ใครจะเข้าใจ? ในรังหมีมีลูกมนุษย์เพิ่มมาคนหนึ่ง

ตอนที่ 1 ครอบครัวแสนพิเศษ

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

แสงอาทิตย์แรกยามเช้าของฤดูร้อนสาดลอดผ่านใบไม้ที่ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ จุดแสงสีทองร่วงกราวลงมา แต้มอยู่ตรงปากถ้ำใต้ดินแห่งหนึ่งบริเวณโคนต้นไทรที่ใหญ่ที่สุดกลางป่าลึก

รากไม้ใหญ่คดงอพันเกี่ยวกันเหนือปากถ้ำ ราวกับร่างงูยักษ์ ตะไคร่น้ำสองข้างชุ่มหยาดน้ำค้างยามเช้า ครั้นต้องแสงอาทิตย์ก็เปล่งประกายสีเขียวมรกตอันนุ่มนวล

ทางเข้าถ้ำถูกบดบังไว้ครึ่งหนึ่งด้วยรากอากาศที่ห้อยลงมา หินก้อนมหึมาซึ่งใช้ปิดปากถ้ำถูกเลื่อนออกไปเล็กน้อย สายลมพัดพากลิ่นหอมของพืชพรรณลอดผ่านช่องว่างเข้าไป

เด็กหญิงตัวน้อยแก้มชมพู มีผมดำหยักศกสองสามปอยปรกหน้าผาก เพิ่งคลานลุกขึ้นจากรังหญ้า ยังหาวไม่ทันเสร็จดี เจ้าก้อนขนยักษ์ก็พุ่งเข้ามาซุกในอ้อมแขนเสียแล้ว มันกระตือรือร้นใช้ลิ้นเลียหน้าเธอจนเปียกชุ่ม

ซังซีเหอสะดุ้งจนตื่นเต็มตา เธอผลักหัวโต ๆ ของเจ้าก้อนขนที่ซุกเข้ามาให้ห่างออกไปหน่อย แล้วเช็ดหน้าที่เหนียวเหนอะหนะ ก่อนจะดึงหูกลมเล็กบนหัวโต ๆ นั้นมาสั่งสอนด้วยเสียงใส

“ลูกหมี ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเอาน้ำลายมาเลียหน้า แบบนี้มันไม่สะอาดเลยสักนิด!”

พูดจบก็ย่นจมูก บิดหน้าหนีด้วยท่าทางรังเกียจ

“โฮก ๆ ๆ ๆ!”

——แต่ลูกหมีชอบพี่สาวนี่นา!

ลูกหมีชินกับการถูกพี่สาวบ่นเสียแล้ว มันแสยะยิ้ม ไม่เพียงไม่หลบ แต่ยังเอาหัวถูไถเข้าหาอ้อมแขนเธอไม่หยุด ส่งเสียงครางออดอ้อน

ลูกหมีอายุเพียงครึ่งปีเท่านั้น เพราะสัตว์อสูรมีอายุขัยยืนยาว ช่วงวัยเด็กของมันจึงยาวนานกว่าสัตว์ทั่วไปด้วย

ขนบนตัวมันยังคงนุ่มฟู ยิ่งเพราะแม่หมีเลี้ยงดูอย่างดี พอลูบแล้วก็ราวกับผ้าแพรชั้นเลิศ

ถูกเจ้าตัวน้อยน่ารักขนาดนี้คลอเคลีย ซังซีเหอก็โกรธไม่ลง

เธอใช้มือสั้นป้อมของตัวเองพยายามขยี้แก้มลูกหมี จนขนบนหน้าหมีฟูยุ่งไปหมด ถึงได้เผยรอยยิ้มจนเห็นฟันซี่เล็ก ๆ

“เอาละ ๆ พี่สาวก็ชอบเธอเหมือนกัน รีบลงจากตัวฉันได้แล้ว!”

“โฮก!”

——ได้เลย!

แม้ลูกหมีจะซุกซน แต่ก็รู้ว่าอีกเดี๋ยวพวกมันต้องออกไปล่าสัตว์กับแม่หมี หลังจากถูไถออดอ้อนอย่างอาลัยอาวรณ์แล้ว มันก็ผละออกจากอ้อมแขนของซังซีเหออย่างว่องไว

ซังซีเหอยังไม่ค่อยชินกับร่างกายที่หดเล็กลงนี้นัก เธอออกแรงจัดกระโปรงหญ้าที่พันกันยุ่งตอนนอนให้เรียบร้อย แล้วจึงก้าวขาสั้น ๆ ออกจากถ้ำที่ใช้เป็นที่นอน เดินไปล้างหน้าบ้วนปากตรงแอ่งน้ำเล็ก ๆ ไม่ไกลนัก

