หมัดนั้นราวกับกระบอง ฟาดลงมาอย่างดุดันราวกับผ่าต้านทุกสิ่ง ไม่ปรานีแม้แต่น้อย
ยวีหรั่งกับจั๋วเฉิงอันพุ่งเข้ามาด้วย สีหน้าเหี้ยมเกรียม ตั้งใจจะสั่งสอนคนที่ไม่รู้จักที่ตายคนนี้ให้สาสม!
ฉีจินเยว่ไม่ถอยกลับรุกเข้าไป เตะเจียงหลิงหยุนที่อยู่ในมือกระเด็นออกไป
เสียงปังดังขึ้น ร่างของเจียงหลิงหยุนกระแทกเข้ากับผนังนุ่มของห้องส่วนตัว ความเจ็บปวดแล่นไปทั่วร่าง เขามองฉีจินเยว่ด้วยสายตาตื่นตระหนกและหวาดกลัว
“เดิมทีฉันคิดว่าจะอยู่กันอย่างสงบ แต่พวกคุณนี่มันน่ารังเกียจจริง ๆ คิดว่าปล่อยข่าวลือใส่ร้ายฉันแล้วฉันจะไม่รู้หรือไง?”
พูดจบ ฉีจินเยว่ก็พุ่งเข้าใส่ราวกับเสือหิวโหย กระแทกหมัดใส่ข้อมือของจั๋วเฉิงอัน
เสียงกร๊อบดังขึ้นอย่างชัดเจน จั๋วเฉิงอันร้องโหยหวน ข้อมือห้อยลงอย่างไร้เรี่ยวแรง
ฉีจินเยว่ใช้โต๊ะพยุงตัว แล้วตวัดขาเตะด้านข้างอย่างรวดเร็วจนแทบตั้งตัวไม่ทัน
ยวีหรั่งวิ่งมาจากอีกด้าน ฉวยโอกาสลอบโจมตี
ฉีจินเยว่ถูกชกเข้าที่หลังจนร่วงลงบนโซฟา
ยวีหรั่งฉวยโอกาสเหวี่ยงหมัดใส่ แต่ฉีจินเยว่ไม่ใช่คนที่จะถูกปราบได้ง่าย ๆ
แม้เธอจะไม่เคยฝึกอย่างจริงจัง แต่เธอลงมือได้โหดเหี้ยม ขายาวเตะเข้าใส่เป้าหมายช่วงล่างของยวีหรั่งอย่างแรง!
รูม่านตาของยวีหรั่งหดตัว แทบจะหลบไปตามสัญชาตญาณ
“ได้โอกาสแล้ว”
ฉีจินเยว่คว้าขวดเหล้าบนโต๊ะขึ้นมา แล้วขว้างไปทางยวีหรั่งอย่างแรง
ยวีหรั่งหลบไม่ทัน ถูกขวดกระแทกเข้าเต็ม ๆ
โชคดีที่ฉีจินเยว่ควบคุมระดับไว้ ไม่ได้ขว้างใส่ศีรษะ ไม่อย่างนั้นหัวเขาคงแตกไปแล้ว
น้ำเหล้าสีแดงเข้มซึมชุ่มเสื้อบริเวณหน้าอกทันที ความเหนียวเหนอะหนะซึมผ่านเสื้อผ้าลงไปถึงผิวหนัง