ชาวบ้านที่ถูกปืนจ่อท้ายทอยยืนเรียงแถวหน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน กลายเป็นกำแพงมนุษย์ที่ไม่มีใครฝ่าไปได้!
ส่วนชาวบ้านที่ถูกจับมาเป็นกำแพงมนุษย์ต่างหวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ ขาสั่นพั่บ ๆ!
ตอนฉินเฉวียนพาคนมาถึง ก็เห็นภาพตรงหน้าเข้าเต็มตา
บนถนนแคบ ๆ หน้าปากทางเข้าหมู่บ้าน คนสองฝ่ายเผชิญหน้ากัน บรรยากาศตึงเครียดจนพร้อมปะทุได้ทุกเมื่อ!
“พวกคุณเป็นใคร? ลอบเข้ามาในเขตแดนฮัวกัวอย่างลับ ๆ แล้วยังจับประชาชนฮัวกัวเป็นตัวประกันอีก ไม่กลัวฮัวกัวตอบโต้หรือ?”
เฉินเหวยเชียนก้าวออกมายืนข้างหน้า ราวกับกระบี่ที่เพิ่งชักออกจากฝัก น้ำเสียงเย็นชาแข็งกร้าวขณะเอ่ยถาม!
“นายทหารท่านนี้อย่าเพิ่งตกใจ เจ้านายของพวกเรากำลังจะมา”
ฉีจินเยว่แสร้งทำเป็นหวาดกลัว ทันทีที่คนด้านหลังเอ่ยขึ้น เธอก็จงใจสั่นตัวด้วย
เธอห่อไหล่ก้มหน้าอย่างหวาดหวั่น ดูเหมือนดอกไม้บอบบางที่น่าสงสารไม่มีผิด
เหล่าสหายร่วมรบที่รู้จักเธอเหลือบเห็นภาพนี้แล้วอดกระตุกมุมปากไม่ได้
นี่...แสดงเกินไปหรือเปล่า?
แม้จะไม่เหมาะกับสถานการณ์เอาเสียเลย แต่พวกเขากลับอยากหัวเราะขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก
คนทั้งสองฝ่ายประจันหน้ากัน โดยมีระยะห่างสิบเมตร ควันดินปืนคลุ้งไปทั่ว!
ตึก ตึก ตึก!
หมาจรจัดเดินออกมาจากปากทางเข้าหมู่บ้านอย่างไม่รีบร้อน น้ำเสียงไม่ค่อยนอบน้อมนัก “ดาวทองหนึ่งดวงสินะ? ไม่ทราบว่าพลตรีท่านนี้แซ่อะไร?”
“ผมแซ่ฉิน”
หมาจรจัดอ้าปากร้องอ้อ “อ้อ...ที่แท้ก็พลตรีฉินนี่เอง ยินดีที่ได้รู้จัก เรียกผมว่าหมาจรจัดก็ได้”
เหยียนฉีหลี่นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขารีบก้าวไปข้างหน้าครึ่งก้าวแล้วกระซิบข้างหูฉินเฉวียนว่า “หมาจรจัดเป็นลูกน้องของพีตาซัง รับผิดชอบคุ้มกันความปลอดภัยให้พีตาซัง”