ตอนนี้เป็นฤดูร้อน ปีดาราศักราช 218 หลังมหาภัยพิบัติแห่งคันเพ่ยยา และเป็นวันที่ 32 นับตั้งแต่ซังซีเหอข้ามมิติมายังคันเพ่ยยา

ซังซีเหอไม่ใช่คนพื้นเมืองของคันเพ่ยยา เธอมาจากทวีปเสวียนหมิงในโลกบำเพ็ญเซียน เป็นศิษย์สายนอกของสำนักไท่เจิน หนึ่งในห้าสำนักใหญ่

เพราะมีรากวิญญาณผสมสามธาตุ แม้บำเพ็ญมาหลายสิบปี ก็ยังติดอยู่ที่ขั้นลมปราณระดับเก้า

ในที่สุดเธอก็สะสมแต้มได้มากพอจะเข้าไปตามหาโอกาสทะลวงขั้นสร้างฐานในเขตลับของสำนัก แต่กลับถูกฆ่าตายในเขตลับเสียก่อน เพราะจับได้ว่าศิษย์น้องคนโปรดของเจ้าสำนักเป็นไส้ศึกจากสำนักมาร

เธอคิดว่านั่นคงเป็นจุดจบของตัวเองแล้ว ใครจะคิดว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เธอกลับพบว่าตัวเองนอนอยู่ในอ้อมกอดของก้อนขนขนาดมหึมา ส่วนอีกด้านหนึ่งก็มีเจ้าก้อนขนตัวเล็กนอนอยู่ด้วย

เธอยังไม่ทันได้คิดว่าเกิดอะไรขึ้น ร่างใหม่ก็เหนื่อยล้าเสียจนผล็อยหลับไป

ระหว่างหลับ เธอได้รับความทรงจำของร่างนี้

เจ้าของร่างเดิมถูกพ่อแม่ทิ้งไว้ในป่า เพราะหลังจากเกิดมาแล้วตรวจไม่พบพลังวิญญาณ

พลังวิญญาณมีความคล้ายคลึงกับพลังปราณในโลกบำเพ็ญเซียน เป็นความเมตตาครั้งสุดท้ายที่โลกมอบให้มนุษย์หลังมหาภัยพิบัติ ช่วยให้มนุษย์ปลุกพลังพิเศษขึ้นมาได้

ในคันเพ่ยยาที่เต็มไปด้วยพืชและสัตว์กลายพันธุ์ คนธรรมดาที่ไม่มีพลังวิญญาณใช้ชีวิตอย่างยากลำบาก

นอกจากต้องเผชิญภัยคุกคามจากสัตว์อสูรและพืชอสูรแล้ว ทารกมนุษย์แรกเกิดยังอาจถูกบรรจุไว้ในรายการอาหารของผู้มีพลังวิญญาณขั้นสูงบางคนด้วยซ้ำ

อย่างไรเสีย เมื่อเทียบกับเนื้อสัตว์อสูรที่มีพลังดุร้าย ทารกแรกเกิดที่ยังไม่มีพลังวิญญาณก็เป็นอาหารเลิศรสชั้นยอดอย่างหาที่เปรียบมิได้

พ่อแม่ของเจ้าของร่างเดิมไม่อยากเลี้ยงลูกที่ไม่มีพลังวิญญาณให้เป็นภาระของทั้งคู่

และก็ทนไม่ได้ที่จะพาลูกกลับไปยังถิ่นฐานมนุษย์ แล้วปล่อยให้ผู้มีพลังวิญญาณที่แข็งแกร่งกว่าจ้องเล่นงาน

พวกเขาจึงทิ้งเด็กน้อยไว้แถบชายป่า ปล่อยให้เป็นไปตามยถากรรม

โชคดีที่เจ้าอสูรหมีแยกปฐพีซึ่งเป็นจ้าวแห่งอาณาเขตแถบนั้น เพิ่งสูญเสียลูกตัวแรกไปพอดี

เจ้าของร่างเดิมจึงโชคดีถูกหมีแยกปฐพีที่สัญชาตญาณความเป็นแม่เปี่ยมล้นเก็บกลับไปยังรัง และเลี้ยงดูราวกับลูกของตัวเอง

บัดนี้ผ่านมาห้าปีแล้ว เจ้าของร่างเดิมอายุห้าขวบ ส่วนหมีแยกปฐพีก็มีลูกตัวที่สอง ทุกอย่างกำลังดำเนินไปในทางที่ดี

