ฉินซิวหรานโอบไหล่ลู่ชิงเหยียนไว้ข้างหนึ่ง แต่พวกเขามีคนน้อยกว่า จึงทำได้เพียงกล้ำกลืนความอับอายแล้วจากไป
ไม่นานนัก กู้ชิงฮวนที่ออกไปเข้าห้องน้ำก็กลับมา
เมื่อเห็นบรรยากาศในห้องเรียนผิดปกติ เธอก็รีบดึงคนข้าง ๆ มาถามทันที
พอฟังจบ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็เคร่งขรึมลงทันที ถึงกับโวยวายว่าจะไปห้องหนึ่งเพื่อคิดบัญชีกับคนสองคนนั้น
ฉีจินเยว่รีบดึงเธอไว้
“อย่าเพิ่งวู่วาม ฉันว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล”
เธอลูบคาง พลางไตร่ตรองจนเริ่มจับพิรุธได้
กู้ชิงฮวนขยับเข้ามาใกล้ หรี่ตาลง “พอเธอพูดแบบนี้แล้ว ก็เหมือนจะมีอะไรไม่ชอบมาพากลจริง ๆ นะ”
“จะให้ฉันช่วยสืบดูไหม?”
ฉีจินเยว่พยักหน้า “รบกวนเธอด้วยนะ”
กู้ชิงฮวนโบกมือ “จะรบกวนอะไรล่ะ เราสองคนเป็นอะไรกัน”
ใช้เวลาเพียงคาบเดียว ฉีจินเยว่ก็รู้เรื่องทั้งหมด
“พ่อเธอเป็นอะไรหรือเปล่า? ยังไม่บรรลุนิติภาวะก็คิดจะหาคู่ให้แล้วเหรอ? แถมยังเป็นฉินซิวหราน ไอ้คนโง่ที่พัวพันกับตัวปลอมนั่นไม่เลิกอีก!”
กู้ชิงฮวนอ่านข่าวซ้ำไปซ้ำมาด้วยความเหลือเชื่อ
แม้การแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างตระกูลใหญ่จะเป็นเรื่องปกติ แต่เธอก็ไม่เข้าใจการกระทำของตระกูลลู่จริง ๆ
กู้ชิงฮวนรู้เรื่องทายาทตัวจริงตัวปลอมของฉีจินเยว่กับลู่ชิงเหยียนมานานแล้ว คราวนี้จึงด่าออกมาอย่างไม่ไว้หน้า ใบหน้างดงามเย็นชาลงทันที!
ฉีจินเยว่เองก็คิดว่าลู่เจี้ยนกั๋วกับภรรยาบ้าไปแล้ว ชาติก่อนก็ไม่เห็นมีเรื่องแบบนี้นี่นา!
“บ้าจริง เป็นบ้าไปแล้วหรือไง!”
เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อย่างแรง ในใจเริ่มครุ่นคิดแล้วว่าควรทำอย่างไร
กู้ชิงฮวนหันมาหาเธอเต็มตัว สีหน้าเจือความกังวล
“จินเยว่ พูดจริง ๆ นะ เธอคิดจะทำยังไง? ให้ฉันช่วยไหม?”