เอี๋ยนหรูอวี้ถูกจับตัวไปสิบกว่าวันแล้ว ร่องรอยพลังวิญญาณจากการต่อสู้ก่อนหน้านี้เลือนหายไปตามกาลเวลา
กล่าวได้ว่าบัดนี้บนเขาฟ้าคะนองไม่เหลือร่องรอยการต่อสู้อีก แม้จะมีอยู่บ้าง ก็ถูกต้นไม้ใหญ่เขียวชอุ่มบดบังไว้อย่างมิดชิด
หากต้องการตามหาคนที่ไม่รู้จักที่ตายหลายคนในเทือกเขาสิบทิศแห่งนี้ ก็จำต้องใช้ญาณทิพย์ค้นหาอย่างละเอียดทั่วทุกแห่ง ซึ่งกลับยิ่งสิ้นเปลืองเวลา
ต่อให้มีหวังชิงจู๋กับผู้ดูแลหม่าสองคน รวมทั้งศิษย์หน่วยในอีกห้าสิบคน ก็ไม่มีทางหาเจอได้ในเวลาอันสั้น
ขณะเดียวกัน ลู่ฝานที่อยู่ภายในถ้ำเวลานี้ยังคงอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของการสร้างฐาน
โอสถสร้างฐานเม็ดที่สามกลืนลงท้องไปแล้ว เส้นชีพจรที่ติดขัดเหล่านั้นถูกฤทธิ์ยาของโอสถสร้างฐานกระแทกซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนเปิดออกได้ถึงเก้าส่วนเก้า
นั่นหมายความว่าอีกไม่นานก็จะก้าวเข้าสู่ขั้นตอนที่สอง
แต่เพื่อความมั่นใจ ลู่ฝานยังคงกลืนโอสถสร้างฐานเม็ดที่สี่ลงไป อย่างไรเสีย ระดับพลังขั้นฝึกปราณชั้นที่สี่สิบ หากเกิดปัญหาภายหลังเพียงเพราะเส้นชีพจรที่ยังเปิดไม่ถึงหนึ่งในพันส่วน ย่อมเป็นเรื่องที่ยอมให้เกิดขึ้นไม่ได้
โชคดีที่ความพยายามไม่ทรยศผู้มุ่งมั่น เมื่อบำเพ็ญเพียรปิดด่านสร้างฐานเป็นวันที่ยี่สิบ เส้นชีพจรในร่างก็เปิดออกแทบทั้งหมด
เวลานี้ลู่ฝานจึงพอมีเวลาหายใจหายคอบ้าง
เพราะขั้นตอนแรกเสร็จสิ้นแล้ว ขอเพียงทำให้มั่นคงขึ้นอีกเล็กน้อย ก็จะเริ่มขั้นตอนที่สองต่อได้
ทว่าลู่ฝานไม่รีบร้อนเข้าสู่ขั้นตอนที่สอง เส้นชีพจรที่เพิ่งเปิดออกยังต้องอาศัยพลังวิญญาณหล่อเลี้ยง เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับการชำระเส้นเอ็นและล้างไขกระดูก เสริมสร้างร่างกายในขั้นต่อไป