ฉีจินเยว่ทำทุกอย่างตามปกติ หยิบปากกาขึ้นมาเขียนลงในสมุดสองสามคำ
“อย่าเพิ่งตื่นตระหนก พรุ่งนี้ก็รู้ผลแล้ว”
เธอพูดขึ้นมาลอย ๆ ทำเอากู้ชิงฮวนชะงักไปทันที
จากนั้นก็รีบตั้งสติ โน้มตัวข้ามโต๊ะเข้ามาหา ดวงตาวาวใสราวกับจิ้งจอกน้อย
“จินเยว่ จินเยว่ เธอหมายความว่ายังไง? เธอมีทางแล้วเหรอ?”
น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป ก่อนจะแสร้งทำเป็นโกรธ “ดีเลยนี่ ถึงกับไม่ยอมบอกฉัน ฉันยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธออยู่ไหม?”
ในที่สุดฉีจินเยว่ก็เงยหน้าขึ้น ถูกอีกฝ่ายก่อกวนจนทำอะไรไม่ถูก จึงได้แต่เอียงศีรษะเล็กน้อย แล้วใช้ปลายปากกาแตะศีรษะเธออย่างเอ็นดู
“เรื่องนี้ยังไม่แน่นอน รออีกห้าวัน พอยืนยันได้แล้วฉันจะบอกเธอ”
“ก็ได้” กู้ชิงฮวนมุ่ยปากอย่างไม่พอใจ
แต่ถ้าผลออกมาแน่นอนแล้ว เธอคงต้องแยกจากเพื่อนขี้หึงคนนี้ไปจริง ๆ สินะ
แววตาฉีจินเยว่ไหววูบ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปาก
“ชิงฮวน ถ้าฉันบอกว่าเมื่อผลออกมาแล้ว ฉันอาจจะต้องจากเมืองจิงไป เธอจะเสียใจไหม?”
มือที่กำลังหมุนปากกาของกู้ชิงฮวนชะงัก เธอเงยหน้าขึ้นทันที
เมื่อสบเข้ากับแววตาจริงจังของฉีจินเยว่ ลำคอก็พลันแห้งผากขึ้นมา
ผ่านไปเนิ่นนาน
กู้ชิงฮวนถึงฝืนยิ้มออกมาได้ “เธอ…พูดจริงเหรอ?”
ฉีจินเยว่พยักหน้าอย่างหนักแน่น “ถ้าฉันอยากตัดขาดจากตระกูลลู่อย่างสิ้นเชิง ก็มีแค่ทางนี้เท่านั้น!”
“ได้!” กู้ชิงฮวนยิ้มออกมาอย่างฝืนใจ “แล้วฉันจะยังเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธออยู่ไหม?”
ฉีจินเยว่นึกถึงช่วงเวลากว่าหนึ่งปีที่ผ่านมา ที่กู้ชิงฮวนยืนอยู่ข้างเธอโดยไม่มีเงื่อนไข หัวใจของเธอก็อ่อนโยนขึ้นมา
“แน่นอน! เธอจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน!” เธอให้คำมั่นอย่างจริงจัง