ลูกสาวแท้ ๆ เธอเข้ากองทัพ

ตอนที่ 12 ขอโทษ? เสียใจด้วยนะ ฉันหนีไปนานแล้ว

7 นาที· 1.6K คำ

หมัดนั้นราวกับกระบอง ฟาดลงมาอย่างดุดันราวกับผ่าต้านทุกสิ่ง ไม่ปรานีแม้แต่น้อย

ยวีหรั่งกับจั๋วเฉิงอันพุ่งเข้ามาด้วย สีหน้าเหี้ยมเกรียม ตั้งใจจะสั่งสอนคนที่ไม่รู้จักที่ตายคนนี้ให้สาสม!

ฉีจินเยว่ไม่ถอยกลับรุกเข้าไป เตะเจียงหลิงหยุนที่อยู่ในมือกระเด็นออกไป

เสียงปังดังขึ้น ร่างของเจียงหลิงหยุนกระแทกเข้ากับผนังนุ่มของห้องส่วนตัว ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง เขามองฉีจินเยว่ด้วยสายตาตื่นตระหนกและหวาดกลัว

“เดิมทีฉันคิดว่าจะอยู่กันอย่างสงบ แต่พวกคุณนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ คิดว่าปล่อยข่าวลือใส่ร้ายฉันแล้วฉันจะไม่รู้หรือไง?”

พูดจบ ฉีจินเยว่ก็พุ่งเข้าใส่ราวกับเสือหิวโหย กระแทกหมัดใส่ข้อมือของจั๋วเฉิงอัน

เสียงกร๊อบดังขึ้นอย่างชัดเจน จั๋วเฉิงอันร้องโหยหวน ข้อมือห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง

ฉีจินเยว่ใช้โต๊ะพยุงตัว แล้วตวัดขาเตะด้านข้างอย่างรวดเร็วจนแทบตั้งตัวไม่ทัน

ยวีหรั่งวิ่งมาจากอีกด้าน ฉวยโอกาสลอบโจมตี

ฉีจินเยว่ถูกชกเข้าที่หลังจนร่วงลงบนโซฟา

ยวีหรั่งฉวยโอกาสเหวี่ยงหมัดใส่ แต่ฉีจินเยว่ไม่ใช่คนที่จะถูกปราบได้ง่าย ๆ

แม้เธอจะไม่เคยฝึกอย่างจริงจัง แต่เธอลงมือได้โหดเหี้ยม ขายาวเตะเข้าใส่เป้าหมายช่วงล่างของยวีหรั่งอย่างแรง!

รูม่านตาของยวีหรั่งหดตัว แทบจะหลบไปตามสัญชาตญาณ

“ได้โอกาสแล้ว”

ฉีจินเยว่คว้าขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา แล้วขว้างไปทางยวีหรั่งอย่างแรง

ยวีหรั่งหลบไม่ทัน ถูกขวดกระแทกเข้าเต็ม ๆ

โชคดีที่ฉีจินเยว่ควบคุมระดับไว้ ไม่ได้ขว้างใส่ศีรษะ ไม่อย่างนั้นหัวเขาคงแตกไปแล้ว

น้ำเหล้าสีแดงเข้มซึมชุ่มเสื้อบริเวณหน้าอกทันที ความเหนียวเหนอะหนะซึมผ่านเสื้อผ้าลงไปถึงผิวหนัง

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป