เมื่อเห็นศิษย์พี่ร่างสูงหน้าเขียวคล้ำ ลู่ฝานก็รีบประสานมือคารวะ: "ศิษย์พี่ ข้ามิได้หมายความเช่นนั้น"
"เช่นนั้นเจ้าหมายความว่าใด?" ศิษย์พี่ร่างสูงถามด้วยสีหน้าบึ้งตึง ราวกับต้องการหาเรื่องสั่งสอนลู่ฝานให้จงได้
และในยามนี้ลู่ฝานก็เข้าใจแล้ว ดูท่าเอี๋ยนหรูอวี้จะไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะได้เห็นเขาถูกสั่งสอน
ดังนั้นลู่ฝานจึงเลิกเสแสร้ง ยืดตัวตรงแล้วกล่าวว่า: "ศิษย์พี่ หากอยากต่อยข้าก็เชิญเลย อย่าได้วกวนให้มากความ"
ได้ฟังดังนั้น ศิษย์พี่ร่างสูงก็ยิ้มเยาะ: "นับว่าเจ้ายังรู้จักเจียมตัว วางใจเถิด จะไม่ตีให้ตายหรอก!"
ส่วนเอี๋ยนหรูอวี้ที่อยู่ข้าง ๆ กลับยินดีอย่างยิ่งที่ได้เห็นลู่ฝานถูกทุบตี ใบหน้าที่เคยบึ้งตึงก็เปลี่ยนเป็นแววสนุกสนาน
ศิษย์พี่ร่างสูงต้องการเพียงแสดงฝีมือต่อหน้าเอี๋ยนหรูอวี้ จึงไม่พูดพร่ำทำเพลง เหยียบพื้นก้าวหนึ่งแล้วพุ่งเข้าใส่ลู่ฝานทันที
จากนั้นก็ยกหมัดขึ้นหมายกระแทกตรงใบหน้าลู่ฝานเต็มแรง
ในแววตาสะท้อนภาพหมัดของศิษย์พี่ร่างสูง ลู่ฝานเอียงศีรษะเล็กน้อย หมัดจึงเฉียดผ่านข้างแก้มซ้ายไป
และลู่ฝานก็แสร้งทำเป็นหลบได้อย่างหวุดหวิด ซวนเซถอยหลังหลายก้าว
แต่ภาพนี้กลับทำให้ศิษย์พี่ร่างสูงหน้าเขียวคล้ำ เขาผู้เป็นศิษย์ขั้นฝึกปราณชั้นแปด กลับถูกคนขั้นฝึกปราณชั้นหกหลบได้?
"ศิษย์พี่! อย่าตีอีกเลย ข้าสู้ท่านมิได้!" ลู่ฝานรีบร้องขอความเมตตา
แต่ศิษย์พี่ร่างสูงกล้ำกลืนความโกรธไม่ลง จึงบุกเข้าไปอีกครั้งพร้อมกับเตะออกไปหนึ่งเท้าอย่างแรง