เมื่อเห็นลูกสายฟ้านับไม่ถ้วนพุ่งถาโถมลงมา ลู่ฝานประสานมุทราด้วยมือเดียว ดวงตาทั้งสองพลันเปี่ยมด้วยแสงสีทอง วินาทีถัดมา แสงทองรอบกายก็สว่างเจิดจ้า!
ตูม! ตูม! ตูม!
ชั่วพริบตา ลูกสายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนซึ่งพ่วงสายฟ้าสีดำมาด้วยก็ถาโถมกระหน่ำใส่ร่างลู่ฝานแทบทั้งหมด
ทว่าล้วนถูกแสงทองคุ้มกายจากวิชาปราณแท้แกร่งกล้าสกัดเอาไว้ได้!
เจินอวี้ซ่านเหรินเห็นภาพนี้ก็หน้าซีดเผือดในทันใด เอ่ยว่า “วิชาปราณแท้แกร่งกล้า! ท่านเป็นผู้อาวุโสท่านใดจากสำนักปราณเดียวหรือ?”
เห็นได้ชัดว่าเพียงลู่ฝานใช้วิชาปราณแท้แกร่งกล้า เจินอวี้ซ่านเหรินก็จำได้ทันที! ถึงอย่างไรชื่อเสียงของวิชาปราณแท้แกร่งกล้าแห่งสำนักปราณเดียวก็โด่งดังไม่น้อย
ลู่ฝานไม่ตอบ เขาสะบัดกระบี่กลืนแสง ก่อนฟันออกไปเบื้องหน้าอย่างแรง เงากระบี่สีหมึกเจ็ดแปดร้อยสายพลันแผ่ปกคลุมฟ้าดิน พุ่งเข้าใส่เจินอวี้ซ่านเหริน!
“ช้าก่อน! สหายเต๋า!” เมื่อเห็นแสงกระบี่ดำสนิทถาโถมเข้ามาราวคลื่น เจินอวี้ซ่านเหรินก็ใจหายวาบ รีบยกมือปล่อยกระดองเต่ายักษ์ออกมา แล้วใช้มันครอบคลุมร่างตนไว้ทันที
เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!
เงากระบี่นับไม่ถ้วนถาโถมเข้าใส่ กระแทกกระดองเต่าจนสั่นสะเทือน แทบจะแตกสลาย เห็นได้ว่ากระดองเต่านี้เป็นของวิเศษป้องกันที่มีพลังไม่น้อย
เจินอวี้ซ่านเหรินซึ่งเดิมทีก็มีลมหายใจปั่นป่วนอยู่แล้ว ไหนเลยจะเคยพบเจอเคล็ดกระบี่อันคมกริบเช่นนี้ เขารีบประสานมุทราด้วยสองมือ เสริมความแข็งแกร่งให้กระดองเต่า
“ทั้งวิชาปราณแท้แกร่งกล้า ทั้งเคล็ดกระบี่อันคมกริบเช่นนี้! ตกลงเจ้าเป็นผู้อาวุโสจากสำนักกระบี่หรือสำนักปราณเดียวกันแน่!” ยามนี้เจินอวี้ซ่านเหรินลนลานอย่างสิ้นเชิง
ทว่าลู่ฝานยังคงไม่หวั่นไหว ร่างกะพริบวูบไหวไปมา เงากระบี่นับไม่ถ้วนก็โหมโจมตีอีกครั้ง