แท้จริงแล้ว ตอนแรกที่ลู่ฝานคิดไว้ก็คือรอให้บาดแผลฟื้นตัวแล้วค่อยจากไป หากเกิดอันตรายขึ้นมาจริง ๆ ก็ยังให้คูหรงรับดาบแทนได้
แต่จนใจที่คูหรงผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานขั้นปลายเป็นปีศาจเฒ่าที่มีชีวิตมานานกว่าร้อยปี มิใช่คนโง่ ย่อมไม่ยอมทำเช่นนั้นแน่
เมื่อไม่มีทางเลือก ลู่ฝานจึงได้แต่ตกลง พาเฉินจือชิวและคนอื่น ๆ เข้าไปยังส่วนลึก
ส่วนคูหรงก็วางข้อห้ามขึ้นใหม่ตรงปากทาง เพื่อป้องกันไม่ให้ผู้ใดตรวจพบ
“ผู้อาวุโสลู่ เหตุใดท่านถึงกลับมาอยู่กับคูหรงอีกแล้ว” ไป๋โหรวเอ๋อเอ่ยถามเสียงเบา สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
“สถานการณ์ซับซ้อน อธิบายให้เข้าใจในเวลาอันสั้นไม่ได้ ตอนนี้พวกเราได้แต่พักอยู่ที่นี่ชั่วคราวสักระยะ” ลู่ฝานกล่าว
ไป๋โหรวเอ๋อและคนอื่น ๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้า อย่างไรเสียพวกเขาก็ไม่มีสิทธิ์เลือก
ลู่ฝานรู้ว่าตนเองรอไม่ไหวแล้ว หากต้องอยู่ที่นี่หลายเดือนจริง ๆ เขาคงต้องตายอย่างแน่นอน
ดังนั้นเขาต้องรีบฟื้นฟูบาดแผล คัดลอกโอสถสร้างฐาน แล้วทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานที่นี่!
ทว่าในช่วงหลายวันต่อจากนี้ ลู่ฝานยังไม่กล้าเข้าไปในถ้ำพำนักลึกเกินไป เพราะอาจทำให้คูหรงหันมาสนใจ
เขาจึงพักอยู่ในถ้ำชั้นใน ซึ่งมีผนังกั้นจากคูหรงเพียงชั้นเดียว แล้วนั่งสมาธิฟื้นฟูบาดแผล
ทำเช่นนี้คูหรงยังคงใช้ญาณทิพย์ตรวจสอบเขาได้ อีกทั้งเขาเองก็สามารถตรวจพบอันตรายได้ทันท่วงที
หลังเข้าไปในถ้ำชั้นใน ลู่ฝานก็นั่งขัดสมาธิทันที กลืนโอสถรักษาบาดแผลหลายเม็ดกับโอสถกู้หยวน แล้วเริ่มฟื้นฟูบาดแผล