ลู่ฝานไม่ได้ปฏิเสธแผ่นหยกนั้น แต่รับมาไว้ ก่อนกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าขอน้อมรับไว้ ขอลองศึกษาเสียหน่อย”
จากนั้นลู่ฝานก็หยิบแผ่นหยกขึ้นมาแผ่ญาณทิพย์เข้าไป เคล็ดวิชาพลันประทับแน่นในใจ
“ฮ่า ๆ แบบนี้สิถึงจะถูก ตอนนี้ก็ลองไปทดสอบดูได้แล้ว สตรีผู้บำเพ็ญคนนั้น... จุ๊ ๆ ช่างเย้ายวนยิ่งนัก” คูหรงเอ่ย
ลู่ฝานไม่คิดจะแตะต้องเอี๋ยนหรูอวี้ เพราะเพียงเห็นนางก็รู้สึกสะอิดสะเอียนแล้ว เขาจึงกล่าวว่า “สตรีผู้บำเพ็ญคนนั้นช่างเถิด”
“โอ้ ดูท่าลู่เต๋าโย่วจะรักสะอาดอยู่บ้าง แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้มิใช่ว่ามีอยู่สองคนหรอกหรือ แม้ระดับบำเพ็ญจะไม่สูงนัก แต่มีไว้ก็ดีกว่าไม่มี” คูหรงมองไป๋โหรวเอ๋อกับเฉินเหยาเอ๋อ พลางเลียมุมปาก
ลู่ฝานเผยรอยยิ้ม ก่อนคว้ามือไป๋โหรวเอ๋อแล้วดึงนางเข้ามาในอ้อมแขน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันทำให้หัวใจของไป๋โหรวเอ๋อเต้นรัว โดยเฉพาะเมื่อเอนพิงอกอุ่นของลู่ฝาน นางก็พลันเหม่อลอยไปชั่วขณะ
“เช่นนั้นข้าจะเข้าไปลองในถ้ำด้านใน จะได้ลิ้มรสชาติของโลกมนุษย์เสียหน่อย” ลู่ฝานยิ้มกล่าว
“รีบไปเถิด ข้าจะไม่รบกวนแล้ว” คูหรงกล่าวจบก็กลับไปยังถ้ำด้านนอก เริ่มทรมานเอี๋ยนหรูอวี้รอบใหม่
เมื่อเห็นคูหรงจากไป ลู่ฝานจึงค่อยผ่อนลมหายใจ ครั้นสัมผัสได้ถึงหัวใจที่เต้นกระหน่ำของหญิงงามในอ้อมแขน เขาก็รีบปล่อยมือ จากนั้นปลดปล่อยญาณทิพย์ห่อหุ้มทั้งสองคนไว้เพื่อไม่ให้คูหรงได้ยิน แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “แม่นางไป๋ ข้าไม่ได้คิดเช่นนั้น อย่าเข้าใจผิดเลย!”
ทว่าเมื่อได้ยินคำพูดนั้น แววตาของไป๋โหรวเอ๋อกลับเผยความผิดหวังขึ้นมาวูบหนึ่งโดยไม่ตั้งใจ ก่อนนางจะปรับสีหน้ากลับเป็นปกติอย่างรวดเร็ว แล้วกล่าวว่า “ข้าน้อยทราบดีว่าอาวุโสทำไปเพียงเพื่อรับมือสถานการณ์เฉพาะหน้า”
“อืม อีกสักครู่เจ้าไปหาที่พักในถ้ำหินซึ่งปลอดภัยกับผู้บำเพ็ญจากเฉินเจียเป่าคนอื่น ๆ ข้าจะหาทางคุ้มครองพวกเจ้า จำไว้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามออกมาเด็ดขาด” ลู่ฝานกำชับ