี้เป็นวงกลม ด้านในมีฟันเล็ก ๆ เรียงซ้อนเป็นวงล้อมลายเกลียว มองแล้วชวนขนลุกเป็นพิเศษ
ซังซีเหอรู้สึกคันยุบยิบไปทั่วแผ่นหลัง ราวกับมีมดนับไม่ถ้วนไต่ผ่าน
เมื่อเทียบกับซังซีเหอแล้ว แม่หมีดูสุขุมกว่ามาก
มันเก็บปลาประหลาดตัวหนึ่งที่ลูกหมีโยนทิ้งไว้บนพื้นใส่ปาก แล้วส่งอีกตัวให้ซังซีเหอ
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซังซีเหอส่ายหัวจนแทบกลายเป็นกลองป๋องแป๋ง “ไม่ ๆ ๆ ท่านแม่ ข้าไม่กิน”
ถึงนางจะตรวจดูแล้วว่าปลานี่ไม่มีพิษ แต่นางก็กินไม่ลงอยู่ดี
แต่ที่หาได้ยากคือ ครั้งนี้แม่หมีไม่ทำตามใจซังซีเหอเป็นครั้งแรก
มันดึงอุ้งเท้ากลับ แล้วฉีกหนังปลาประหลาดออกอย่างคล่องแคล่ว นำเนื้อปลาที่ใสแจ๋วข้างในออกมา ก่อนจะยัดเข้าปากซังซีเหอไปตรง ๆ
ซังซีเหอเผลอคิดจะคายออกมา แต่กลับถูกอุ้งเท้าหมีหนาหนักของแม่หมีอุดปากไว้
“โฮก เด็กดี กินเข้าไปแล้วมีประโยชน์”