เวลานี้ เมื่อเห็นว่าการข่มขู่ใช้ไม่ได้ผล เจินอวี้ซ่านเหรินก็เริ่มใช้ไม้อ่อน พร่ำกล่าวคำหวานใส่ห้องลับไม่หยุด
ในที่สุด ไป๋โหรวเอ๋อที่ทนไม่ไหวอีกต่อไปก็เปิดปากด่าทอทันที «เจ้าคนต่ำช้า! ยังกล้าอ้างว่าเป็นสหายสนิทของตระกูลเฉินอีกหรือ หลอกลวงพวกเรา ต่ำยิ่งกว่าสุกรสุนัขเสียอีก! ต่อให้ข้าตายก็ไม่มีวันยอมให้เจ้าทำอะไร!»
«อารมณ์ร้อนใช่เล่น ตรงกับรสนิยมของข้าพอดี» แววตาของเจินอวี้ซ่านเหรินฉายประกายโลภ เขากล่าวต่อ «สาวงาม เจ้ายอมแพ้เสียเถิด ตั้งแต่ข้ามาถึงเฉินเจียเป่า ก็หมายตาเจ้าตั้งแต่แรกพบแล้ว ในบรรดาสาวงามที่ข้าเคยดูดปราณมา เจ้าช่างน่ารักน่าเอ็นดูที่สุด รูปร่างอวบอิ่มกลมกลึงเช่นนั้น เฮ้อ~ คิดไม่ได้ ยิ่งคิดก็ยิ่งคันคะเยอจนแทบทนไม่ไหว!»
«ไร้ยางอาย! คนสารเลว!» ไป๋โหรวเอ๋อโกรธจนเสียงสั่นเพราะคำพูดลามกของเจินอวี้ซ่านเหริน ทว่านางก็ทำอะไรไม่ได้
จากนั้นเจินอวี้ซ่านเหรินค่อย ๆ ลุกขึ้น เดินไปสองสามก้าวแล้วกล่าวว่า «ดูท่าเจ้าจะไม่ยอมฟังคำดี ๆ เลยสินะ ข้าหมดความอดทนจะรอแล้ว! หากข้าทลายค่ายกลนี้ได้เมื่อใด ข้าจะทรมานเจ้าจนตาย!»
กล่าวถึงตรงนี้ เจินอวี้ซ่านเหรินก็เตะเฉินจือชิวที่อยู่ข้าง ๆ กระเด็นไปอีกทาง จนหมดสติคาที่
จากนั้นเจินอวี้ซ่านเหรินยกมือสะบัด ไม้บรรทัดหยกเล่มหนึ่งพลันปรากฏขึ้นในมือ ดูท่าจะเป็นสมบัติวิเศษประจำกายของเขา
«ข้าไม่เชื่อหรอก ด้วยพลังบำเพ็ญขั้นแก่นทองระยะกลางของข้า จะทลายค่ายกลไม่กี่ชั้นของเจ้าไม่ได้เชียวหรือ?» เจินอวี้ซ่านเหรินสะบัดไม้บรรทัดหยกอย่างแรง ฟาดใส่ป้ายวิญญาณในศาลบรรพชนไม่หยุด