ยามนี้สายตาของเจินอวี้ซ่านเหรินจับจ้องลู่ฝานไม่วางตา เขาปลดปล่อยญาณทิพย์ออกไปทันที หมายตรวจสอบระดับบำเพ็ญที่แท้จริงของอีกฝ่าย
หึ่ง!
เมื่อญาณทิพย์แผ่ขยาย ลู่ฝานซึ่งลอยอยู่กลางอากาศก็ไม่ยอมน้อยหน้า ปลดปล่อยญาณทิพย์ออกมาเช่นกัน
ตูม!
ญาณทิพย์ทั้งสองปะทะกันกลางเวหาอย่างรุนแรง! กลับไม่มีฝ่ายใดเหนือกว่าอีกฝ่าย!
“ขั้นแก่นทอง...ระยะกลาง?” ไป๋โหรวเอ๋อมองชายวัยกลางคนอย่างเหม่อลอย คล้ายไม่เข้าใจว่าเฉินเหยาเอ๋อใช้วิธีใดเชิญผู้อาวุโสขั้นแก่นทองระยะกลางมาได้
เมื่อญาณทิพย์ของตนถูกลู่ฝานสกัดไว้ เจินอวี้ซ่านเหรินก็เผยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนเอ่ยขึ้นทันทีว่า “สหายเต๋าท่านนี้ ข้าเพียงสั่งสอนคนรุ่นหลังในตระกูลของตน มิได้มีเรื่องบาดหมางกับท่าน เหตุใดจึงต้องยื่นมือเข้ามายุ่งด้วย?”
สิ้นคำ ไป๋โหรวเอ๋อก็โกรธจัด “ตาแก่หน้าด้าน! ใครเป็นคนรุ่นหลังในตระกูลของเจ้ากัน!”
“หุบปาก!” เจินอวี้ซ่านเหรินเดือดดาล ยกมือซัดพลังวิญญาณใส่ไป๋โหรวเอ๋อที่อยู่ข้างกายทันที
ไป๋โหรวเอ๋อตกใจจนหน้าซีด หลับตาแน่น รอความตายเท่านั้น
ตูม!
แต่การโจมตีของเจินอวี้ซ่านเหรินกลับถูกกำแพงทรายขวางไว้ นั่นคือเข็มทิศทรายที่ลู่ฝานกำลังควบคุมอยู่
เมื่อพบว่าตนไม่เป็นอะไร ไป๋โหรวเอ๋อจึงค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างหวาดหวั่น เห็นกำแพงทรายหนาทึบตั้งขวางอยู่เบื้องหน้า แยกนางออกจากเจินอวี้ซ่านเหริน
เจินอวี้ซ่านเหรินเห็นดังนั้น สีหน้าก็เคร่งขรึมลง “สหายเต๋าตั้งใจจะสู้กับข้าจริง ๆ หรือ?”
ลู่ฝานสะบัดมือ เรียกกระบี่กลืนแสงชิงหมิงออกมา “ลงมือกันไปแล้ว ท่านยังต้องถามให้มากความอีกหรือ?”