รถจี๊ปทหารแล่นผ่านถนนกลางป่า ก่อนจะจอดนิ่งสนิทตรงปลายถนน
หมู่บ้านอู่เจียตั้งอยู่ในหุบเขาลึก จนถึงตอนนี้ถนนหลวงก็ยังตัดไปไม่ถึง
กองทหารที่เรียงแถวอย่างเป็นระเบียบรีบลงจากรถ แบกสัมภาระวิ่งฝ่าภูมิประเทศด้วยความเร็วสูงสุด ก่อนจะหายเข้าไปในหุบเขาลึก
ดวงอาทิตย์คล้อยไปทางตะวันตกเล็กน้อย ฐานยุทธศาสตร์ชั่วคราวก็สร้างเสร็จอย่างรวดเร็ว เต็นท์สีเขียวทหารตั้งกระจายอย่างเป็นระเบียบ ทหารหลายร้อยนายล้อมหมู่บ้านอู่เจียไว้อย่างแน่นหนา!
ว่านฉีหลินกับหลิวชิงเหอที่เฝ้าสังเกตการณ์มาสองชั่วโมงรีบกลับเข้าแถว แล้วรายงานสถานการณ์ทั้งหมดที่รู้ให้ทราบ
ภายในหมู่บ้านอู่เจีย
เหล่าโจรที่คอยเฝ้าดูทุกคนอย่างขะมักเขม้นมาตลอด ในที่สุดก็เริ่มเคลื่อนไหว
พวกมันจับคู่กันออกไปด้วยกัน ไม่รู้ว่าไปทำอะไรกัน
ที่เหลืออยู่สองคน คนหนึ่งยืนเฝ้าประตูรั้วอยู่ในลานบ้าน ส่วนอีกคนยืนอยู่หน้าประตูบ้านหลังหลัก ถือปืนพิงตัวกับผนังครึ่งหนึ่ง เปลือกตาปรือพลางหาวออกมา
เมื่อการเฝ้าระวังหย่อนลงเล็กน้อย ทุกคนก็มีโอกาสได้พักหายใจบ้าง
“หนูจ๊ะ พวกหนูถูกจับมาได้ยังไงเหรอ? ป้าจำได้ว่าพวกหนูไม่ใช่เด็กในหมู่บ้านเรานี่นา?”
ป้าคนหนึ่งที่อยู่ข้างฉีจินเยว่ถามเสียงเบา สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล
“เฮ้อ หนูคนนี้หน้าตาสะสวยจริง ๆ แต่ที่นี่อันตรายน่าดูเลยนะ”
ฉีจินเยว่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็นห่วง จึงเลี่ยงคำถามไปตอบอีกเรื่อง แสร้งทำเป็นสงสัยแล้วถามว่า “ป้าคะ แล้วพวกป้าถูกจับมาได้ยังไงคะ? แล้วคนพวกนี้เป็นใครกันคะ? หนูเห็นเหมือนมีชาวต่างชาติอยู่ด้วยนะคะ”
“เฮ้อ...” ป้าถอนหายใจแล้วลดเสียงลงอีก “ไม่รู้ไปทำบาปอะไรไว้ เมื่อคืนตอนดึก ๆ คนพวกนี้ก็บุกเข้ามาในหมู่บ้านเรา ไม่ได้ฆ่าคนหรือวางเพลิง แค่จับพวกเราไปขังไว้ ขังมาวันหนึ่งแล้ว ไม่รู้ว่าพวกมันจะไปเมื่อไหร่ พวกเราฟังภาษาต่างชาติไม่รู้เรื่อง พูดจ้อกแจ้กกันฟังแล้วปวดหูไปหมด”