ยามนี้ลู่ฝานก็ใช่ว่าจะโง่ เขารู้ดีว่าศิษย์หน่วยในคนอื่นๆ ต่างหวาดกลัวชายชราผู้นี้ ดังนั้นเขาจึงเตรียมจะเผ่นหนีเช่นกัน
ทว่าเอี๋ยนหรูอวี้กลับไม่คิดจะปล่อยเขาไปง่ายๆ
“ศิษย์พี่โม่ หากเพียงต้องการคนช่วยหยิบจับ ข้ามีตัวเลือกดีๆ อยู่คนหนึ่ง ศิษย์สำนักนอกนั่น ลู่ฝาน” จู่ๆ เอี๋ยนหรูอวี้ก็ชี้นิ้วไปทางลู่ฝานที่อยู่ไกลออกไป
ได้ยินดังนั้น ชายชราแซ่โม่จึงหันไปมอง เห็นเด็กหนุ่มขั้นฝึกปราณชั้นหกที่หลบอยู่ท้ายฝูงชน
“รุ่นน้องนี่ต่ำต้อยเกินไป ไม่ถึงขั้นที่ข้าต้องการ” ชายชราแซ่โม่ยกมือขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนไม่พอใจลู่ฝาน
“ศิษย์พี่โม่ แค่ช่วยหยิบจับ ระดับพลังหาใช่สาระสำคัญไม่ อีกอย่างศิษย์หลานผู้นี้ทำงานเก็บศพให้ศิษย์พี่ที่ดับนั่งสมาธิในสำนักนอก ต้องสัมผัสศพทุกวัน มันไม่ใช่สิ่งที่ท่านต้องการหรอกหรือ” เอี๋ยนหรูอวี้ยิ้มบางๆ แล้วเปิดเผยหน้าที่ของลู่ฝาน
เดิมทีชายชราแซ่โม่ไม่ได้สนใจลู่ฝาน แต่พอได้ยินว่าเขาเก็บศพเป็นอาชีพ กลับดูสนใจขึ้นมา
ทว่าภาพนี้เมื่อตกกระทบดวงตาของลู่ฝาน กลับทำให้เขาหวั่นใจขึ้นมาในอก เอี๋ยนหรูอวี้หญิงน่ารังเกียจผู้นี้ แค่กระดิกก้นลู่ฝานก็รู้แล้วว่านางจะตดอะไรออกมา ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
แต่น่าเสียดายที่ลู่ฝานไม่รู้จักชายชราแซ่โม่เช่นกัน ตลอดยี่สิบกว่าปีมานี้ จำนวนครั้งที่เขาเข้ามาในหน่วยในสามารถนับได้ด้วยมือข้างเดียว ไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายทำอะไร
“สัมผัสศพทุกวัน เช่นนี้ก็เข้าทางข้าพอดี เอาล่ะ เจ้านั่นแหละ” ชายชราแซ่โม่มองมาที่ลู่ฝานแล้วกล่าวเนิบๆ
ส่วนลู่ฝานยังไม่ทันรู้เรื่องก็ถูกชายชราแซ่โม่เลือกเสียแล้ว ทำให้เขาร้อนใจขึ้นมา