“ศิษย์น้องหลี่ เจ้ามีธุระอันใดรึไม่ถึงมาขอข้า” ลู่ฝานเอ่ยถามอย่างเชื่องช้า
อันว่าการรับของโดยไร้ความดีความชอบนั้นหาใช่วิสัย และโอสถกู้หยวนนี้ก็เป็นทรัพยากรบำเพ็ญเพียงหนึ่งเดียวที่ศิษย์ขั้นฝึกปราณจะเข้าถึงได้ การให้ทีเดียวห้าเม็ดเช่นนี้ ศิษย์ธรรมดาหาได้ใจถึงถึงเพียงนี้
“ข้ามิได้มีเรื่องอันใด เพียงคิดว่าศิษย์พี่ภายหน้าอาจบรรลุขั้นสร้างฐานได้ เมื่อถึงครานั้นศิษย์พี่ก็อาจดูแลข้าผู้น้องบ้าง” หลี่หนิวกล่าวด้วยรอยยิ้มซื่อ
ลู่ฝานถึงได้เข้าใจว่า หลี่หนิวกำลังลงทุนกับตน ด้วยรากวิญญาณผสมธาตุทั้งห้าของหลี่หนิว ชั่วชีวิตคงยากจักถึงขั้นสร้างฐาน
และหากคิดจะอยู่อย่างปลอดภัยในสำนักเต๋าจนตายดี หากเบื้องหลังไร้ที่พึ่งพิงสักนิด ก็ย่อมมิได้
แม้ลู่ฝานภายนอกจะมีเพียงขั้นฝึกปราณชั้นหก แถมยังขาเป๋ แต่ข้างหลังยังมีหวังชิงจู๋นักพรตแก่นทองคำปลอมให้ช่วยเหลือ หลี่หนิวจึงคิดจะยึดต้นไม้ใหญ่นี้ไว้
ลู่ฝานมิได้ปัดปฏิเสธ เพราะต่างคือผู้ทุกข์ยากกลางแดนไกลเหมือนกัน แรกเริ่มเดิมทีลู่ฝานมีชีวิตที่ต่ำต้อยไร้ศักดิ์ศรีนัก ยามนี้สถานะดีขึ้นมาบ้าง เห็นหนทางจะช่วยศิษย์น้องก็อยากช่วย
หลี่หนิวถือเป็นคนจิตใจดีหนึ่งในไม่กี่คนของสำนักเต๋า ไร้ซึ่งความคิดอกุศลใดๆ จุดมุ่งหมายก็เพียงอยู่อยากให้บิดามารดาที่บ้านอยู่ดีกินดี
“ดีแล้ว โอสถกู้หยวนเหล่านี้ข้ารับไว้ หากเจ้ามีเรื่องลำบากและอยู่ในกำลังข้า ข้าจักช่วยเจ้าแน่” ลู่ฝานเก็บโอสถแล้วกล่าวยิ้ม
เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่หนิวหน้าเต็มไปด้วยความยินดี กล่าวว่า “ขอบคุณศิษย์พี่ เช่นนั้นข้ามิรบกวนแล้ว ยังมีงานต้องทำ”