เฉินเหวยเชียนรีบเดินเข้าไปในเต็นท์
ตอนที่เขาเดินออกมา สีหน้าก็เห็นได้ชัดว่าแย่ลงไปอีกสองส่วน
“ผู้บังคับกองพัน?”
เว่ยซวนถามอย่างลองเชิง
“ไม่ต้องถาม รีบเตรียมเจรจาเดี๋ยวนี้”
“...รับทราบ!”
ภายในหมู่บ้านอู่เจีย
เซทอนอาบน้ำอย่างสบายใจ พอดีกับเวลาอาหารมื้อบ่าย เขาเพิ่งกินไปได้สองคำ เสียงแปลกหน้าก็ดังกึกก้องราวกับฟ้าผ่า!
“พวกโจรข้างในฟังให้ดี! พวกแกถูกกองทัพของเราล้อมไว้แน่นหนา ต่อให้มีปีกก็บินหนีไม่พ้น เส้นทางถอยทั้งหมดรอบนอกถูกตัดขาดแล้ว กองกำลังเสริมก็เข้ามาไม่ได้ ตอนนี้พวกแกเหมือนเต่าในไห หากยังต่อต้านต่อไปก็มีแต่ตายสถานเดียว วางอาวุธลงเสีย นี่คือทางรอดเพียงทางเดียว”
กองทัพฮัวกัว?!
เซทอนตกใจหน้าถอดสี ผุดลุกขึ้นพรวดแล้ววิ่งออกไปนอกประตู!
บังเอิญชนเข้ากับหมาจรจัดที่พุ่งออกมาพอดี
ทั้งสองสบตากัน สีหน้าแย่ลงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“กองทัพฮัวกัว? ทำไมถึงเจอพวกเราเร็วขนาดนี้?”
ตอนจับกุมชาวบ้านหมู่บ้านอู่เจีย พวกเขาก็ตัดสายโทรศัพท์ทุกสายในหมู่บ้านทันที ทำให้หมู่บ้านอู่เจียกลายเป็นเกาะโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง
ตามที่พวกเขาประเมินไว้ กองทัพฮัวกัวเร็วที่สุดก็ต้องรู้เรื่องพรุ่งนี้ แล้วทำไมถึงมาถึงตอนนี้ได้?!
“คุณแน่ใจนะว่าตำรวจฮัวกัวไม่เจอคุณ?”
“ผมแน่ใจ! ตำรวจฮัวกัวไม่มีทางรู้ตัวตนของผม ต่อให้ผมถูกพบเข้า คนที่มาก็ควรเป็นตำรวจ แล้วจะเป็นกองทัพฮัวกัวได้ยังไง?”
เซทอนรีบทบทวนเรื่องราวอย่างรวดเร็ว
เขาทำงานให้พีตาซังอยู่เบื้องหลังมาโดยตลอด งานที่ทำล้วนเป็นธุรกิจผิดกฎหมายอย่างยาเสพติดกับการลักลอบขนของ ตัวตนของเขาถูกบอสใหญ่กับพีตาซังปกปิดไว้อย่างดี
ยิ่งไปกว่านั้น ยังมีหมาจรจัดยืนบังหน้าอยู่ แม้แต่ในกลุ่มบริษัทลั่วซาก็มีคนรู้จักเขาไม่กี่คน แล้วทำไมแค่เดินทางมาฮัวกัวครั้งแรก ถึงได้เจอกองทัพฮัวกัวเข้าให้?!