ศิษย์พี่หญิงหวังชิงจู๋ที่ผู้ดูแลหม่าเอ่ยถึงผู้นี้ คือศิษย์หญิงขั้นสร้างฐานผู้ที่เก็บลู่ฝานได้ในปีนั้นนั่นเอง
แต่ลู่ฝานไม่ค่อยรู้จักหวังชิงจู๋มากนัก เขาเพียงทราบว่านางเป็นคนพาตนกลับสำนักเต๋า ช่วยชีวิตตนไว้ มิฉะนั้นทารกอย่างเขาคงถูกสุนัขป่ากินไปแล้ว
หลายปีมานี้ ลู่ฝานไม่เคยพบหน้าหวังชิงจู๋อีกเลย ผู้บำเพ็ญขั้นสร้างฐานระดับสูงเช่นนาง หากปิดด่านฝึกตน สั้นก็สามห้าปี ยาวก็ถึงสิบกว่าปี ยากที่จะพบปะ
แท้จริงแล้วในใจลู่ฝานยังอยากพบนางยิ่ง จะได้เอ่ยวาจาสักสองสามคำ หรือกล่าวคำขอบคุณก็ยังดี
อย่างน้อยในสายตาผู้อื่น ตัวเขาลู่ฝานก็มีอาจารย์อาขั้นสร้างฐานคอยดูแลในสำนักเต๋า ชีวิตคงง่ายขึ้นบ้าง
แน่นอนว่านี่เป็นเพียงความนึกคิดของลู่ฝาน หวังชิงจู๋จะยังจำเขาได้หรือไม่นั้นเป็นปริศนา
ขณะที่ลู่ฝานกับหลี่หนิวเดินบนทางเล็กเตรียมหลีกหนีจากแหล่งอโคจรแห่งนี้ ลู่ฝานเหลียวหลังกลับมามอง
พบว่าปราณแห่งฟ้าดินเบื้องบนที่ทอประสานเป็นสีทองและสีแดงเริ่มขาดช่วง เหมือนพลังหนุนเนื่องไม่พอ ยากจะดำเนินต่อไป
“ช่างเถิด หยุดเดินเถิด” ลู่ฝานก้าวเท้าหยุดตั้งแต่บัดนี้ เอ่ยปากกล่าว
“มีเหตุอันใดหรือศิษย์พี่” หลี่หนิวยังดูแปลกใจอยู่บ้าง
“การก่อกำเนิดปราณทองล้มเหลว” ลู่ฝานตอบ
หลี่หนิวเมื่อได้ยินก็รู้สึกประหลาดใจยิ่ง
ลู่ฝานบรรลุขั้นฝึกปราณชั้นสิบสอง ความรู้สึกต่อปราณแห่งฟ้าดินดีกว่าหลี่หนิวขั้นฝึกปราณชั้นแรกมากมายนัก
เขารับรู้ได้ชัดเจนว่าภาพประจักษ์การก่อเกิดปราณทองของหวังชิงจู๋ไม่ได้แข็งแกร่ง และพลังหนุนเนื่องสั้นเกินไป นี่เป็นสัญญาณความล้มเหลวอย่างชัดแจ้ง