ฉีจินเยว่แสร้งทำเป็นหวาดกลัว หดไหล่ลงเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทาเบา ๆ ก้มหน้าไม่กล้าสบตาเขา
แต่แท้จริงแล้วในใจเธอกำลังด่าเขาอยู่
น่าขยะแขยง! ใครจะอยากกลับประเทศลาวไปกับตัวน่าเกลียดอย่างแกกัน! รอดูเถอะ ถ้าฉันไม่ตีแกให้ตาย ฉันก็ไม่แซ่ฉีแล้ว!!
หวังเฉิงหลินเองก็แสดงได้สมบทบาท เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างไม่ยินยอม “พี่ใหญ่ ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ พวกเราแค่ผ่านมาทางนี้ เธอเป็นแฟนผมแล้ว พวกเราหมั้นกันแล้วด้วย...”
“หัวเซิน ทำให้มันหุบปาก!”
หัวเซินพยักหน้า แล้วดันปลายมีดพกเข้าไปอีกสองเซนติเมตรทันที
คมมีดแทงทะลุเนื้อ เลือดผุดออกมาในพริบตา หยดเลือดซึมออกมาทีละน้อย
หวังเฉิงหลินสูดหายใจเฮือก รีบร้องขอชีวิต “ซี๊ด ผมผิดแล้ว ผมผิดแล้ว!”
“ฮ่า ๆ เห็นไหม นี่แหละธาตุแท้ของมนุษย์ เธอก็ยอมตามฉันไปดี ๆ เถอะ...”
ชายหัวล้านยิ้มอย่างได้ใจ ก่อนจะโอบไหล่ฉีจินเยว่แล้วพาเธอก้าวยาว ๆ เข้าไปในหมู่บ้าน
สายลมอ่อนพัดผ่านใบหน้า แสงแดดอบอุ่น ทว่าหมู่บ้านที่เดิมทีควรเต็มไปด้วยความอบอุ่นเป็นกันเองกลับเงียบงัน
เงียบจนเหมือนทำเข็มตกพื้นก็ยังได้ยินชัดเจน!
ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านมีต้นการบูรอายุร้อยปียืนอยู่สองต้น แม้จะไม่ได้ตั้งอยู่ในตำแหน่งสมมาตรกันก็ตาม นอกจากนั้นยังมีต้นไม้ใหญ่อีกหลายต้นที่เล็กกว่านิดหน่อย ฉีจินเยว่ไม่รู้จักสักต้น
ใต้ต้นไม้เขียวชอุ่ม มีทั้งพืชหนามและพุ่มไม้ อีกทั้งยังมีต้นเขียวหมื่นปีปะปนอยู่สองสามต้น ใบหนาอวบอิ่ม แต่ลำต้นกลับถูกเถาวัลย์รัดแน่น ส่วนรากจมอยู่ในพงหญ้ารกทึบ
หมู่บ้านอู่เจียมีบ้านเรือนกระจัดกระจายอยู่สองฝั่งถนนเล็ก ๆ ที่ปากทางเข้าหมู่บ้าน โดยมีถนนเป็นแกนสมมาตร บ้านหลังแรกตั้งอยู่ชิดต้นการบูรที่อยู่ลึกเข้าไปเล็กน้อย
ขณะที่ค่อย ๆ เดินเข้าไป สายลมก็พัดปะทะหน้า พาความเย็นสบายจากผืนป่ามาด้วย