แต่เมื่อกว่าหนึ่งเดือนก่อน แม่หมีออกไปล่าสัตว์ งูซ่อนกายซึ่งมีพลังวิญญาณล่องหนก็เลื้อยเข้าไปในถ้ำที่พวกมันอาศัยอยู่หลังแม่หมีจากไป

แม้งูซ่อนกายจะตัวเล็ก แต่มีพิษ

แม่หมีขนหินก้อนใหญ่มาปิดทางออกถ้ำเพื่อปกป้องลูกน้อยทั้งสอง เจ้าของร่างเดิมกับลูกหมีจึงติดอยู่ในถ้ำ ไม่มีทางหนี

ถ้ำใต้ดินแห่งนี้เดิมทีแม่หมีขุดไว้ให้เหมาะกับร่างที่หดเล็กลงของมัน พื้นที่ด้านในจึงไม่ได้กว้างขวางนัก เด็กมนุษย์กับลูกหมีต่างก็แทบไม่มีที่ให้หลบ

ลูกน้อยทั้งสองที่ยังอยู่ในวัยเด็กวิ่งไปได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกงูซ่อนกายตามทัน

ท้ายที่สุดลูกหมีอาศัยพละกำลังตบงูซ่อนกายจนตายได้ แต่ทั้งคนทั้งหมีก็ยังถูกกัดไปหลายครั้ง

ร่างกายของเจ้าของร่างเดิมเป็นเพียงคนธรรมดา ไม่อาจต้านพิษของสัตว์อสูรได้

ดังนั้นตอนแม่หมีคาบอาหารกลับมาถึงถ้ำ จึงเหลือเพียงลูกหมีที่หนังหนาและร่างกายแข็งแกร่งเท่านั้นที่รอดชีวิต

ส่วนเจ้าของร่างเดิมนั้นถูกพิษคร่าชีวิตไปนานแล้ว

แม่หมีโศกเศร้าแทบขาดใจ มันพาลูกหมีออกไปกวาดล้างงูซ่อนกายทุกตัวในอาณาเขตจนหมดสิ้น

หลังกลับมา แม่หมีกับลูกหมีไม่ยอมรับว่าเจ้าของร่างเดิมตายแล้ว ทั้งคู่กอดเธอไว้ในอ้อมแขน ไม่กินไม่ดื่มอยู่หลายวัน

หลังจากนั้น ซังซีเหอก็หลอมรวมเข้ากับร่างนี้อย่างสมบูรณ์และฟื้นขึ้นมา

แม่หมีกับลูกหมีสัมผัสได้ว่าร่างของเจ้าของร่างเดิมกลับมาอบอุ่นอีกครั้ง แม้จะสงสัย แต่ความยินดีก็เข้ามาแทนที่ความโศกเศร้า

ซังซีเหอที่ฟื้นขึ้นมาได้หลอมรวมความทรงจำทั้งหมดแล้ว

เธอไม่ได้อาลัยอาวรณ์โลกเดิมอีกต่อไป คิดเสียว่าเมื่อมาอยู่ที่นี่แล้วก็ใช้ชีวิตให้ดี เธอจึงเลือกแทนที่เจ้าของร่างเดิม และได้ครอบครัวแสนพิเศษมาสองคน

ไม่รู้ว่าเป็นของขวัญจากการข้ามมิติ หรือเป็นผลจากวิญญาณของเธอ ซังซีเหอพบว่าร่างนี้แม้ไม่มีพลังวิญญาณ แต่กลับมีรากวิญญาณ

แถมยังเป็นรากวิญญาณธาตุไม้และไฟ ซึ่งมีคุณภาพดีกว่ารากวิญญาณสามธาตุในชาติก่อนของเธอเสียอีก

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือพลังปราณในโลกนี้เบาบางเป็นพิเศษ ต่อให้มีรากวิญญาณ การฟื้นฟูระดับบำเพ็ญในชาติก่อนก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ซังซีเหอไม่ท้อแท้ อย่างน้อยการบำเพ็ญได้ก็ยังดีกว่าเป็นคนธรรมดา

เพียงแต่หลังเกิดเรื่องงูซ่อนกาย แม่หมีก็ระแวดระวังไปเสียทุกอย่าง

ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอก แม่หมีจะไม่ทิ้งลูกน้อยทั้งสองไว้ที่บ้านตามลำพัง แต่พาไปด้วยเสมอ

จนตอนนี้ผ่านไปหนึ่งเดือนแล้ว ซังซีเหอก็ยังไม่มีเวลาบำเพ็ญ ไม่อาจชักนำพลังปราณเข้าสู่ร่างได้เสียที

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เด็กหญิงหน้ากลม ผมดำตาดำ มือเท้าสั้นป้อมซึ่งกำลังนั่งยอง ๆ อยู่ข้างแอ่งน้ำก็ประคองแก้มยุ้ยของตัวเอง ถอนหายใจยาวเหยียด

“เฮ้อ ยากจังเลย...”

