เมื่อเห็นอาวุธวิเศษที่หวังชิงจู๋ยื่นให้ ลู่ฝานไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบยื่นมือไปรับทันที ต้องรู้ว่าอาวุธวิเศษเป็นสิ่งที่ศิษย์สำนักนอกทั่วไปได้มายากนัก
เช่นเอี๋ยนหรูอวี้เองก็เพิ่งได้รับอาวุธวิเศษขั้นต่ำจากหน่วยในหลังจากทะลวงสู่ขั้นสร้างฐานแล้ว
พอจะนึกออก ว่าอาวุธวิเศษดึงดูดผู้บำเพ็ญขั้นฝึกปราณหรือแม้แต่ขั้นสร้างฐานได้มากเพียงใด
หวังชิงจู๋ผู้นี้ไร้ผู้หนุนหลัง ทรัพยากรในการบำเพ็ญก็ไม่อุดมสมบูรณ์นัก แต่นางยังยอมหยิบอาวุธวิเศษขั้นต่ำให้ นี่ทำให้ลู่ฝานซึ้งใจอยู่ครู่ใหญ่
“ขอบคุณอาจารย์อาหวัง” ลู่ฝานฝากตราประทับวิญญาณลงบนอาวุธวิเศษแล้ว จึงค้อมเอวคารวะตอบ
หวังชิงจู๋ยกมือหยกขึ้นเล็กน้อย จากนั้นมองไปทางผู้ดูแลหม่า กล่าวว่า “ศิษย์น้องหม่า วันหน้าช่วยดูแลลู่ฝานให้มากหน่อยเถิด เพราะข้าเป็นคนพาเขามา”
“แน่นอน!” ผู้ดูแลหม่าคารวะรับคำทันที
แล้วหวังชิงจู๋ไม่กล่าวมากความอีก เรียกกระบี่บินออกมา กลายร่างเป็นลำแสงยาวมุ่งหน้าสู่แดนไกล
ลู่ฝานก็เข้าใจ หวังชิงจู๋ดีกับเขาล้วนเพราะเห็นว่าเขาดูน่าสงสาร ไร้ผู้ดูแลเหลียวแลดูขัดสน แต่สำหรับลู่ฝานนี่ก็พอเพียงแล้ว
อย่างน้อยตอนนี้ต่อหน้าสายตาผู้คนมากมายเช่นนี้ ต่อไปใครจะคิดหาเรื่องเขา ก็ต้องชั่งดูให้ดีเสียก่อน
“ไอ้ขาเป๋นี่ดวงดีจริง ๆ” เอี๋ยนหรูอวี้เห็นหวังชิงจู๋จากไปแล้ว จึงกล้าเอ่ยพึมพำเสียงเบา เห็นชัดว่านางไม่พอใจ
เอี๋ยนหรูอวี้รังเกียจลู่ฝานมิใช่เพียงวันสองวัน นับว่าเป็นความอัดอั้นที่สั่งสมมานาน
คราแรกที่เอี๋ยนหรูอวี้เข้าร่วมสำนักเต๋า ลู่ฝานสังกัดใต้บัญชาผู้ดูแลหม่าอยู่แล้ว และเอี๋ยนหรูอวี้ก็เข้าสังกัดตำหนักผู้ดูแลที่ผู้ดูแลหม่าประจำอยู่พอดี