“เป็นไปไม่ได้! แผลจากกระสุนไม่ใช่เรื่องเล็ก เธอไม่ใช่คนของกองทัพเราตั้งแต่แรก ยังไงก็ต้องได้รับการรักษา!”
ฉีจินเยว่เห็นสายตาของทุกคนหันมาจับจ้องที่เธอในทันที น้ำตาหยดลงจากแก้มทีละเม็ด
“ฮือ ๆ ทหารกองทัพปลดปล่อย ช่วยฉันด้วย ฉันไม่ไหวแล้ว!!”
เธอเอาแต่ร้องขอความช่วยเหลือ ร่างกายอ่อนแรงจนควบคุมไม่อยู่ กำลังจะทรุดลงกับพื้น
ถ้าไม่ใช่เพราะโจรที่อยู่ด้านหลังยังต้องใช้เธอเป็นโล่มนุษย์ เธอคงล้มลงไปนานแล้ว!
ฉีจินเยว่แสดงละครได้เก่งมาก
ใบหน้าที่งดงามเกินไป ผิวที่ขาวซีดกว่าปกติ รูปร่างผอมบาง รวมถึงท่าทางอ่อนแอจนดูแลตัวเองไม่ได้ ทุกอย่างล้วนบ่งบอกว่าเธอเป็นเพียงคนธรรมดาที่ถูกลากเข้ามาพัวพันเท่านั้น
การใช้ชีวิตอยู่บนโลกนี้ สิ่งที่ต้องพึ่งพาก็คือฝีมือการแสดง!
ฉีจินเยว่กัดฟันตัดสินใจ วันนี้เธอต้องแสร้งทำให้สำเร็จให้ได้!
ดูจากท่าทีของหมาจรจัดแล้ว เขาไม่มีทางยอมปล่อยเธอไปแน่ เธอต้องสลัดสถานะทหารฮัวกัวทิ้งให้ได้ ไม่อย่างนั้นถ้าถูกกักตัวไว้ เธอคงหนีไม่พ้นต้องถูกทรมาน!
“พี่ชาย ฉันขอร้องล่ะ ปล่อยฉันไปเถอะ ฮือ ๆ ๆ……”
ฉีจินเยว่ร้องไห้จนน้ำตานองหน้า ปลุกสัญชาตญาณปกป้องที่ฝังลึกอยู่ในกระดูกของผู้ชายขึ้นมาในทันที
ท่าทางร้องขอความช่วยเหลือแบบนี้ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนทหารของกองทัพฮัวกัวที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้าเลย!
แววตาของหมาจรจัดเผยความเคลือบแคลงในตัวเองขึ้นมาหลายส่วน หรือว่าฉันจะเดาผิดจริง ๆ?
ฉีจินเยว่สังเกตเห็นอารมณ์นั้น จึงร้องไห้หนักขึ้น สะอึกสะอื้นจนแทบหายใจไม่ออก
หึ ๆ……วันนี้ฉีจินเยว่คือดอกไม้ระย้าที่อ่อนแอจนดูแลตัวเองไม่ได้!