“โฮก! โฮก! โฮก!”

——กระหายน้ำ! กระหายน้ำ! กระหายน้ำ!

แต่ความหดหู่ของเธออยู่ได้ไม่นาน ลูกหมีตัวน้อยก็ใช้ก้นเบียดพี่สาวออกไป ก่อนจะมุดหัวลงในแอ่งน้ำแล้วดื่มอึก ๆ

ซังซีเหอเห็นแล้วก็เบิกตากว้างทันที เธอคว้าขนตรงต้นคอของลูกหมีแล้วดึงออกมาเต็มแรง

“ลูกหมี! ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าดื่มน้ำในแอ่ง นี่เอาไว้ล้างหน้า น้ำไม่สะอาด!”

ลูกหมีไม่สนว่าน้ำจะสะอาดหรือไม่ มันรู้แค่ว่าตัวเองกระหายน้ำ

แค่นั้นยังไม่พอ จู่ ๆ มันก็เงยหัวขึ้น ทำซังซีเหอเสียหลักล้มโครมอย่างไม่ทันตั้งตัว จากนั้นก็สะบัดตัวราวกับลูกข่าง

หยดน้ำกระเด็นไปทั่วจากขนฟูฟ่องของมัน ซังซีเหอที่เพิ่งจัดการตัวเองจนสะอาดหลบไม่ทัน พริบตาเดียวก็เปียกโชกไปทั้งตัว

ซังซีเหอนั่งแหมะอยู่บนพื้น มองกระโปรงหญ้าตัวน้อยที่เพิ่งสวมได้ไม่ถึงสองวันเปียกชุ่มจนแทบอยากฆ่าหมี

มันรู้ไหมว่ากว่าเธอจะทำกระโปรงตัวนี้ได้ เธอต้องใช้ความพยายามมากแค่ไหนกว่าจะควบคุมแขนขาใหม่ของตัวเองได้คล่อง

“โฮก! ลูกหมี อยากตายหรือไง!”

ซังซีเหอกลายเป็นกระต่ายขาวขี้โมโห พุ่งเข้าใส่หูลูกหมีแล้วงับเข้าไปเต็มคำ

ไม่รู้ว่าลูกหมีอยากตายหรือเปล่า แต่เสียงตะโกนของซังซีเหอกลับปลุกแม่หมีที่กำลังหลับสนิทอยู่ไม่ไกล โดยเอนตัวพิงต้นไทรใหญ่ขึ้นมา

แม่หมีชะงักไปก่อน หัวของมันใหญ่กว่าลูกหมีอย่างน้อยห้าเท่าเอียงเล็กน้อย ดวงตาสัตว์สีอำพันยังพร่ามัวด้วยความงุนงงหลังเพิ่งตื่น มันไม่เข้าใจว่าเสียงเมื่อครู่เป็นเสียงของใคร

จากนั้นมันก็พลันนึกขึ้นได้——หลังจากลูกตัวโตของมันรอดตายมาได้อย่างหวุดหวิด ก็ไม่รู้เพราะเหตุใดถึงพูดภาษามนุษย์ได้

ถ้าอย่างนั้นเสียงเมื่อครู่ก็คือลูกตัวโตงั้นหรือ?!

ขนทั่วตัวแม่หมีสะท้าน มันรีบตะกายลุกขึ้นทันที ร่างใหญ่เทอะทะชนกิ่งไม้แห้งกับวัชพืชข้าง ๆ จนเกิดเสียงกรอบแกรบ ก่อนจะเร่งรีบมุ่งไปยังทิศทางที่เสียงดังมา

เมื่อมันมาถึงตรงหน้าคนกับหมี สายตาก็หยุดอยู่ที่ลูกหมีซึ่งกำลังปิดหู ก่อนจะเลื่อนไปยังซังซีเหอที่ยืนอยู่ข้าง ๆ และมีแววตาหลุกหลิก

“โฮก?”

——เล่ามาซิ เกิดอะไรขึ้น?

ซังซีเหอไม่พูด เพียงสะบัดกระโปรงหญ้าที่เปียกชุ่มบนตัว แล้วเบะปากอย่างน้อยใจ ท่าทางฟ้องชัดเจนยิ่งกว่าอะไร

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป